Almenistra o tuyo Blog

¡Creya tu Blog ya! Fázil y de Baldes

O cado de lo marica

Mariconeando en aragonés dende 2007

Categoría: Futuro

A mía adolescencia

lomarica 24/09/2009 @ 15:01

2people.jpg

Bi ha una serie de cosas que podría acotar muito bien, pero no remero con exactitut cuál estió lo primer mozet en que me fixé. Suposo que bel companyer d'escuela, débil, atractivo ta yo, perdedor -como yo- i necesitau de carinyo.

I no me refiero a aquel primer mozet con qui compartié besos trobaus -u trafegaus-, sino a o primer en que me fixé, sin ni siquiera consciencia de lo que sucediba.

Güe, aseguro que salir d'Agustinos supusió ta yo crebar o cascarón, trobar-me con yo mesmo i, encara no conscientement, meter-le nombre a las cosas.

A lo millor en ixa vaga remeranza d'o Campamento, que no le meto cara, pero sí aición. Remero que yera en una d'as bordas, con a sensación -que tamién remero- a la que güe ya le meto nombre: atracción.

Suposo que, como ye natural, d'aquels polvos vinión istos buros i una cosa plegó en l'atra i yo, china chana, encara sin trobar-me solenco, fosco i plen de dudas, estié treballando lo que agora soi.

Quiero plegar a ixa primera remeranza, a ixa primera imachen retenida, pero me cuesta. No sé si ye ixublidada u bloqueyada.

Lo que sí que remero a la perfección estió la primer chanza publica, la primer begada en que me sintié faltau per a mía condición. Yera fendo lo fato con un companyer de clase i le toqué o boforón. Le'n dició a o mayestro i iste comentó en voz altera, t'alboroto de toda la clase, que iba a pensar-se mal de yo. Yera 8eno d'EChB.

Aquello habió de marcar o mío autoconcepto, a mía imachen propia, a mía autoestima. Remero que aquel verano cambié a l'instituto i un companyer a qui le teneba muito aprecio, o mesmo que m'heba acompanyau en o pupitre de dezaga mientres 10 anyos -2 en Salesianas i 8 en Agustinos- decidió no cambiar-se a o mesmo que yo. Me plego en as mías orellas que perque yo era manflorita.

Creigo que ixa estió a primer vegada que me sintié refusau en veras per un igual. O caso ye que mesmo me pensaba que yera disposau a cambiar, una ideya que me fació companyía dica más allá d'os 18, ya en a Universidat.

Talment güe contino estando igual que fuyidizo i asustadizo por aquellas experiencias. Per muito que me cambiase a l'instituto i s'ubriese debant de yo una oportunidat d'empezar de cero, no cambié. I talment per a necesidat de gritar-me i construyir-me en un campo de minas, facié bella cosa de la que encara m'arrepiento, ignorant de yo, pensando-me que quedó en una broma entre dos personas.

I aquello corrió como no la polvora i plenó en cayer-me o sambenito de maricón oficial de l'instituto, sin que un solenco mayestro ni educador estase capable de descubrir lo que yera pasando i ayudar-me. Ye claro: con tot i con ixo rendiba -yo luitaba, ¿án quedó aquello?-, yera ubierto, asertivo, colaborador, activo,... Mesmo en un curso plegué a estar l'unico que aprebó todas.

Preixinar con quí me relacionaba no yera dificil. Estié producto d'un bico, d'una cheneración, d'una lei d'amostranza, d'una presión, de no querer defraudar a mis pais. Con tot i con ixo que me podeba haber feito esclatar -como no a muitos-, yo resistié -como no muitos-.

Pero sentiba que teneba dentro una bomba de relochería. Que, prou que sí, no quereba que esclatase i la ocultaba.

Me ye duro remerar aquels diyas. Más que más per a desbocada alegría que sintié en chunio de 2001 cuan logré rematar con tot aquello fa ya 8 anyos, pero lo remero perfectament perque talment estió lo principio d'a mía actual vida. La que me fació pasar d'una homofobia manifiesta a una más velada. En todas las endreceras: interna i externa.

Yo m'heba construyiu una coraza. Una vegada, una d'as mías amigas me convidó a o suyo cabo d'anyo i le dició a un amigo que tamién iba a convidar a uno d'ixos muitos que ocultaban a suya medrana fendo-me mal. O mío amigo le dizió que no se'n fese, que heba aprendiu a pasar.

Pasar estió lo mío lema mientres muitos anyos: convertir-me en un miedica de mierda que no sabeba esfender-se, ubrir-se trango,... Una actitut cobarde que se retroalimentaba per sí mesma i que no m'aduyaba a enantar. Per ixo, cuan a hostilidat desaparexiba yo yera más yo; sonrediba, chilaba, disfrutaba, amaba,...

Remero que o diya d'antis de tornar a l'instituto dimpués d'unas vacanzas de nadal me lamentaba en o diyario d'a final d'ixa etapa de luz sin hostilidat i siempre responsabilizaba d'ello a la sociedat, a la resta d'a chen, a l'atro, sin aturar-me a pensar-me que o primer responsable d'aquella situación yera yo mesmo: Lo marica, astí bi ye, atizaz-le, faltaz-le, que no s'esfiende. Talment l'esfienda beluno, pero él no. Él baixará la cabeza i pasará pensativo, sin gollar-te.

