Cantas ta una nueit d'agüerro -u carta seriada ta la mía amiga Nieus- (uno)
(uno) entre dos tierras bi yes...
“Entre dos tierras bi yes
y no dixas aire que respirar”
Héroes del Silencio “Entre dos tierras”
Zaragoza, ayere; Zaragoza, güe; Zaragoza, maitín. Bi ha cosas que no ban a cambiar nunca, a penar de que a uno le cuacaría dar o salto, dar o trango y dixar d’estar entre dos tierras. Entre dos tierras en toz os ambitos, sin dixar aire que respirar, pero ta denguno, nian ta yo.
Lo fázil sería pensar-se que as dos tierras son Aragón y Catalunya, que en as tranquilas auguas d’a Segre ye a muga entre lo deseyable y lo deseyau, entre estar feliz en Zaragoza y buscar a felizidat difuera. Ixo sería lo fázil, pero ixo tamién sería fuyir, dica la polida mar, tan dulza a penar d’estar salada, pero tamién tan lexana.
Deziban os Ixo Rai! ya fa años aquello de “cómo boi a albandonar-te y a mar tan luen d’aquí”. Suposo que no soi l’unico que s’ha pensau de fuyir d’a garchola zaragozana, pero en o fundo, a aquel letrista nobel no se l’escapón os chenials bersos de Labordeta, “barrernada de carreras barrenadas, madrastra, mai inútil, ibierno d’un estío brutal sin primabera” y remataban con un contundent “la amo, la odio, le tiengo un carinyo anzestral”. Bella cosa asinas me pasa con Zaragoza.
Pero ye que ye Zaragoza lo que me fa estar entre dos tierras. Ista no ye a zinquena ziudat de l’Estau, sino que más bien ye o lugar más gran d’Aragón. Con as suyas cosas buenas, con razón nos tildan difuera d’ospitalarios, pero tamién con as suyas cosas malas. Zaragoza nunca no será una ziudat moderna y, a penar de lo que me pensaba fa anyos, yo soi más urbanita que a ringlera 23. A tierra urbana, a tierra rural; ixas dos tierras sobre as que a ziudat no se quiere prenunziar. Y astí se queda, madrastra, mai inútil, dixando-nos sin aire que respirar.
Claro que tamíen sería fázil pensar-se que ixas son as dos tierras que deseparan lo deseyable de lo deseau, pero no. Cada begada totalizo más a mía persona y, cuan reflexiono a o suyo respeutibe, me pienso que ta yo, estar marica no ye que una carauteristica d’a mía bida. Son, allora, as dos tierras, o mundo marica y lo de difuera. A incomprensión d’o mundo eteronormatibo y a perfida mentira de l'omonormatibo. Ixas, talment, son as dos tierras finitibas. Y, a o bibir en o meyo, sí que no queda absolutament ni una chisla d’aire que respirar.

Meneame
del.icio.us
puestos sí que bi'n ha, pero d'astí a dizir que ye un bico gai bi ha muito. Tamién podría estar un bico royo u chitán y no lo ye. Ta yo, buscar la construczión d'un bico gai ye ubrir más o conzepto de gueto y dixar más enzarrada la azeptazión y bisibilidat d'una reyalidat como la gai. Perque no nos enganyemos. Zaragoza tiene más de lugar más gran d'Aragón que de zinquena ziudat de l'Estau. En Madrid, si se beyen parellas gais fendo outing en o meyo de Sol ye perque ye Madrid, no perque tienga un bico gai d'a importanzia de Chueca.
"Yo tiengo muitos amigos gays, pero..." "Yo conoixo a muitos gais y son personas como nusatros, pero..." "Yo respeto muito a los gais, pero...". ¿Nunca no ez ascuitau frases como istas? Y ye que prenzipian ya mal, perque ta rematar con una sentenzia de l'estilo "no aguanto a los afeminaus", dan per sentau barias cosas: primero, que a opinión que se ba a dar ye cualificada, perque se conoixen y se respetan a os gais. Ye más, podría dizir-se que mesmo se toleran. ¡Qué gran parola ixa de tolerar! Tolerar perque existen os gais, ixa colla esferenziada y rariza, pero que si no existise -que sería lo lochico-, millor. Éls no tienen a culpa d'aber naixiu asinas, tienen un problema y ya fan muito con bibir a suya bida con ixe problema.
Suposo que beluno ya lo abrá feito bella begada, pero yo me pregunto qué pasaría si dos tíos (bale tamién pensar en dos tías) s'enreligasen en o meyo d'o pabellón d'Interpenyas.


