Almenistra o tuyo Blog

¡Creya tu Blog ya! Fázil y de Baldes

O cado de lo marica

Mariconeando en aragonés dende 2007

Categoría: Eterolandia

As cosas sin zarrar

lomarica 07/02/2008 @ 02:50

Porto mals diyas, a berdat.  Cuan prenzipié a fer o blog, dizié que, en parti, quereba emplegar-lo como terapia y güe ye d'ixos diyas en los que ye nezesario que escriba sobre yo, más que más ta beyer si asinas puedo ordenar lo que pienso y lo que siento.  Y ye que, güe, fendo-me una bierra dimpués de treballar (si, bi eba partiu d'Espanya y me'n he enterau cuan yera rematando, talment per ixo bi abese más chen en o bar) he charrau con os míos amigos arredol d'un tema que me'n fa a o respeutibe d'a sexualidat y o treballo y, en beras, he comprendiu que a chen que no ye gai no ye capable d'empatizar con qui sí que en ye.  Y ye que bi ha un sentimiento que, se quiera u no se quiera, no se puede esplanicar con parolas.

07319_aida9g.jpgGüe, per casolidaz d'a bida, s'han achuntau barios fautors que m'han feito que toda la gran mierda acumulada de l'adoleszenzia y enterrada dende allora s'aiga desenterrau u aiga saliu enta la superfizie.  Ixo ha feito resuzitar bel sentimiento, talment d'ansiedat, que feba anyadas que no sentiba como marica.  Remerar ixa etapa dolorosa d'a mía bida ha feito que me concarase de nuebas con o mío yo desnudo, desprotechiu, sin as "napas de zebolla" d'a canta d'Algora, y he parau cuenta de que en beras, per dentro, me pudro como un cáncer.

Y he tornau a beyer como reziens ixas faltadas d'a puerta de l'instituto, ixa mala intenzión que teneba la chen cuan me pregunta a o respeutibe d'a mía sexualidat y yo callaba.  Y con o mío silenzio perpetuaba una omofobia ofizial, que no sólo yera que difuera de yo, sino que tamién yera dentro, ixe auto-odio per estar como soi y no poder tener una bida "normal", ixas biellas medranas que creyeba superadas, que han tornau a estar güe tan bibas como fa güeito anyadas.

Y m'he bisto trasportau a l'interior d'a mía adoleszenzia con os míos 25 anyos, a ixe inte en que yera construyindo y madurando a mía identidat, y he parau cuenta de que bi ha una parti d'ixa construzión que no ye rematada.  He parau cuenta que en ixa casa (bien alazetada ixo sí) tiene gotilleras.  Unas gotilleras que talment menazen con destruyir-la.

Talment seiga iste l'inte d'apanyar o teito, meter-le una gruesa capa de zimento, pero ixo talment no faiga muito bien a la mía situazión personal en atros ambitos.  ¿He de renunziar a cosas que siempre he quiesto per apanyar ixe teito?  ¿U ye millor dixar-lo ubierto y enantar en as atras cosas que siempre he quiesto ta poder apanyar-lo dimpués?  ¿Será tardi cuan pueda fer-lo con a seguridat de que no me ferá renunziar a ixas atras cosas?

Biellos pantasmas d'o pasau...  A bida ye una religada de mentiras, de meyas berdatz t'amagar-las y de berdatz dolorosas que no fan que tornar a ubrir as construczions personals mal concluyidas.  A lo menos, l'ansiedat se reduze cada begada más, pero, ¿tornará de nuebas maitín?

Trucha fresca, pieza

lomarica 28/01/2008 @ 01:02

trucha.jpgAyere quedé a zenar con os míos amigos y dos d'éls se'n baixón a mercar o pan. Cuan puyón, redindo-se, me dión un cartel como ixe, dizindo-me "t'emos puyau un presén". A mía reaizión estió, tamién, la de redir-me-ne.

