Almenistra o tuyo Blog

¡Creya tu Blog ya! Fázil y de Baldes

O cado de lo marica

"L'amor ye a poesía d'os sentius, pero bi ha poesías malismas" Antonio Gala
Gravatarmarica. Ombre omosexual. // 2. Faltada emplegada con u sin o sinnificau d'ombre afeminau u omosecsual.

talment seiga zierto...
l'Antonio Gala de l'aragonés

Si quiers escribir-me

Archibo: Otubre 2007

Preguntas que nos femos toz

lomarica 30/10/2007 @ 10:55

Difuera pasan cosas, dentro tot contina igual. Y tot ye teyatro barato. ¿Gueto u integrazión? ¿Bicos gais u ziudaz ubiertas? ¿Seguimos bailando u rompemos con tot? ¿O nuestro plazer frente a la nuestra responsabilidat coleutiba? ¿Qué ye lo important?


Yo no dezidié debuxar l'Arco San Chuan en a mía bida

lomarica 29/10/2007 @ 15:08

Si bella cosa tiengo clara dende os treze anyos ye que soi marica. Muito más clara que o mío futuro laboral, muito más clara que o mío intrés relichioso, u mesmo muito más clara que o mío intrés politico. L'Arco San Chuan s'ha dibuxau solenco en a mía bida, no he teniu que trucar-la con Photoshop,...

arco-iris-2.jpg

Lo tiengo claro, sí, perque un sentimiento no ye una ideyolochía, no entiende de razionalidat y no puede cambiar-se. Per ixo lo tiengo claro. Y no amenisto a denguno que opine sobre os míos sentimientos, perque os sentimientos no son opinables, no son refutables, perque no son ideyas soziolochicas como sí que pueden estar o desembolique laboral, l'intrés relichioso u a orientazión politica.

Per ixo me parixe penible que os míos amigos opinen sobre lo que yo siento y sobre a mía sexualidat. Y, más penible encara me parixe cuan éls mesmos no han conoixiu os mesmos sentimientos que yo ni tampoco no han prebau d'empatizar. Me parixe tamién penible que bi aiga chen que se piense que he reconoixiu mal os míos sentimientos, u que soi gai "per moda","per trucar o ficanzio", "per no aber resuelto los mios sentimientos" u, simplament, "per zircunstanzias que encara he d'explorar ta resolber a mía sexualidat".

Ixos comentarios que, de cualsiquiera me bufarían a pocha, cuan bienen d'amigos se combierten en punyals que atrabiesan as entranyas y fan desangrar-te de tot. Y, si os amigos son qui t'aduyan a estabilizar a bida, como ye o caso, t'entran ganas de fuyir, de fuyir muito luen y no tornar-ie nunca, a lo menos, ta que l'Arco San Chuan seiga más brillante y poliu.

A dupla bida

lomarica 25/10/2007 @ 13:39

Lamentablement, bi ha muitas personas encara güe que biben en una gran mentira.  Bi ha muitas personas que biben una dupla bida.  Y, en parti, yo tamién la bibo, perque muitas begadas tamién he queriu "tener una esposa y fillos".

Muitas parellas s'han crebau (u no han prenzipiau) per ista dupla bida, a bida de difuera d'a puerta, a bida eteronormatiba y a bida reyal, a bida que te fa sentir-te en plenitut,...

A begadas, caldría dizir as cosas claras, no pas prebar de cambiar-las, u mesmo de negar-las, u permitir que a tú te obliguen a bibir una bida oculta, cuan tú la quieres en beras.

Pero no toz somos Emmet:


PS: Sí, soi a punto de rematar a cuartena temporada y en breu prenzipiaré con a zinquena, a zaguera...  Cuan remate no sé lo que feré...

Medezina china

lomarica 24/10/2007 @ 18:49

A medezina china tiene soluzions ta tot, mesmo t'os gatillazos. Y yo, que en zagueras, soi alcostumbrau a ellos, abría de prener nota.  Encara que, suposo que ta la gilipollez de soluzions no en tendrán, ni tampoco no ta conoixer chen con qui prebar bella cosa seriosa:


Agüerro: a mesma istoria de siempre

lomarica 23/10/2007 @ 23:10

Nunca no m'ha cuacau ir de bitima per lo mundo, pero güe ye un d'ixos diyas grisos d'agüerro... O primer diya griso d'agüerro, y quieras que no, ixo se nota. S'ha dixau notar dende primer ora d'o maitín.

aguerro.jpgY chusto güe, he leyiu sobre una intresant paradoxa. En berano, son os mayors os que caminan per a montanya ascuitando a radio, mientres que en agüerro, son os mesmos chobens que ban ta la montanya a ascuitar a os muxonez os que s'enchegan os suyos MP3 de zaguer chenerazión a primer ora d'o maitín, asperando a l'autobou, ta ebadir-se y xublidar a rutina.

