
Bi ha una serie de cosas que podría acotar muito bien, pero no remero con exactitut cuál estió lo primer mozet en que me fixé. Suposo que bel companyer d'escuela, débil, atractivo ta yo, perdedor -como yo- i necesitau de carinyo.
I no me refiero a aquel primer mozet con qui compartié besos trobaus -u trafegaus-, sino a o primer en que me fixé, sin ni siquiera consciencia de lo que sucediba.
Güe, aseguro que salir d'Agustinos supusió ta yo crebar o cascarón, trobar-me con yo mesmo i, encara no conscientement, meter-le nombre a las cosas.
A lo millor en ixa vaga remeranza d'o Campamento, que no le meto cara, pero sí aición. Remero que yera en una d'as bordas, con a sensación -que tamién remero- a la que güe ya le meto nombre: atracción.
Suposo que, como ye natural, d'aquels polvos vinión istos buros i una cosa plegó en l'atra i yo, china chana, encara sin trobar-me solenco, fosco i plen de dudas, estié treballando lo que agora soi.
Quiero plegar a ixa primera remeranza, a ixa primera imachen retenida, pero me cuesta. No sé si ye ixublidada u bloqueyada.
Lo que sí que remero a la perfección estió la primer chanza publica, la primer begada en que me sintié faltau per a mía condición. Yera fendo lo fato con un companyer de clase i le toqué o boforón. Le'n dició a o mayestro i iste comentó en voz altera, t'alboroto de toda la clase, que iba a pensar-se mal de yo. Yera 8eno d'EChB.
Aquello habió de marcar o mío autoconcepto, a mía imachen propia, a mía autoestima. Remero que aquel verano cambié a l'instituto i un companyer a qui le teneba muito aprecio, o mesmo que m'heba acompanyau en o pupitre de dezaga mientres 10 anyos -2 en Salesianas i 8 en Agustinos- decidió no cambiar-se a o mesmo que yo. Me plego en as mías orellas que perque yo era manflorita.
Creigo que ixa estió a primer vegada que me sintié refusau en veras per un igual. O caso ye que mesmo me pensaba que yera disposau a cambiar, una ideya que me fació companyía dica más allá d'os 18, ya en a Universidat.
Talment güe contino estando igual que fuyidizo i asustadizo por aquellas experiencias. Per muito que me cambiase a l'instituto i s'ubriese debant de yo una oportunidat d'empezar de cero, no cambié. I talment per a necesidat de gritar-me i construyir-me en un campo de minas, facié bella cosa de la que encara m'arrepiento, ignorant de yo, pensando-me que quedó en una broma entre dos personas.
I aquello corrió como no la polvora i plenó en cayer-me o sambenito de maricón oficial de l'instituto, sin que un solenco mayestro ni educador estase capable de descubrir lo que yera pasando i ayudar-me. Ye claro: con tot i con ixo rendiba -yo luitaba, ¿án quedó aquello?-, yera ubierto, asertivo, colaborador, activo,... Mesmo en un curso plegué a estar l'unico que aprebó todas.
Preixinar con quí me relacionaba no yera dificil. Estié producto d'un bico, d'una cheneración, d'una lei d'amostranza, d'una presión, de no querer defraudar a mis pais. Con tot i con ixo que me podeba haber feito esclatar -como no a muitos-, yo resistié -como no muitos-.
Pero sentiba que teneba dentro una bomba de relochería. Que, prou que sí, no quereba que esclatase i la ocultaba.
Me ye duro remerar aquels diyas. Más que más per a desbocada alegría que sintié en chunio de 2001 cuan logré rematar con tot aquello fa ya 8 anyos, pero lo remero perfectament perque talment estió lo principio d'a mía actual vida. La que me fació pasar d'una homofobia manifiesta a una más velada. En todas las endreceras: interna i externa.
Yo m'heba construyiu una coraza. Una vegada, una d'as mías amigas me convidó a o suyo cabo d'anyo i le dició a un amigo que tamién iba a convidar a uno d'ixos muitos que ocultaban a suya medrana fendo-me mal. O mío amigo le dizió que no se'n fese, que heba aprendiu a pasar.
Pasar estió lo mío lema mientres muitos anyos: convertir-me en un miedica de mierda que no sabeba esfender-se, ubrir-se trango,... Una actitut cobarde que se retroalimentaba per sí mesma i que no m'aduyaba a enantar. Per ixo, cuan a hostilidat desaparexiba yo yera más yo; sonrediba, chilaba, disfrutaba, amaba,...
Remero que o diya d'antis de tornar a l'instituto dimpués d'unas vacanzas de nadal me lamentaba en o diyario d'a final d'ixa etapa de luz sin hostilidat i siempre responsabilizaba d'ello a la sociedat, a la resta d'a chen, a l'atro, sin aturar-me a pensar-me que o primer responsable d'aquella situación yera yo mesmo: Lo marica, astí bi ye, atizaz-le, faltaz-le, que no s'esfiende. Talment l'esfienda beluno, pero él no. Él baixará la cabeza i pasará pensativo, sin gollar-te.
Yo en ixe inte sentiba una opresión en o peito, como un calambre que recorriba la mía columna vertebral, se m'aceleraba o pulso, sudaba,... I mientres as dos horas beniens tenía medrana, medrana de tornar a gollar-me asinas. I fastio de yo mesmo. En primeras estió fastio, dimpués autocompasión, dimpués complacencia i, a la fin, rutina, a mía rutina, a mía Cruz. A mía vida,...
Asinas me pegué cuatro anyadas d'a mía vida, a mía adolescencia, la construcción d'o mío yo, lo mío YO. En mayusclas.
Dicen que os maricas vivimos una segunda adolescencia con 22-25 anyos, en la que superamos tot isto. Muitos d'os míos amigos se limitan a comentar-la como un "tú no yeras tan barrenada como agora". I a yo, luen de fer-me reflexionar sobre una normalidat imposada, me plena d'argüello, m'alimenta. Sí, a mía percepción de l'afer ha cambiau muito.
Lo que más me fote agora, a esferencia, ye que me nieguen como lo que tanto m'ha costau construyir-me. Que me comenten que no soi marica, que bel diya me casaré con una muller. Ixa mena d'estupideces perque "no soi como atros gays".
Agora tiengo a sensación d'estar trancando aquella etapa, ixa segunda adolescencia, la que no teneba ni yugo ni flechas, ni vías d'escape, ni fuyidas. Talmente, perque, en cuenta de tener pocos refirmes y muitas pedradas, lo que teneba yeran muitas personas comprensivas, complices, divertidas t'ayudar-te a aceptar con humor,... Una gran esferencia alacetada en atras cosas menos adolescentz, pero más animosas ta ir fotendo saltos de chigant. Encara que continan habendo boirazas, i bien negras...