Puedes pensar muitas begadas a o respeutibe. Per una parti, me cuaca poder fer chanzas con os míos amigos sobre iste afer. Y me cuaca, perque a l'igual que yo puedo redir-me de bellas cosas d'as suyas personas, éls tamién pueden redir-se d'as d'a mía persona. Per atra parti, me parixe que poder redir-me d'isto con yo, endica que ixa parti "sofridora" d'o mundo marica no la foi reyal en yo.

Tamién ye berdat que todas as chanzas piloten sobre o mesmo afer, a la fin, remata cansando, pero isto no me fa mal d'os míos amigos. Lo que me fa mal son atros comentarios, como "nunca no iría con tú ta l'ambient perque no me cuaca ir a os puestos con o culo preto", que ascuité ayer d'un apegau -ixo sí, apegau- ta la mía colla d'amigos.

Ayere dizié a os míos amigos una cosa que ye berdat, a o filo d'iste afer: "Paraz cuenta: he iu ta l'ambient con muitos colegas que m'han feito o chesto de benir-se-ie con yo a fer-se un gotet, chen que no ye ta yo ni o 10% d'o que soz busatros; pero nunca no tos ez beniu con yo ta l'ambient mái, y a yo ixo me fa pensar".

Tamién ye zierto que antisdayere estiemos en Zuma y allí, parlando con atro amigo, dizié, "yo no amenisto que denguno m'acompanye ta l'ambient ta ir-ie, no me cuaca fer-me a bitima. Si quiero ir, i boi. Y si dezido salir con os míos amigos per bars eteros, sé que he renunziau a ligar, pero lo he feito librement, ye a mía dezisión, no pas la d'éls, asinas que no puedo queixar-me".

Ixo ye una berdat, pero tamién ye berdat que si a yo me cuaca estar con os míos amigos en puestos que a éls les gustan, mientres ligan con una mozeta, y me foi contento cuan lo fan, ¿per qué éls nunca no han teniu ixe chesto con yo?

Dos mil güeito

lomarica 31/12/2007 @ 02:32

Ya ye. Ya ye dos mil güeito. L'anyo d'a fin d'o mundo t'os zaragozans. Ya ye aquí o diya d'anyo nuebo...

Sí, l'anyada pasada ligué en cabo d'anyo. Y sin querer-lo, ni asperar-lo, ni amenistar-lo,... Istas cosas son asinas, funzionan con as Leis de Murphy, y cuan yes buscando no trobas, pero cuan no buscas te troban. Como diz a canta d'Amaral, podébanos estar zelebrando tamién un atro cabo d'anyo, pero no. Fa bels diyas charraba d'os bisexuals, y sí, me referiba a él. Y lo feba con total rabia, cuasi con odio. Ayere le combidé a una biera y me felizitó lo cabo d'anyo, pero me dizió que no quereba fer-se ixa biera con yo.

campanadas2008.jpg

Maitín tornará a estar cabo d'anyo y, pero barias custions que no bienen a o caso, he bosau as entradas de dos cotillons. Estaré meya nueit con uns amigos y l'atra meya con atros (a mía colla d'amigos se fragmentó en 1999 y asinas continamos...) pero ya sé que si os astros no s'achuntan como suzedió l'anyada pasada, no boi a tener ni la más menima posibilidat de trobar a beluno que trobe tíos, que no boi a poder sisquiera fatiar. Pero totz os míos amigos podrán fer-lo, en un u en atro cotillón, en o suyo rollo. Y, amás, continan dizindo-me a la cara que nunca no irán con yo al ambient 'no baiga a estar que me entre un tío' (u una tía si ye una tía).

No, yo tiengo claro que si maitín trobo lo que quiero trobar, no seré 'confundiu como un nino', sino que abré trobau lo que he quiesto trobar. Y abré trobau más que muitos d'os míos amigos que fatirarán dica l'amanixer con cualsiquier tía que le bufe la pocha (nunca no millor dito). Pero dimpués, qui se'n irá a buquir con o primer culo que i pasa, seré yo. Claro, que ta ixo soi o marica promiscuo.

