Almenistra o tuyo Blog

¡Creya tu Blog ya! Fázil y de Baldes

O cado de lo marica

Mariconeando en aragonés dende 2007

Categoría: Eterolandia

A mía adolescencia

lomarica 24/09/2009 @ 15:01

2people.jpg

Bi ha una serie de cosas que podría acotar muito bien, pero no remero con exactitut cuál estió lo primer mozet en que me fixé. Suposo que bel companyer d'escuela, débil, atractivo ta yo, perdedor -como yo- i necesitau de carinyo.

I no me refiero a aquel primer mozet con qui compartié besos trobaus -u trafegaus-, sino a o primer en que me fixé, sin ni siquiera consciencia de lo que sucediba.

Güe, aseguro que salir d'Agustinos supusió ta yo crebar o cascarón, trobar-me con yo mesmo i, encara no conscientement, meter-le nombre a las cosas.

A lo millor en ixa vaga remeranza d'o Campamento, que no le meto cara, pero sí aición. Remero que yera en una d'as bordas, con a sensación -que tamién remero- a la que güe ya le meto nombre: atracción.

Suposo que, como ye natural, d'aquels polvos vinión istos buros i una cosa plegó en l'atra i yo, china chana, encara sin trobar-me solenco, fosco i plen de dudas, estié treballando lo que agora soi.

Quiero plegar a ixa primera remeranza, a ixa primera imachen retenida, pero me cuesta. No sé si ye ixublidada u bloqueyada.

Lo que sí que remero a la perfección estió la primer chanza publica, la primer begada en que me sintié faltau per a mía condición. Yera fendo lo fato con un companyer de clase i le toqué o boforón. Le'n dició a o mayestro i iste comentó en voz altera, t'alboroto de toda la clase, que iba a pensar-se mal de yo. Yera 8eno d'EChB.

Aquello habió de marcar o mío autoconcepto, a mía imachen propia, a mía autoestima. Remero que aquel verano cambié a l'instituto i un companyer a qui le teneba muito aprecio, o mesmo que m'heba acompanyau en o pupitre de dezaga mientres 10 anyos -2 en Salesianas i 8 en Agustinos- decidió no cambiar-se a o mesmo que yo. Me plego en as mías orellas que perque yo era manflorita.

Creigo que ixa estió a primer vegada que me sintié refusau en veras per un igual. O caso ye que mesmo me pensaba que yera disposau a cambiar, una ideya que me fació companyía dica más allá d'os 18, ya en a Universidat.

Talment güe contino estando igual que fuyidizo i asustadizo por aquellas experiencias. Per muito que me cambiase a l'instituto i s'ubriese debant de yo una oportunidat d'empezar de cero, no cambié. I talment per a necesidat de gritar-me i construyir-me en un campo de minas, facié bella cosa de la que encara m'arrepiento, ignorant de yo, pensando-me que quedó en una broma entre dos personas.

I aquello corrió como no la polvora i plenó en cayer-me o sambenito de maricón oficial de l'instituto, sin que un solenco mayestro ni educador estase capable de descubrir lo que yera pasando i ayudar-me. Ye claro: con tot i con ixo rendiba -yo luitaba, ¿án quedó aquello?-, yera ubierto, asertivo, colaborador, activo,... Mesmo en un curso plegué a estar l'unico que aprebó todas.

Preixinar con quí me relacionaba no yera dificil. Estié producto d'un bico, d'una cheneración, d'una lei d'amostranza, d'una presión, de no querer defraudar a mis pais. Con tot i con ixo que me podeba haber feito esclatar -como no a muitos-, yo resistié -como no muitos-.

Pero sentiba que teneba dentro una bomba de relochería. Que, prou que sí, no quereba que esclatase i la ocultaba.

Me ye duro remerar aquels diyas. Más que más per a desbocada alegría que sintié en chunio de 2001 cuan logré rematar con tot aquello fa ya 8 anyos, pero lo remero perfectament perque talment estió lo principio d'a mía actual vida. La que me fació pasar d'una homofobia manifiesta a una más velada. En todas las endreceras: interna i externa.