Ye alto u baixo lo que yo foi cuan ascuito mosica. Tranco a puerta d'a mía cambra, enchego l'iTunes y meto os cascos a tot estrús. Y marcho en un biache d'ista reyalidat enta atra, enta una reyalidat en la que tot ye en equilibrio:

"David es el tipo de chicos que no brillan desde lejos. Hay que acercarse más, hay que acercarse" (...) "David lleva barba de 320 días pero no me espera a mi, pero no me espera" (...) "Su boca empieza a acceder a través de mis sueños. Y sus ojos enormes, y mi lengua entre sus dientes" (...) "David es el tipo de chicos que conoces al revés, primero por la cabeza y luego por los pies" (...) "Mi voz intenta atrapar su silueta en la oscuridad. Nuestras bocas abiertas y su polla entre mis piernas".


Una reyalidat que, en agüerro ya no ye berdadera nian en suenios, perque ya nian te pillan o telefono, nian te nimbian un mensache ta dizir-te "Eh co! Que estoy bien!" (prou que sí, en castellano). Perque ya ha pasau o berano y la chen ya se para ta pasar l'ibierno, enzarrau en casa suya, mirando-se zintas y más zintas, arropau per una manta, en soledat, sin comprometer-se,... Perque ya denguno no se compromete ta cosa.

Dimpués, cuan plegue a primabera y tot torne a estar en equilibrio (as maricas tamién), todas gritarán per telefono u nimbiarán mensaches ta "fer-se un café". Gloriosa exprisión ixa de fer-se un café. Un mayestro de yo d'a unibersidat deziba que ixe auto sozial de "fer-se o café" enzarra más que o mero feito de fer-se-lo, sino que ye una manifestazión d'o rete de refirme sozial que uno tiene. S'entibocaba. U millor dito, no reculliba a expresión marica "fer-se un cafe": charramos un ratet ta que no parixca que imos a lo que imos, y dimpués buquimos,...

Y qué más da, si como lo de la canta d'Algora, se diz David, u se diz Pedro u Lorién u Samuel, si a la fin, dimpués de tot, dimpués d'asegurar-te (prou que sí, antis de buquir) que tot con él sería esferén, ye lo de siempre: ¡buquimos y au!

Y, qué casolidat, mientres escribiba isto, s'ha feito reyalidat tot lo que yera dizindo: "Lo siento, pero no me apetece. Ya hablaremos un día por MSN". Ye agüerro, sí. Ye agüerro. Y a final d'o berano perdida.

A istoria d'a tuya bida

lomarica 23/10/2007 @ 15:38

Ye d'una campanya de prebenzión d'o BIU.  Talment a suya efeutibidat radica en que, en beras, ye una buena muestra de muitas istorias de bida de maricas:


Bicos gais y ziudaz ubiertas

lomarica 23/10/2007 @ 14:38

Un cabo de semana más en eterolandia, un cabo de semana más prebando de conoixer chen en un ambient que yo creyeba que no yera gai... ¿U sí?  No sé, güe saliba un articlo en el Periódico an que o periodista se pregunta si existe en Zaragoza un bico gai.  Y apunta a una posibilidat emerchent en a Madalena.

Pues sí, agora ba a resultar que a Madalena ye un bico gai emerchent, mira-te tú, y yo no eba parau cuenta...  Ombre, más maricas que en atros madalena.jpgpuestos sí que bi'n ha, pero d'astí a dizir que ye un bico gai bi ha muito.  Tamién podría estar un bico royo u chitán y no lo ye.  Ta yo, buscar la construczión d'un bico gai ye ubrir más o conzepto de gueto y dixar más enzarrada la azeptazión y bisibilidat d'una reyalidat como la gai.  Perque no nos enganyemos.  Zaragoza tiene más de lugar más gran d'Aragón que de zinquena ziudat de l'Estau.  En Madrid, si se beyen parellas gais fendo outing en o meyo de Sol ye perque ye Madrid, no perque tienga un bico gai d'a importanzia de Chueca.