Pase lo que pase, maitín ta yo será un diya de cabo d'anyo más, un cabo d'anyo en eterolandia en lo que abré de parixer ferliz y integro, sonredindo de traza ipocrita, fendo creyer que soi feliz, pero a la fin, seré en una cantonada d'o bar, mirando-me-lo, perque ixo, una begada más, no ba con yo...

¡Happy new year 2008!

Nadal y bodorrios

lomarica 26/12/2007 @ 01:43

Nadal ye d'ixas calendatas que fan fastio. No per lo que sinnifica, sino per lo que fa remerar que estamos maricas y que, per muita lei de matrimonio que bi aiga estar marica no ye tan azeptau como parixe.

As nueitz de nadal, continan estando como siempre. Primos con nobia, primas con nobio, primos ninos chugando, preguntas tocagüegos d'os familiars a o respeutibe de mozetas,... Y siempre ye a mesma rispuesta: "no en tiengo, si en tenese te lo diría". Berdatz a meyas. Mentiras a meyas. En tot caso, no ye sólo que una mentira ta la parentalla, tamién lo ye ta uno mesmo.

Más que mas, nadal fa fastio si en ixe diya ye o 6eno abo d'anyo con un ex (¡hostia que gran que me foi!). En o mío caso, no le beyeba dende Pilars y agora bibe en Londra, pero ye beniu ta casa, como El Almendro, per Nadal. He quedau con él y atros amigos y a nuestra combersa sobre o cabo d'anyo ye estada curta. Prou corta. En seis anyos cambian muitas cosas...

Parentalla, amigos que fa muito que no beigo, biaches en o bus pleno,... Y plega un inte en que ¡s'atura o mundo! Combersa fata: propositos d'anyo nuebo... y... ¡confesión! "Asperar a que iste me demande bella cosa important!" Oh no! Matrimonio. ¡Alarma! A primera parella d'amigos se casa... U ye fendo plans. Y lo sueltan asinas, de sopetón.

wedding-cake.jpgO mundo se'n ba t'abaixo. Toda la resta d'a mesa (maricas totz) ubre a boca. ¡No puede estar! ¿Ya? D'as crisis maricas tres son as piors: conoixer-se y reconoixer-se, salir de l'almario en casa y... ¡as bodas d'os amigos eteros!

Eterorormatibos, claro. Perque per muito matrimonio marica que bi aiga en o nuestro país, iste inte contina estando trachico. L'etero troba parella antis que no lo marica y se casa tamién antis. Mientres os maricas biben en ixe perfeuta adoleszenzia contina, en la que denguno no quiere comprometer-se (pero totz cretican a totz per no querer comprometer-se), de pronto, s'atura lo mundo y a primer parella d'amigos heteros ¡se casan! Y uno prenzipia a pensar...

¿Cómo será la mía boda?

¿L'azeptarán mis pais?

¿Bendrá toda la parentalla? ¿Qué pensará 'la tía de Burgos'?

¿Qué pensarán mis pais de lo que piensa 'la tía de Burgos'?

¿Seré feliz?

¿Seré un infeliz toda la mía vida perque bi abrá chen que no reconoixerá o mío matrimonio? ¿Y si no lo reconoixen os mios amigos? ¿Y si no lo reconoixen mis pais? ¿Y si no lo reconoixe 'a tía de Burgos'?

¿Mi boda será como la d'os míos amigos?

En fin, bodas... Cuasi prefiero la parella de feito.

Retoricas

lomarica 10/12/2007 @ 00:07

Pregunta retorica: ¿Cómo sabes cuan una persona amenista buquir?

Resupesta retorica: Cuan sale d'un bar un sabado de nueis y chila: "Joder, soi farto ya, ¿beluno de busatros no querrez buquir-me?