Yo m'heba construyiu una coraza. Una vegada, una d'as mías amigas me convidó a o suyo cabo d'anyo i le dició a un amigo que tamién iba a convidar a uno d'ixos muitos que ocultaban a suya medrana fendo-me mal. O mío amigo le dizió que no se'n fese, que heba aprendiu a pasar.

Pasar estió lo mío lema mientres muitos anyos: convertir-me en un miedica de mierda que no sabeba esfender-se, ubrir-se trango,... Una actitut cobarde que se retroalimentaba per sí mesma i que no m'aduyaba a enantar. Per ixo, cuan a hostilidat desaparexiba yo yera más yo; sonrediba, chilaba, disfrutaba, amaba,...

Remero que o diya d'antis de tornar a l'instituto dimpués d'unas vacanzas de nadal me lamentaba en o diyario d'a final d'ixa etapa de luz sin hostilidat i siempre responsabilizaba d'ello a la sociedat, a la resta d'a chen, a l'atro, sin aturar-me a pensar-me que o primer responsable d'aquella situación yera yo mesmo: Lo marica, astí bi ye, atizaz-le, faltaz-le, que no s'esfiende. Talment l'esfienda beluno, pero él no. Él baixará la cabeza i pasará pensativo, sin gollar-te.

Yo en ixe inte sentiba una opresión en o peito, como un calambre que recorriba la mía columna vertebral, se m'aceleraba o pulso, sudaba,... I mientres as dos horas beniens tenía medrana, medrana de tornar a gollar-me asinas. I fastio de yo mesmo. En primeras estió fastio, dimpués autocompasión, dimpués complacencia i, a la fin, rutina, a mía rutina, a mía Cruz. A mía vida,...

Asinas me pegué cuatro anyadas d'a mía vida, a mía adolescencia, la construcción d'o mío yo, lo mío YO. En mayusclas.

Dicen que os maricas vivimos una segunda adolescencia con 22-25 anyos, en la que superamos tot isto. Muitos d'os míos amigos se limitan a comentar-la como un "tú no yeras tan barrenada como agora". I a yo, luen de fer-me reflexionar sobre una normalidat imposada, me plena d'argüello, m'alimenta. Sí, a mía percepción de l'afer ha cambiau muito.

Lo que más me fote agora, a esferencia, ye que me nieguen como lo que tanto m'ha costau construyir-me. Que me comenten que no soi marica, que bel diya me casaré con una muller. Ixa mena d'estupideces perque "no soi como atros gays".

Agora tiengo a sensación d'estar trancando aquella etapa, ixa segunda adolescencia, la que no teneba ni yugo ni flechas, ni vías d'escape, ni fuyidas. Talmente, perque, en cuenta de tener pocos refirmes y muitas pedradas, lo que teneba yeran muitas personas comprensivas, complices, divertidas t'ayudar-te a aceptar con humor,... Una gran esferencia alacetada en atras cosas menos adolescentz, pero más animosas ta ir fotendo saltos de chigant. Encara que continan habendo boirazas, i bien negras...

Bentigüeito de Chunio

lomarica 27/06/2009 @ 17:31

cartel-mani-28j.jpg

L'unico gai d'o lugar

lomarica 19/06/2009 @ 08:52

A serie d'a BBC"Little Britain" retrata una serie de personaches estereotipaus y divertius. Evidentement, un d'éls ye "the only gay in the village".

Me remera a aquello de "I'm the only gay in the School" y dimpués prencipan totz a salir de l'almario... En reyalidat dibuxan a una mena muito concreta de marica...

Y claro, uno a la fin remata pensando ixo de... "Yo soi l'unico gai de fablilandia"...

Y de seguras que no ye asinas. ¿No?

Ta la escuela!

lomarica 19/06/2009 @ 01:14
banner.png

homofobia.jpg

Iste anyo, os colectivos LGTB han trigau como reivindicación principal, a reconoixedura d'a diversidat afectivsexual en a educación.