Lo important no ye construyir un bico gai, sino construyir una ziudat ubierta, una ziudat an que a dibersidat siga un sinyal, pero más que más, una reyalidat.  A resta de cosas son de más.

Istorias que se me fan familiars

lomarica 17/10/2007 @ 00:15

Uno puede mirar-se a tele y beyer-se reflexau en muitas reyalidaz y en muitas istorias d'a telebisión.  Güe, m'he trobau con dos parellas, dos personaches en os que a istoria remata bien.  Una parella d'orichen yanqui y un atra d'orichen catalán.

A yanqui: Brian Keany y Justin Taylor, de Queer As Folk.  Asinas prenzipia la istoria:


Podría familiarizar-me perfeutament con ixa situazión, tantas begadas m'he pillau d'uno que no quereba comprometer-se que ya he perdiu a cuenta.  Pero en a ficzión tot remata bien:


Y amás con ixa canta d'a Matthew Good Band que parla d'os anchels y d'os demonios que bi ha en una mesma persona... Tan reyal como a bida mesma, pero tan falso como a tele.

A custión ye que bi ha un atra istorieta que encara me ye más familiar, la que biben Enric y Max, d'a serie El Cor de la Ciutat, sitcom d'a Televisió de Catalunya que tiene reyalment exito en o suyo país.  Resulta que Enric tien medrana de prenzipiar bella cosa, de reconoixer-se como marica, y o suyo amigo Max, namorau d'él como ye, sufre muito d'a indezisión de Enric:


L'afer ye que, de nuebas, a la fin, en a ficzión todo remata bien, y mesmo se'n ban a bibir chuntos:


Un atra istoria que ye mentira, un atra mentira que me fa remerar que yo encara tiengo muito que fer en ista bida, y que, encara que bi aiga chen que se sosprenda d'a "cantidat de gais que bi'n ha", uno no ha trobau encara qui le faiga sentir-se de tot él mesmo, y que, probablement, ixa persona nomás exista que en a ficzión, en as series de prime time.

Ixa gran mentira que os guionistas de telebisión nos quieren fer creyer que ye berdat, perque qui tiene medrana de reconoixer-se como marica, la tiene siempre, fueras de cuan quiere buquir.  Perque qui se'n ba d'a suya propia bida, nunca en torna, u, as rarizas begadas que lo fa, ya no ye él mesmo.

Ixa ye a reyalidat.  Dixemos a ficzión con a ficzión y a reyalidat con a reyalidat, pero no las faigamos ir de conchuntas, perque perderemos o tiempo... y a razón.

Luenga embenenada

lomarica 14/10/2007 @ 15:17

Puede estar que a begadas yo mesmo siga una mica puta, pero ye berdat tamién que bi ha chen suelta per o mundo que no abría de tener dreito a estar-ie. Y lo digo perque anueit, cuan a nueit remataba ya, trobé a un mesache que le tiré os teitos y dimpués se'n fue sin dizir cosa. Cosa de cosa. Y ixo que le ascuité a una amiga d'él preguntando-le per qué l'eba demandau que "le salbase".  Cómo me rebientan as autituz tan infantils.

A iste tío le boi a adedicar una canta d'un cantautor que se dize Paul y que ye qui ha feito a banda sonora de Lo Que Surja:

¿Dónde irás cuando cierre el local
y despiertes
Dentro de la puta realidad
que nos hiere?
¿Dónde van tus besos sin rozar?
Don de gentes
¿A quién crees que puedes engañar
fuera del ambiente?

En fin, que ye o zaguer diya de fiestas y bi ha quedada, que no me boi a rayar como l'añada pasada.

Gaydespartera

lomarica 13/10/2007 @ 17:44

gaydespartera.jpg

A la fin me combenzión ta puyar ayere t'o nuebo Pabellón de Fiestas de Bal d'Espartera. O caso ye que podié comprebar cómo lo que parlaba en o zaguer post sobre chapas que me canso d'ascuitar ye tan zierto como que o zielo ye azul.