Os archentinos son chenials

lomarica 03/12/2007 @ 00:21

Cantas ta una nueit d'agüerro -u carta seriada ta la mía amiga Nieus- (uno)

lomarica 07/11/2007 @ 02:33

(uno) entre dos tierras bi yes...

“Entre dos tierras bi yes
y no dixas aire que respirar”

Héroes del Silencio “Entre dos tierras”

Zaragoza, ayere; Zaragoza, güe; Zaragoza, maitín. Bi ha cosas que no ban a cambiar nunca, a penar de que a uno le cuacaría dar o salto, dar o trango y dixar d’estar entre dos tierras. Entre dos tierras en toz os ambitos, sin dixar aire que respirar, pero ta denguno, nian ta yo.

Lo fázil sería pensar-se que as dos tierras son Aragón y Catalunya, que en as tranquilas auguas d’a Segre ye a muga entre lo deseyable y lo deseyau, entre estar feliz en Zaragoza y buscar a felizidat difuera. Ixo sería lo fázil, pero ixo tamién sería fuyir, dica la polida mar, tan dulza a penar d’estar salada, pero tamién tan lexana.

gay_flag_250x400.jpgDeziban os Ixo Rai! ya fa años aquello de “cómo boi a albandonar-te y a mar tan luen d’aquí”. Suposo que no soi l’unico que s’ha pensau de fuyir d’a garchola zaragozana, pero en o fundo, a aquel letrista nobel no se l’escapón os chenials bersos de Labordeta, “barrernada de carreras barrenadas, madrastra, mai inútil, ibierno d’un estío brutal sin primabera” y remataban con un contundent “la amo, la odio, le tiengo un carinyo anzestral”. Bella cosa asinas me pasa con Zaragoza.

Pero ye que ye Zaragoza lo que me fa estar entre dos tierras. Ista no ye a zinquena ziudat de l’Estau, sino que más bien ye o lugar más gran d’Aragón. Con as suyas cosas buenas, con razón nos tildan difuera d’ospitalarios, pero tamién con as suyas cosas malas. Zaragoza nunca no será una ziudat moderna y, a penar de lo que me pensaba fa anyos, yo soi más urbanita que a ringlera 23. A tierra urbana, a tierra rural; ixas dos tierras sobre as que a ziudat no se quiere prenunziar. Y astí se queda, madrastra, mai inútil, dixando-nos sin aire que respirar.

Claro que tamíen sería fázil pensar-se que ixas son as dos tierras que deseparan lo deseyable de lo deseau, pero no. Cada begada totalizo más a mía persona y, cuan reflexiono a o suyo respeutibe, me pienso que ta yo, estar marica no ye que una carauteristica d’a mía bida. Son, allora, as dos tierras, o mundo marica y lo de difuera. A incomprensión d’o mundo eteronormatibo y a perfida mentira de l'omonormatibo. Ixas, talment, son as dos tierras finitibas. Y, a o bibir en o meyo, sí que no queda absolutament ni una chisla d’aire que respirar.

Yo no dezidié debuxar l'Arco San Chuan en a mía bida

lomarica 29/10/2007 @ 15:08

Si bella cosa tiengo clara dende os treze anyos ye que soi marica. Muito más clara que o mío futuro laboral, muito más clara que o mío intrés relichioso, u mesmo muito más clara que o mío intrés politico. L'Arco San Chuan s'ha dibuxau solenco en a mía bida, no he teniu que trucar-la con Photoshop,...

arco-iris-2.jpg

Lo tiengo claro, sí, perque un sentimiento no ye una ideyolochía, no entiende de razionalidat y no puede cambiar-se. Per ixo lo tiengo claro. Y no amenisto a denguno que opine sobre os míos sentimientos, perque os sentimientos no son opinables, no son refutables, perque no son ideyas soziolochicas como sí que pueden estar o desembolique laboral, l'intrés relichioso u a orientazión politica.