Remero los míos anyos de l'instituto, an que me sentiba toda mena de parolas envenenadas, de faltadas y de persecución que, ciertament, han acabau per condicionar a mía vida adulta en seguntes qué custions.

Una adolescencia tragando buro que, no sólo m'ha dixau a remeranza d'estar y sentir-me esferent, sino que, amás, no me permitió vivir a mía adolescencia como sí que lo fación os míos companyers: con as primeras ilusions convertidas en reyalidat, os primers amors, os primers polvos,... No me dixón vivir-los con a normalidat con que las viven os heterosexuals.

No se trata sólo que d'oficializar Educación ta la ciudadanía como meyo d'oficializar una serie de contenius curriculars endrezaus t'o rispeto y a igualdat -que tamién-, sino que se trata d'atras midas muito más importantz: aición tutorial, campanyas de sensibilización, plans transversals d'integración, adaptación de contenius y aicions educativas a la diversidad afectivosexual.

"Chuan tiene cinco carambels. Si plega lo suyo novio, Abel, y le furta tres, ¿cuántos le quedan?". Se me ocurre, como eixemplo,...

Cal fer una reyalidat a diversidat afectivosexual en o sistema educativo, como s'han feito reyalidat atras expresions d'a diversidat propia d'o Ser Humano. Ye una necesidat ta enantar. Y qui s'oponga, s'opone a la diversidat y esfiende a más rancia uniformidat y o más odioso pensamiento unico.

Prencipia la tercer temporada

lomarica 18/06/2009 @ 22:16

3ert.jpg

Dimpués de dos meses replanteyando lo blog, güe prencipia la tercer temporada d'O cado de lo marica.

Y ye que, dimpués de muito reflexionar, he parau cuenta de que un blog marica en aragonés contina estando necesario.

En primeras, perque cal que bi haiga blogs en aragonés. L'aragones ye una luenga viva, pero tamién ye una luenga menazada. Per ixo, cal que bi haiga exprisions propias de l'aragonés.

Amás, cal tamién que bi haiga blogs maricas. Tristament, güe continamos estando una minoría en a güembra, una minoría que, encara que nos podamos casar, no caminamos ta una normalización social y cal enantar en lo respectivo a educación, integración y cosmovisión.

Y, si se fa en aragonés, puede que tienga ixe toque transgresor. Y si la imachen cambia enta una imachen más transgresora, puede estar que cambiemos bella cosa d'un movimiento LGTB dormiu en o matrimonio y mercantilizau.

Asinas que sí... encara s'amenista O Cado de Lo Marica.

Y en ista nueva temporada, prometo fer d'iste blog un blog más politico, más activista, y menos petardo... Que per ixo precisament cal que contine publicando.

Tercera etapa... ¡prencipio!

Torna ta casa, en torna... (per Nadal)

lomarica 23/12/2008 @ 04:49

Ya ye nadal. I habríanos d'estar contentos, ¿no? Chentas familiars, gastar totz os diners en presents, o sobrino cantando villancicos dica las seis d'o maitín...

Con tot i con ixo, a yo lo nadal me fa buen prebo. Os amigos gais fugaus luen se'n tornan, como l'almendro, en Aragón ta pasar os diyas con a familia, con os amigos,... A vegadas me pienso si sólo que ta dar envidia.

Más que más perque prencipian a recentar-te cosas arredol de cómo ye l'afer marica difuera d'Aragón. I bi surten cosas intresants. No sé si han estau éls os cobardes marchando-ie, u soi estau yo per quedar-me

DonostiaA verdat ye que Zaragoza pude. Pude perque encara ye un pueblo ta istas cosas i, pero muito que digamos que no, totz istos afers, mesmo a os chobens se nos quedan luen. Muito luen. (Fa fredo, soi solenco en casa... i os míos amigos son muito luen).

Talment a solución siga marchar-ie. Talment asinas s'aconsiga la felicidat en beras.

Y si no, siempre queda chentar con a parentalla, aguantar a o sobrino u mesmo cantar villancicos. Éls, a la fin de tot, tamién lo fan.