Yo en ixe inte sentiba una opresión en o peito, como un calambre que recorriba la mía columna vertebral, se m'aceleraba o pulso, sudaba,... I mientres as dos horas beniens tenía medrana, medrana de tornar a gollar-me asinas. I fastio de yo mesmo. En primeras estió fastio, dimpués autocompasión, dimpués complacencia i, a la fin, rutina, a mía rutina, a mía Cruz. A mía vida,...

Asinas me pegué cuatro anyadas d'a mía vida, a mía adolescencia, la construcción d'o mío yo, lo mío YO. En mayusclas.

Dicen que os maricas vivimos una segunda adolescencia con 22-25 anyos, en la que superamos tot isto. Muitos d'os míos amigos se limitan a comentar-la como un "tú no yeras tan barrenada como agora". I a yo, luen de fer-me reflexionar sobre una normalidat imposada, me plena d'argüello, m'alimenta. Sí, a mía percepción de l'afer ha cambiau muito.

Lo que más me fote agora, a esferencia, ye que me nieguen como lo que tanto m'ha costau construyir-me. Que me comenten que no soi marica, que bel diya me casaré con una muller. Ixa mena d'estupideces perque "no soi como atros gays".

Agora tiengo a sensación d'estar trancando aquella etapa, ixa segunda adolescencia, la que no teneba ni yugo ni flechas, ni vías d'escape, ni fuyidas. Talmente, perque, en cuenta de tener pocos refirmes y muitas pedradas, lo que teneba yeran muitas personas comprensivas, complices, divertidas t'ayudar-te a aceptar con humor,... Una gran esferencia alacetada en atras cosas menos adolescentz, pero más animosas ta ir fotendo saltos de chigant. Encara que continan habendo boirazas, i bien negras...

Forever Young

lomarica 12/02/2009 @ 03:11

Soi estau solenco
   y m'he zorrupau a botella de
                 Torrelongares
que dixemos ubierta a nueit d'antis d'ayere
       y que anueit no queriés benir-te-ie
   a acotolar-la con yo.
        T'acotolar-nos
como s'acotola iste menú ta dos solenco,
   posau en a cozina
       mientres a radio me fa remerar
                          (en distorsión)
que ye de chenero marica querer estar choben ta cutio.
             Mola estar choben
                          (u millor)
   Mola sentir-se choben ta cutio
                          (Forever young)
como qui se siente bibo per enchegar
       a fuen d'a bida
             que da paso a la quietut
d'una satisfaczión plena y deseyada.
Soi estau solenco
                          (y estié solenco
                          per muito tiempo)
   y o Torrelongares s'ha acotolau.
        Y con Baco se'n ye iu
a tuya remeranza
        y a remeranza d'a nueit d'antis d'ayere.
             Y con ella la chobentut
                          (Forever young)
             d'a quietut madura y plena. 

1 d'abiento

lomarica 01/12/2008 @ 01:04

aids1.jpg

Per todas y toz.  ¡Contra o BIU

Proteixe-te, proteixe-le, proteixe-nos!

Blue temptation: a pozima etera

lomarica 15/10/2008 @ 23:34

apozimaetera.jpgA begadas suenio con que exista a pozión azula.  A pozión que combierta cada zelula d'o mío cuerpo en eterosexual. Bella cosa asinas como as pastiellas de Matrix: si quiers continar, mincha-te a pastiella berda, si no, mincha-te l'azula y tot abrá estau un suenio.

Ye como un punto de no retorno cuan ya t'han rezentau toda la istoria: auto-odio, omofobia, sexo per sexo, soridez, BIU, refuse familiar, trolls boques en o blog,...

Güe boi a prener a zaguer dezisión a o respeutibe, güe que ye luna plena -cuántas cosas tiene a luna plena-,...

Si me zorrio a pozima azula tot abrá terminau.  Continaré estando un marica amargau en eterolandia, refusau, sin que denguno empatize con yo (güe contimparaba la situazión con una amiga, dezindo-le que ella tampoco no podeba prebar de lograr una completa empatía como muller con os ombres).

Pero puedo eslechir no zorriar-me a pozima etera y quedar-me con a pastiella berda de Matrix.  En ixe caso, prebaré de crebar os muros d'iste mundo eteronormatibo y mirar-me más t'allá,... Militar en un coleutibo LGTB, fer-me una colla d'amigos maricas, prebar d'ubrir espazios de sozializazión no eterozentristas, bisibilizar o feito marica,...

Si eslicho a pozima azula, trancaré iste blog -u talment dezida dixar-lo en standby, per ixo de no xublidar o pasau-.  Si eslicho continar, continaré.  Y allora, iste blog tendrá sentiu.

¿Nobedatz?

lomarica 23/09/2008 @ 11:30

As mesmas istorias de siempre:

Astí soniaré

lomarica 22/06/2008 @ 18:13
semana1.jpg

Sí, talment ista canta pueda esprisar cómo me siento...

