Almenistra o tuyo Blog

¡Creya tu Blog ya! Fázil y de Baldes

O cado de lo marica
Mariconeando en aragonés dende 2007

27/01/2010 GMT 1

Un nombre falso ta un paseyo

lomarica @ 21:28

L'autobou a istas horas va más buedo, i fer o camín entre Romareda i O Rabalete cuesta la metat. I hi hai la metat de tiempo t'ascuitar ixa canta en hebreu que dende fa unas semanas me va podrindo per dentro. Veigo, siento, foi en falta, prexino placers ocultos que se me minchan de tot. Y me siento solenco si no son con yo en istas nueitz d'hibierno que me corroyen. I no siento lo sol d'hibierno, ni a suya man en o mio cuerpo.

Independencia ye güe un fredo paradiso de colors que me fa remerar que, en parti, soi en una ciudat, pero que nunca no veigo con güellos de torista, con ixos güellos que disfrutan d'una cotidianeidat plena de nuevos intes rotinarios, d'ilusions asperanzadas d'una nueva vida igual.

Os chovens ya se'n baixón, en a Plaza d'a Diputación, i de seguro que van a disfrutar d'ixe Independencia pleno de novedatz cutianas. Yo puyo con os viellos -es viellos, que o chistabín suena más de chent gran que no pas de chovens- enta o bico. Y no hi hai golladas de complicidat, ni tampoco no d'amors d'Independencia, d'ixos que se pillan d'as mans de bislai, no vaiga a estar que os vecins sigan chusto per pasar a o canto.

Zaragoza ye asinas, una garchola contina de rotinas asperanzadoras, d'aventuras cutianas i d'horizontes trafegaus. I nian una canta en hebreu d'un cantautor marica israelí la fa esferent. Nian l'asperanza d'ixa viella foto en que un marica israelí se pillaba de la man d'o palestino. I fébanos, os maricas, o nuevo mundo de chusticia. As asperanzas se trafegan en as capitals de provincia. Todas.

Mesmo con os güellos de torista, as golladas buscaderas u l'asperanza -falsa- finchida. Garchola, mentida, medrana, indiferencia. Independencia, vaiga nombre tan falso ta un paseyo.

24/01/2010 GMT 1

Di-le-ne a tu mai

lomarica @ 15:58

Yo no quiero que me quieras
como tu mai quiere
que tú quieras.

Yo no quiero querer-te
como tu mai quiere
que te quieran.

Yo lo que quiero ye querer-nos
y estar libres d'ideyas contrapuestas
de mais descompuestas
per o querer altivo d'un amigo.

Yo no quiero estar o tuyo sustento,
ni qué tu fregues os mios platos.
Ni tampoco no si fuera d'o revés
per cambiar rols estranios.

Yo lo que quiero ye plegar d'o curro
y tener-te;
que tú plegues d'os tuyos negocios
y me tiengas.

Oblidar la soledat d'os nuestros
biellos pisos de solteros plens
d'amigotes de rols opuestos
y quereres brenca altivos.

Y que me bucas y -¡qué demonios!-
pos buquir-te a tú tamién,
perque no enchendramos, que buquimos;
ni tampoco no nos queremos, que buquimos.

Y que luego nos durmamos
y nos fumemos a nueit entera,
buedos d'o semen banal
compuesto d'angunia fiera.

Y a o maitín benient,
sin nuestras mais
afogando a nuestra simient
salgamos a vivir chuntos.

Anda, nino, di-le-ne a tu mai,
si ye que de collons te'n quedan;
que si los de yo responden
le'n diré yo a la mía:
"Yo no quiero que me quieran
como tú quiers que me quieran".

04/10/2009 GMT 2

Manca de sexo

lomarica @ 23:20

amenisto.gifAmenistar buquir ye una d'ixas putadas de marica que poca chent entiende. Talment perque, verdaderament, os maricas amenistamos buquir más que no los heteros.

Un colega me deciba ista tarde: "Yes marica, no ha d'estar tan difícil aconseguir buquir". Pero a verdat ye que, cuan buquir plega en convertir-se una custión de suenio mullau, talment, en veras, hi hai un problema.

¿Qué cuan estió a zaguer begada que buquié? En veras, prefiero no contar os diyas, encara que sería capable de fer-lo con un echercicio de memoria poco difícil. Cuan buquir plega en convertir-se en una experiencia rariza, en veras, se remeran calendatas y saber que se va a buquir se convierte en una aición sinyalera, como Nadal, una Boda u Cabo d'Anyo,...