En plegando en casa...

lomarica 09/12/2008 @ 16:35

20060922182643-autobus.jpg

M'as feso muito furo.  Tú, tan royo, os güellos tamién.  M'has meso muito furo con ixe abrigallo de motero y con ixos baqueros pretos.  Chugabas con o piercing d'a tuya luenga mientras te posabas en l'autobou y mobebas os pietz nierbudo, calzaus en unas Nike Air blancas.

Te m'he prexinau espelletau.  Nomás conoixeba que a tuya cara y o tuyo piercing, de raso ta yo, ta estar uno, ta que me poseyeses y me dixases tranquilo, ta que esenchegases o fuego que ebas enchegau, nomás posando-te-ie, a o mío canto, mientres yo ascuitaba house.

Yera una session de Heaven, a disco de Madrid, a que me taladraba as orellas.  Antis d'enchegar-la eba podiu ascuitar o rudio d'o tuyo piercing chocando contra os tuyos dientz, fendo un rudio que encara me meteba más y más furo.

A la fin, baixé de l'autobou y prebé de fixar a tuya imachen en o mío esmo. Lo logré. Lo que no logré estió que esenchegases ixe mesmo fuego que enchegués.  Pero agora te remero.  Y cuan te torne a beyer te diré una cosa. Muito fura ta dizir-te-la.  Muito fura ta publicar-la...

Una nueit en eterolandia

lomarica 06/12/2008 @ 18:38

pascualilla.jpg

Confirmau.  A las mullers les truca o ficanzio que un ombre se meta con atros ombres per custions sexuals.  A las mullers les truca o ficanzio que un ombre diga cosas como "Per Dios! Si han prenzipiau a babeyar-tos malas que han plegau",...

A os míos amigos les clamo "eterons".  Y ye berdat.  Éls ban per a bida prebando de buquir-se a cuantas más mullers millor, y prenzipian una patetica danza arredol d'ellas que no plega en garra puesto...

Adiben amigas a Facebook con a sincusa de "m'ha dito lo nuestro amigo gai común que te cuaco", u combidan a bieras a toda la colla de chen que ba con as mullers que le cuacan (¡cómo me cuaca estar per una begada o pepeliendres en eterolandia!).

Bien se bale que a lo menos al mullers s'esfienden...

- ¡Roya!
- ¡¡¡¡¡¿Qué has dito?!!!!!
- Errrr.
- Pili... Me digo Pili... 

A berdat ye que no ha d'estar muito esferent lo que siente una mariliendres de beras... en marilandia... 

1 d'abiento

lomarica 01/12/2008 @ 01:04

aids1.jpg

Per todas y toz.  ¡Contra o BIU

Proteixe-te, proteixe-le, proteixe-nos!

Trobada con lubricant!

lomarica 21/11/2008 @ 15:24

Ista nueit, trobada de fabloggers.  Y yo me pregunto... ¿podré amanar-me-ie?  Puestar que sí, puestar que no,...  Ta ista nuei tiengo a lo menos tres compromisos y os tres son borinas organizadas...

Suposo que una u dos bieras sí que me i feré... Ista nueit conoixerez (si no la conoixez ya, que muito anonimato, pero a la fin nos conoixemos toz) a identidat de Lo Marica.

¿Portaré una rosa? ¿Portaré una chambreta d'Arco San Chuan?  ¿Portaré zapatiellas Converse All Stars?  ¡No!  Me podrez identificar per un ocheto que i portaré, pero dentro d'a morraleta:

durexlubri.jpg

¡Sí sinyor! ¡O lubricant! Ya que no m'atrebiba a demandar-lo en una farmazia ni en un sex-shop, a la fin lo he mercau... ¡en l'Eroski! (da menos bergonya esconder-lo entre as borrainas y as pechugas).

Fabloggers... nos beyemos ista nueit... ¡Y maitín! (si se puede).  Y si beluno tos atrebez: ¡prebaremos o lubricant! :P