Per ixo me parixe penible que os míos amigos opinen sobre lo que yo siento y sobre a mía sexualidat. Y, más penible encara me parixe cuan éls mesmos no han conoixiu os mesmos sentimientos que yo ni tampoco no han prebau d'empatizar. Me parixe tamién penible que bi aiga chen que se piense que he reconoixiu mal os míos sentimientos, u que soi gai "per moda","per trucar o ficanzio", "per no aber resuelto los mios sentimientos" u, simplament, "per zircunstanzias que encara he d'explorar ta resolber a mía sexualidat".

Ixos comentarios que, de cualsiquiera me bufarían a pocha, cuan bienen d'amigos se combierten en punyals que atrabiesan as entranyas y fan desangrar-te de tot. Y, si os amigos son qui t'aduyan a estabilizar a bida, como ye o caso, t'entran ganas de fuyir, de fuyir muito luen y no tornar-ie nunca, a lo menos, ta que l'Arco San Chuan seiga más brillante y poliu.

Bicos gais y ziudaz ubiertas

lomarica 23/10/2007 @ 14:38

Un cabo de semana más en eterolandia, un cabo de semana más prebando de conoixer chen en un ambient que yo creyeba que no yera gai... ¿U sí?  No sé, güe saliba un articlo en el Periódico an que o periodista se pregunta si existe en Zaragoza un bico gai.  Y apunta a una posibilidat emerchent en a Madalena.

Pues sí, agora ba a resultar que a Madalena ye un bico gai emerchent, mira-te tú, y yo no eba parau cuenta...  Ombre, más maricas que en atros madalena.jpgpuestos sí que bi'n ha, pero d'astí a dizir que ye un bico gai bi ha muito.  Tamién podría estar un bico royo u chitán y no lo ye.  Ta yo, buscar la construczión d'un bico gai ye ubrir más o conzepto de gueto y dixar más enzarrada la azeptazión y bisibilidat d'una reyalidat como la gai.  Perque no nos enganyemos.  Zaragoza tiene más de lugar más gran d'Aragón que de zinquena ziudat de l'Estau.  En Madrid, si se beyen parellas gais fendo outing en o meyo de Sol ye perque ye Madrid, no perque tienga un bico gai d'a importanzia de Chueca.

Lo important no ye construyir un bico gai, sino construyir una ziudat ubierta, una ziudat an que a dibersidat siga un sinyal, pero más que más, una reyalidat.  A resta de cosas son de más.

Gaydespartera

lomarica 13/10/2007 @ 17:44

gaydespartera.jpg

A la fin me combenzión ta puyar ayere t'o nuebo Pabellón de Fiestas de Bal d'Espartera. O caso ye que podié comprebar cómo lo que parlaba en o zaguer post sobre chapas que me canso d'ascuitar ye tan zierto como que o zielo ye azul.

Un tío d'o lugar d'una amiga se m'achuntó dimpués de tirar-le os teitos y me prenzipió a dizir: "Ya m'ha dito Ana que yes gay". Y yo, ummm, chapas no, please. O caso ye que, abendo-le dito yo que no quereba garra chapa, y abendo-me asegurau él que no me la iba a fer, a la fin me la fazió: "Qué collons tiens estando-ne", "merexez respeto", "me transmitiz amor" y atras fateras d'ixa mena. ¡Y yo que en ixe inte quereba bailar It's my life! Pos no, me tenié que aguantar ixa ripa de fateras que remató con a fatera más gran: "Y además, mola, perque no se te nota".

¡Qué gran cagada! Bien se vale que anueit Bal d'Espartera parixeba Gai d'Espartera, más que más per ixa playlist que manulló lo DJ: It's raining men, A quién le importa, YMCA, I will survive y The Final Countdown. Buen inte ta mirar-se qui baila desenfrenadament y... ¡atacar! Pero ayere, a penar de que paré cuenta de quí lo feba, no yera politicament correuto.