¿De solucions bi'n ha? Prou que sí. A sauna, salir per l'ambient en plan hunter, mirar-se o Bakala, o Gaydar, Bearwww u Badoo.  Pero a la fin, en reyalidat, uno plega en a estupida situación de no quedar con a chent que conoces y chugar a o marabielloso chuego de ripitir siempre con os mesmos tíos, perque uno atra cosa no, pero digno ye un rato, y nomás buque que con amigos, biellos conocius, exnovios y atros enchendros antonimos de morbo y que, a la fin, plegan en una estupidez superlativa bueda mesmo de morbo.

¿Giliflautada? De seguro. Pero asinas ye a vida.

24/09/2009 GMT 2

A mía adolescencia

lomarica @ 15:01

2people.jpg

Bi ha una serie de cosas que podría acotar muito bien, pero no remero con exactitut cuál estió lo primer mozet en que me fixé. Suposo que bel companyer d'escuela, débil, atractivo ta yo, perdedor -como yo- i necesitau de carinyo.

I no me refiero a aquel primer mozet con qui compartié besos trobaus -u trafegaus-, sino a o primer en que me fixé, sin ni siquiera consciencia de lo que sucediba.

Güe, aseguro que salir d'Agustinos supusió ta yo crebar o cascarón, trobar-me con yo mesmo i, encara no conscientement, meter-le nombre a las cosas.

A lo millor en ixa vaga remeranza d'o Campamento, que no le meto cara, pero sí aición. Remero que yera en una d'as bordas, con a sensación -que tamién remero- a la que güe ya le meto nombre: atracción.

Suposo que, como ye natural, d'aquels polvos vinión istos buros i una cosa plegó en l'atra i yo, china chana, encara sin trobar-me solenco, fosco i plen de dudas, estié treballando lo que agora soi.

Quiero plegar a ixa primera remeranza, a ixa primera imachen retenida, pero me cuesta. No sé si ye ixublidada u bloqueyada.

Lo que sí que remero a la perfección estió la primer chanza publica, la primer begada en que me sintié faltau per a mía condición. Yera fendo lo fato con un companyer de clase i le toqué o boforón. Le'n dició a o mayestro i iste comentó en voz altera, t'alboroto de toda la clase, que iba a pensar-se mal de yo. Yera 8eno d'EChB.

Aquello habió de marcar o mío autoconcepto, a mía imachen propia, a mía autoestima. Remero que aquel verano cambié a l'instituto i un companyer a qui le teneba muito aprecio, o mesmo que m'heba acompanyau en o pupitre de dezaga mientres 10 anyos -2 en Salesianas i 8 en Agustinos- decidió no cambiar-se a o mesmo que yo. Me plego en as mías orellas que perque yo era manflorita.

Creigo que ixa estió a primer vegada que me sintié refusau en veras per un igual. O caso ye que mesmo me pensaba que yera disposau a cambiar, una ideya que me fació companyía dica más allá d'os 18, ya en a Universidat.

Talment güe contino estando igual que fuyidizo i asustadizo por aquellas experiencias. Per muito que me cambiase a l'instituto i s'ubriese debant de yo una oportunidat d'empezar de cero, no cambié. I talment per a necesidat de gritar-me i construyir-me en un campo de minas, facié bella cosa de la que encara m'arrepiento, ignorant de yo, pensando-me que quedó en una broma entre dos personas.

I aquello corrió como no la polvora i plenó en cayer-me o sambenito de maricón oficial de l'instituto, sin que un solenco mayestro ni educador estase capable de descubrir lo que yera pasando i ayudar-me. Ye claro: con tot i con ixo rendiba -yo luitaba, ¿án quedó aquello?-, yera ubierto, asertivo, colaborador, activo,... Mesmo en un curso plegué a estar l'unico que aprebó todas.

Preixinar con quí me relacionaba no yera dificil. Estié producto d'un bico, d'una cheneración, d'una lei d'amostranza, d'una presión, de no querer defraudar a mis pais. Con tot i con ixo que me podeba haber feito esclatar -como no a muitos-, yo resistié -como no muitos-.

Pero sentiba que teneba dentro una bomba de relochería. Que, prou que sí, no quereba que esclatase i la ocultaba.

Me ye duro remerar aquels diyas. Más que más per a desbocada alegría que sintié en chunio de 2001 cuan logré rematar con tot aquello fa ya 8 anyos, pero lo remero perfectament perque talment estió lo principio d'a mía actual vida. La que me fació pasar d'una homofobia manifiesta a una más velada. En todas las endreceras: interna i externa.

