Almenistra o tuyo Blog

¡Creya tu Blog ya! Fázil y de Baldes

O cado de lo marica

Mariconeando en aragonés dende 2007

Archibo: Agosto 2008

Un motibo más ta dizir NO a la Expo (d'a rebista 'El Jueves')

lomarica 28/08/2008 @ 15:00

Maricas:  cuan os cuenten cosas sobre a Expo y lo important y guai que ye ta Zeta... remeraz isto:

ranillasgay.jpg

Chentando debant d'o PC

lomarica 26/08/2008 @ 15:01

deliciasSoi chentando debant de l'ordinador, ya se sabe, os galbans y maleantz somos asinas.  Güe soi estau en a Gara de Delizias per custions de treballo y he de tornar ascape.  Per ixo chento debant d'o PC.  Bueno, per ixo y perque tiengo que compatibilizar mi poco tiempo con mi soziopatía relazionada con l'emplego d'Internet, como buen marica,...

O caso ye que (nota mental: a ensaladiella con pimiento royo ye de puta mai y sí, ixas manchas que bi ha sobre o teclau son de maionesa...)  he tornau t'o bico en o Redoladas, y dende a Gara de Miraflors dica casa, he pasau per o descampau que bi ha dezaga de l'instituto.  Y he remerau os tiempos... en ixe descampau.

Os primers tiempos maricas.  Y sí, ha d'estar a crisis ista d'os 25, en a que a propia identidat ya no tiene marcha ta zaga y uno para cuenta de que ya tot será asinas ta C-U-T-I-O.

(Ganchada d'ensaladiella)

Da una mica de bertigo saber que a istoria de compartir piso ya no tien buelta ta zaga, que ista ensaladiella ya será ta cutio, que a cama de seguro contine d'una persona y bueda (cuan boi a dormir), que ya no se puede compatibilizar o treballo con a bida, sino a bida con o treballo, y que as nueitz serán sin estrelas rondaderas en a capital u en o Sobrarbe.

...U que as nueitz d'agüerro nunca no me parlarán de denguno.

M'aspera o postre.  Encara tenemos flans que sobrón d'o Campamento.  A tecla E minchará más que no yo, prou que sí,...

Nueit de San Roque

lomarica 17/08/2008 @ 23:19
moncayo.jpg

Remero los diyas en o lugar de cuan yera nino. Los remero como si estase ayere. As nueitz d'ascuitar mosica dica tardi y pensar-me-ne, as primeras experienzias sexuals, as zorreras marguinals, as de grans companyías, as gambadas a la luz d'a luna, as charradas inozens, as carreras de bizis que remataban empotrau en un parete, o 'tizero' an que guardábanos os clarions ta pintar as carreras con carrils ta ir en bizi, as orquestas que trancaban a las cuatro, os gamusinos, os porros, as estrelas fugazes de San Lorién, os carambels d'a tía moncha, as metidas en a zequia, las moras, as tronadas, o regusto amargo d'a final d'o berano,...

Tot remataba con a cabeza difuera d'a finestra de l'auto de pai, mirando-me a carretera y chugando a contar as ringleras discontinuas, prebando d'ebitar remerar a fin, prebando d'oblidar os compases d'o Dúo Dinámico,... "El final del verano llegó, y tú partirás", difízilment ocultos dezaga d'un "Feelings, nothing more than feelings, trying to forget me" bersionada per Offspring.

Son tantos os remeros que esconde cada cantonada d'iste lugar que bibir-lo de nuebas más de tres diyas seguius ye una tortura china, un difízil echerzizio de tornar a trobar-te con tú mesmo uns anyos antis, con iste marica conoixendo-se, prebando-se, fendo-se os primers lapos, trobando-se con as primeras istorias que a o maitín benién rematan en un no-saludo en o bar, prebando de negar una reyalidat plena de falordias de nueitz, d'inozenzia seminal adoleszent, d'autoenganyos complazientz y d'orgasmos más escondius que no los fumarretz.

O carinyo con que remero aquellas primeras pollas no ye a sordidez d'agora. Suposo que perque no son o mesmo dos amigos descubrindo-se que dos completos esconoixius buscando-se en a nueit ta ir-se-ne bien follaus t'o leito solencos. Suposo que perque o berano ya no sinnifica o mesmo, u perque, simplament, uno ya se fa mayor y pierde a ilusión per as cosas polidas.

Per iste mesmo leito en que agora soi recostau baixo lo Moncayo han pasau istorias y pensamientos muito importans ta yo y, manimenos, me cuesta remerar-me. A mía bida agora ye un reloch de pocha sin segunderos de plazer que se posa en un inte, sin ulor a tierra mullada y sin a calor d'as estrelas mirando-nos enreligaus, sin amor, pero a lo menos con o carinyo d'as carizias estudiadas en as más foscas fantasías fendo-se reyalidat.

Güe soi lo que soi per istos curtos remeros baixo a luz d'a luna plena y l'aduya d'as gambadas per ixos puestos que m'han feito persona, que m'han feito marica, que m'han feito amar a o país y a os suyos paisaches y as suyas ulors y colors,... Y de nueitz, en un d'ixos diyas que ya no son lo que yeran, remero que San Roque m'ha dixau a un canto, albandonau a la fredor d'a remeranza y d'os bersos d'o poeta: ...que cualquiere tiempo pasado fue mejor.

Istas coplas no son güe ta garra pai. Son ta la chobentut trafegada... Son t'o retrato de Dorian Gray que denguno no me debuixó. Per ixo, no soi capable d'atrapar a mia chobentut y ya ni me reconoixco en iste lugar, en o mío lugar, en casa mía, en a bida mía.

Toda la mía chobentut ye atrapada en istas carreras y campos, albandonada a la eternidat y masacrada per o tiempo.

Y ye que, as nueitz de berano, en beras, son malogradas como as golondrinas de Bécquer, esas... ¡no volverán!

Pensamiento dominguero

lomarica 03/08/2008 @ 16:52
"Nomás bi ha que dos menas d'ombres que pueden portar chambretas hawaianas: os omosexuals y os borineros zorros". Homer J. Simpson, filosofo.