Un tío d'o lugar d'una amiga se m'achuntó dimpués de tirar-le os teitos y me prenzipió a dizir: "Ya m'ha dito Ana que yes gay". Y yo, ummm, chapas no, please. O caso ye que, abendo-le dito yo que no quereba garra chapa, y abendo-me asegurau él que no me la iba a fer, a la fin me la fazió: "Qué collons tiens estando-ne", "merexez respeto", "me transmitiz amor" y atras fateras d'ixa mena. ¡Y yo que en ixe inte quereba bailar It's my life! Pos no, me tenié que aguantar ixa ripa de fateras que remató con a fatera más gran: "Y además, mola, perque no se te nota".

¡Qué gran cagada! Bien se vale que anueit Bal d'Espartera parixeba Gai d'Espartera, más que más per ixa playlist que manulló lo DJ: It's raining men, A quién le importa, YMCA, I will survive y The Final Countdown. Buen inte ta mirar-se qui baila desenfrenadament y... ¡atacar! Pero ayere, a penar de que paré cuenta de quí lo feba, no yera politicament correuto.

Yo respeto, pero...

lomarica 11/10/2007 @ 22:41

tengo.jpg"Yo tiengo muitos amigos gays, pero..." "Yo conoixo a muitos gais y son personas como nusatros, pero..." "Yo respeto muito a los gais, pero...". ¿Nunca no ez ascuitau frases como istas? Y ye que prenzipian ya mal, perque ta rematar con una sentenzia de l'estilo "no aguanto a los afeminaus", dan per sentau barias cosas: primero, que a opinión que se ba a dar ye cualificada, perque se conoixen y se respetan a os gais. Ye más, podría dizir-se que mesmo se toleran. ¡Qué gran parola ixa de tolerar! Tolerar perque existen os gais, ixa colla esferenziada y rariza, pero que si no existise -que sería lo lochico-, millor. Éls no tienen a culpa d'aber naixiu asinas, tienen un problema y ya fan muito con bibir a suya bida con ixe problema.

Ista mena de frases siempre rematan igual y enzarran una omofobia oculta que nunca no se tiene en cuenta. No me meto con éls, pero no les baluro como identidat sexual ya no diberchent, sino más bien posible.

Y ye que a ista soziedat encara le manca muito per desembolicar-se. Con o matrimonio no s'ha aconsiguiu tot. Ye más, con o matrimonio s'ha aconsiguiu contimostrar nomás que s'ha normalizau una reyalidat anormal. No s'han afundau en atros importans afers como a educazión u a sensibilizazión.

Ye como cuan le tiras os teitos a un etero y te biene con ixas de "no me confundas, pero te respeto". ¡Y a yo qué que me respetes! ¡Si me dizes que no ye que no! ¿Y qué problema tienes en que "te confunda"? Que a charrada sobre azeptazión ya me la sé, que me la he teniu que aplicar a yo mesmo, cosa que tú no has teniu que fer. A begadas parixe que mesmo ista chen aspera a que un marica le entre ta sentir-se progre, pero dimpués de seguro que son d'ixos que dizen que "yo respeto a los gais, pero..."

En fin, cosas que me rebientan. Ta reflexionar en a nueit d'a bispra de Pilars... Yo siempre tan a corriente d'a chen... ¡Felizes Pilars!

Gais en interpenyas

lomarica 10/10/2007 @ 14:09

federacion.jpgSuposo que beluno ya lo abrá feito bella begada, pero yo me pregunto qué pasaría si dos tíos (bale tamién pensar en dos tías) s'enreligasen en o meyo d'o pabellón d'Interpenyas.

Como muito, yo nomás he prebau de ligar con beluno en Interpenyas, pero pocas begadas he trobau tíos gais y cuan los he trobau ha estau en plan "corta-te una mica que aquí no".

Os maricas tenemos asumiu que bi ha puestos en os que no podemos estar nusatros mesmos. Soi farto ya d'ixa istoria sin fin. Hemos asumiu como lamentazión no poder ligar en os espazios normalizaus, que emos d'ir-nos a o nuestro gueto, pero de bez, nos femos pensar que a soziedat no permitirá ixo nunca, escondendo a nuestra cobardía dezaga d'un argumento que no hemos comprebau.