Yo m'heba construyiu una coraza. Una vegada, una d'as mías amigas me convidó a o suyo cabo d'anyo i le dició a un amigo que tamién iba a convidar a uno d'ixos muitos que ocultaban a suya medrana fendo-me mal. O mío amigo le dizió que no se'n fese, que heba aprendiu a pasar.

Pasar estió lo mío lema mientres muitos anyos: convertir-me en un miedica de mierda que no sabeba esfender-se, ubrir-se trango,... Una actitut cobarde que se retroalimentaba per sí mesma i que no m'aduyaba a enantar. Per ixo, cuan a hostilidat desaparexiba yo yera más yo; sonrediba, chilaba, disfrutaba, amaba,...

Remero que o diya d'antis de tornar a l'instituto dimpués d'unas vacanzas de nadal me lamentaba en o diyario d'a final d'ixa etapa de luz sin hostilidat i siempre responsabilizaba d'ello a la sociedat, a la resta d'a chen, a l'atro, sin aturar-me a pensar-me que o primer responsable d'aquella situación yera yo mesmo: Lo marica, astí bi ye, atizaz-le, faltaz-le, que no s'esfiende. Talment l'esfienda beluno, pero él no. Él baixará la cabeza i pasará pensativo, sin gollar-te.

Yo en ixe inte sentiba una opresión en o peito, como un calambre que recorriba la mía columna vertebral, se m'aceleraba o pulso, sudaba,... I mientres as dos horas beniens tenía medrana, medrana de tornar a gollar-me asinas. I fastio de yo mesmo. En primeras estió fastio, dimpués autocompasión, dimpués complacencia i, a la fin, rutina, a mía rutina, a mía Cruz. A mía vida,...

Asinas me pegué cuatro anyadas d'a mía vida, a mía adolescencia, la construcción d'o mío yo, lo mío YO. En mayusclas.

Dicen que os maricas vivimos una segunda adolescencia con 22-25 anyos, en la que superamos tot isto. Muitos d'os míos amigos se limitan a comentar-la como un "tú no yeras tan barrenada como agora". I a yo, luen de fer-me reflexionar sobre una normalidat imposada, me plena d'argüello, m'alimenta. Sí, a mía percepción de l'afer ha cambiau muito.

Lo que más me fote agora, a esferencia, ye que me nieguen como lo que tanto m'ha costau construyir-me. Que me comenten que no soi marica, que bel diya me casaré con una muller. Ixa mena d'estupideces perque "no soi como atros gays".

Agora tiengo a sensación d'estar trancando aquella etapa, ixa segunda adolescencia, la que no teneba ni yugo ni flechas, ni vías d'escape, ni fuyidas. Talmente, perque, en cuenta de tener pocos refirmes y muitas pedradas, lo que teneba yeran muitas personas comprensivas, complices, divertidas t'ayudar-te a aceptar con humor,... Una gran esferencia alacetada en atras cosas menos adolescentz, pero más animosas ta ir fotendo saltos de chigant. Encara que continan habendo boirazas, i bien negras...

19/08/2009 GMT 2

A historia d'él (una de tantas)

lomarica @ 02:02

Le conoixié muito de críos. De feito, encara guardo fotos con él chugando a o futbolín u fendo lo fato. Allora encara no yera él, sin uno más d'o lugar que chugaba con yo. De feito, no remataba de cayer-me bien.

Remero muito bien a mía historia paralela a la vivida en o lugar. Suposo que perque o lugar implicaba una desconexión ta la vida de Zaragoza he perdiu de raso a consciencia d'a edat que teniba cuan prencipió ista historia. Pero, dende luego, no estarían más de 15 anyos.

Y ye que hi heba un zagal d'o lugar d'o canto que puyaba muito per lo de yo. Sus pais y los de yo yeran amigos y, pero lo tanto, coincidíbanos muito asobén, tanto en o lugar como en as cenas de nuestros pais.

Él yera tot lo que no yera yo: atreviu, guapo, seguro d'él mesmo, valurau, chugaba a o fútbol,... Me cuacaba, m'atrayiba,...

Un diya prencipiemos a ir chuntos: os dos fumábanos, os dos nos fébanos bel peta, os dos,... Nos achuntábanos más de lo que no lo fébanos antis. Un diya, como totz en l'adolescencia, prencipiemos a chugar con afers relativos a o sexo. Y o caso ye que a la fin, rematemos chugando masiau.

Istos chuegos cada diya iban en aumento. No sólo que en numero, sino tamien en intensidat y calidat. A yo él me cuacaba. Me cuacaba que me metese canya y me cuacaba tamién que, dimpués, nos ne fuésenos con a bici, u nos fésenos uns petas u salísenos de farra per o suyo lugar.