Encara que a berdat ye que si ayere ese bisto a dos tíos (bale tamién pensar en dos tías) enreligando-se en Interpenyas, yo ese estau o primero que m'ese parexiu rarizo, perque soi o primero que tiengo internalizau que ixe no ye puesto ta fer ixas cosas. Y a resta d'a chen s'ese mirau a ixa parella como marzianos, no tanto perque no azepten ixas cosas, sino perque encara no son alcostumbraus a beyer-lo astí.

Pilars eteros

lomarica 09/10/2007 @ 15:00

Dizen que en ista ziudat se buque más en Pilars. Y somos en Pilars, sí, pero ta yo que se buque mesmo menos. Ayere salié con os amigos d'o bico y un d'éls achuntó a os colegas d'a unibersidat. Entre istos zaguers bi ha un zagal que tamién ye gai. Y charrutiando, pleguemos en una conclusión: que os nuestros amigos no fan cosa per que nusatros nos sintamos goyosos con a nuestra sexualidat cuan salimos de marcha. Nunca no pisarán l'ambient. Y como deziba él: "O mío cabo d'anyo ye luego y yo he dito de zelebrar-lo salindo per l'ambient. As caras d'a chen han estau ya majas...".

manifa.JPGEn beras, a chen que ba de progre y dimpués fa istas cosas no sé yo cuán progre ye. A os que les cuaca o rock, se les ne porta en o suyo cabo d'anyo ta l'Atrio. A os que les cuaca o techno, se les ne porta a la Coli, pero a qui le cuacan os ombres no se le'n porta ta l'ambient ta que se sienta goyoso en o suyo cabo d'anyo con os suyos amigos.

Pero ye que a chen contina quedando-se con a parti folclorica, como deziba en o zaguer y primer articlo. Una amiga d'él, anueit, me dizió: "Ya podrías amanar-te a él y fer-le una fabor, que fa muito que no buque. Le cuaca minchar pollas, asinas que no creigo que tengas problemas en que te la minche a tú".

¿Aquí y agora? No, grazias. Pero no estaría de más que me lo demandase él perque l'agana, no que me lo demandes tú ta tener de qué charrar y, de paso, no le ascuitas as suyas rarizas frustrazions sexuals mientres zinco diyas.

Prou que sí, a la fin, os dos, rematemos en l'ambient,...

Ta prenzipiar

lomarica 09/10/2007 @ 13:28

20070921113017-gayer.jpg

Talment abría de presentar-me, abría de rayar-tos a totz sobre lo que va a estar iste blog, pero ixo ya lo podez fer leyendo a descripzión, asinas que como isto me lo planteyo más que más como una terapia y no pas como un egolog, pos prenzipiaré dreitament en farina, a lo que me'n fa y a lo que siento.

Soi un marica en eterolandia, no tiengo garra sincusa ta negar-lo. Os míos amigos siempre han estau eteros y, ziertament, a istas altarias no ye posible combertir-les. Bella begada he pantaseau -y estoi que no soi l'unico- con tener a barita machica de fer gais, peero ya no somos ta cuentos de moras. Sí, os míos amigos son eteros y en o 90% d'as cosas no me comprenden.

Belunos pensarez que son paranoias de marica, pero uno no entiende a profundidat d'as cosas dica que no las bibe. Os míos amigos güe, pueden ascuitar-me lo que significó ta yo cualsiquier polbo, pero nunca no podrán quitar-se d'a cabeza lo folclorico: un tío penetrando a atro, sin más. Y ixo ye lo que no entienden. Ta yo, como marica, un polbo ye bella cosa más que a sodomía. Y isto no ye que un exemplo.

No tiengo lo mío Queer As Folk particular y, sinzerament, tampoco no sé si me sentiría feliz teniendo-lo, nomás sé que en a mía colla d'amigos no bi ha más maricas, soi l'unico. Y ixo mesmo pasa con o 90% d'os puestos per os que me muebo. A chen a la que aprezio, a chen con la que combibo de traza cutiana no me entiende. Y lo que ye pior, no fa cosa per entender-me, perque reduze tot a o mesmo. U, cuando sale o tema, simplament se limitan a fer as tipicas chanzas azerca d'o antinatural de l'afer. No afundan, no paran cuenta de que no amenisto chanzar ta desdramatizar, que lo que amenisto ye que preben d'empatizar con yo. Pero claro, reconoixo que ye difízil.

Iste ye o mío diya a diya. Talment, a la fin, iste articlo sí que ha serbiu de presentazión.