Le remero atento, pero de vez con ixe tono de masclet que tanto me cuacaba. Cuan le remero depelletau, remero tamién ixas sensacions que me portaban a un atra reyalidat que no teniba con atros hombres.

Paralelament, en Zaragoza, yo yera descubrindo-me como marica. Yera conoixiendo a atros tipos con los que nomás teniba que sexo. Pero ixo, plegar en o lugar y tener un amigo que, amás de dar-me ixo que tanto deseyaba, tamién me daba atras cosas, me cuacaba muito.

As nuestras trobadas continaban puyando de tono. Cualsiquier puesto yera bueno: casa mía, os campos d'o lugar, a bodega de sus pais,...

Plegó un diya en que él prencipió a parar cuenta d'una mesacha d'o lugar. Y yo no sólo que l'aduyé a tener-la, sino que tamién l'ascuité, l'animé, le facié, en parti, a cama.

Dende allora, a suya actitud con yo cambió de tot: ya no teniemos ixas trobadas sexuals, pero tampoco no nos n'íbanos chuntos con as bicis, ni me portaba en moto de farra a o suyo lugar,... Remató.

Y remató esliyindo-lo tot: o sexo; pero tamién os porros, as motos, as trucadas, el venir a escar-me cuan plegaba en o lugar,...

Remató tot.

Istos diyas, en o lugar, he remerau ista historia y m'he preguntau qué habrá estau d'el, con una mica de nostalchia de tiempos pasaus, pero tamién con a nostalchia d'o suyo nombre, d'as suyas caricias, d'as suyas muestras de carinyo, d'o suyo eros,...

Soi seguro de que parti d'a suya güembra encara la puedo veyer bellas nueitz en a mía cama cuan, agazapau baixo l'almohada, preixino lo que aspero en un futuro d'a mía parella, d'ixa persona que quiero que comparta la mía vida con yo.

14/08/2009 GMT 2

A vegadas

lomarica @ 15:53

¿Y encara me preguntatz que per qué a vegadas me cuacaría estar una muller heterosexual?

11/08/2009 GMT 2

¿Cremar París?

lomarica @ 22:30

Me miro per a finestra mientres mullo Chesitas en o Cola-Cao. He rematau de cenar, ye estau un diya duro i soi solenco en casa. No fa fredo ni os míos amigos son muito luen. No ye como a canta de Mallacán.

Paro cuenta de que, talment, ixa moderna enmascarada que he quiesto estar mientres tantos anyos ye nomás que ixo: una enmascarada que no soi yo, que m'ha feito ixublidar as mías desgracias, ixas desgracias d'un marica enzarrau en provincias, que ye más intresau per os ibons d'o Pirineu que per as carreras comercials d'as capitals, más en a cultura popular que en as Girls Aloud y atras gilipolleces capitolinas.

Oh Duquesa, a Ti, mi más mejor Musa
A Tí y sólo a Ti, desde la más desesperada de las desesperaciones
te

EXPONGO
Que los Gabachos me han jodido la vida
Que se merecen ser quemados en el Infierno
Que a falta de Infierno buenas son tortas

SOLICITO
Un lanzallamas para que arda París en condiciones

Os versos son de "Epilírica", d'o mío amigo Guillermo Molina Morales. XI Premio de Poesía Choven "Antonio Carvajal".

disturbio1.jpg

04/08/2009 GMT 2

They'll pay for our blood!

lomarica @ 14:59

coexistence.jpg

When I write this text, it's sounding It's raining men on my PC, one of the gay anthems in the world.

But there's two gay persons that are not able yet to hear this song or another gay (or not gay) song. Two persons: a gay young men and a lesbian teen that were died by a hooded person in Tel Aviv.

It's the same Iran or Israel. Lesbian, gay, bisexual and transexual comunity is punished by the intollerance and the sectarianism. Muslim or Jewish, for gay people, is the same filthy shit.

Any gay crime without response!

They'll pay for our blood!

28/07/2009 GMT 2

No demandes tanto que no bi ha cosa!

lomarica @ 22:26

Ye finitivo.

No bi ha vuelta ta zaga.

Si Bakala.Org diz que no bi ha denguno en Aragón entre 18 y 30 anyos que le faigan goyo los gorditos (ni os onsetz)...

nohayna.jpg

¡Tiengo un problema!

26/07/2009 GMT 2

Contra o reduccionismo

lomarica @ 22:44

porelculo.jpg

Contacta con l'autora u autor | Archibo | ¡Creya tu Blog ya! Fázil y de Baldes