O estiu ye plegau y con él a soledat.
Tornan a amanixer os ricuerdos de ayer.
As carreras a rebutir, de bida, de chen, de color y chobentú.
As ninas que chugaban, sin miedos tornaban a crexer.

Encara quedan os suenios
y o biello camín
que m'endreza en casa tuya
beyer-te astí...

Y astí bibo yo,
y astí moriré
y en iste lugar,
astí soniaré.

O rudio marchó y o silenzio bibe astí.
L'esprito d'os mons marcha d'o tuyo corazón.
As güellas son plorando, os muxons ya no cantan,
te dizen adiós.

As parolas que dizibas en o mío esmo con yo morirán.

atardecer.jpg

O biernes d'antis de Ramos de milnobazientosnobantaigüeito

lomarica 03/04/2008 @ 00:47

Me poso debant d'una pachina en blanco. Suenan as doze. Ya ye 3 d'abril. Tres d'abril de dosmilgüeito. Güe fa diez anyos d'o biernes antis de Ramos de milnobazientosnobantaigüeito.

CumpleX (clamemos-le asinas) cantaba cantas d'Ixo Rai! con yo. Remeros curtos. O benién ye pillando-nos d'a man dormindo uno a o canto de l'atro y o benién yera achuntando los nuestros labios. Y astí prenzipió tot, fa diez anyos, cuan nomás teneba que catorze.

Si güe me preguntan dende cuan sé que soi marica, a mía rispuesta ye clara: "siempre lo he sabiu". Pero no estió dica aquel diya cuan o mundo s'aturó debán d'os míos güellos y me sintié l'ombre más suzio d'o mundo per fer lo que lebaba anyos asperando fer.

A berdat ye que X y yo no emos parlau guaire dende allora y güe nos trucamos de cabo ta cuan y si nos beyemos en a gay scene nos combidamos a cubatas. Pero él y yo nunca no seremos cosa. Él güe bibe y ye l'ambient. Masiau ta yo que sobrebibié a ixe biernes antis de Ramos de milnobazientosnobantaigüeito d'a pior traza que podeba aber pasau.

O cuatro d'abril de milnobazientosnobantaigüeito yo yera una caixa de dandalos. Parlé con unas "amigas" y un "amigo" de lo que sentiba dimpués de lo que eba pasau. Aquel diya dixón d'estar-ne. O lunes santo l'instituto ya sabeba lo que eba pasau entre X y yo. Y astí prenzipió o bia cruzis adebantau cuatro diyas, pero que s'estendilló más de lo debiu. Cuatro anyos d'eternas chanzas, faltadas y camins pedregosos. O tres d'abril trobé a parola marica en o dizionario. O cuatro, trobé omofobia.

Dende allora han pasau muitas cosas. Parellas, nobietes, polbos, istorias bien rematadas, istorias mal rematadas,... Diez anyos dan ta muito. Os tiempos de l'instituto ya pasón. A omofobia contina estando present, encara que güe no me fa mal. O tiempo teixe denzima napas de zebolla (torno a pillar prestadas as parolas d'Algora, o cantante-marica-de-moda). Talment per ixo, agora cuan un marica desnuda a atro, plora. U cuan una istoria pinta bien, beluno dezide dixar de luitar ta no morir-se en a propia napa de zebolla podrida de puro pudor.

Güe, que ixos tiempos ya pasón, me resisto a o pesimismo, pero a bida tamién m'ha amostrau que me tiengo que resistir a l'optimismo. Y, amás, a begadas, afloran os remeros. Os remeros curtos, como lo d'aquel tres d'abril de milnobazientosnobantaigüeito y os cuatro anyos que le siguión, amando en escuros puestos y prebando de soniar una bida (y un amor) que talment bel diya siga más zerca de trobar.

...Y me mata o mesmo sol que a tú t'alumbra

lomarica 19/02/2008 @ 17:09

ymemata.jpgEn ista semana he remerau bels tiempos d'o pasau, os tiempos en que uno yera, no ya choben, sino nino. M'he alcordau d'os buenos tiempos y sentimientos bibius con un amigo, talment , o primer nino de que me namoré.

Iste berano coinzidié con él, de casolidat, en Madrid. Y charremos muito d'as nuestras bidas, pero no nos miramos ta zaga ta beyer lo que yera él ta yo, u lo que yera yo ta él, u lo que yéranos; una atra istoria d'intereses cruixaus, esferens y no correspondius, como siempre.

Con 13 anyos uno ya bibiba las mesmas istorias, en afers claus, que contina bibindo a os 24, onze anyadas dimpués, onze anyadas en las que uno ha continau esboldregando-se contra muros bien duros, prebando de fer reyalidat, nomás que con l'asperanza en a man, un amor que nunca no fue correspondiu.

Agora uno ya ha aprendiu a no nomorar-se, u a no prebar de namorar-se a la primera en tot caso. Ayere, parlaba con un amigo común d'iste zagal y de yo y le deziba, parafraseyando a Lo que Surja, que una begada que me gusta un mesache, tiengo que mirar-me que siga d'o 10% de gais que bi ha, dimpués, eliminar a o 50% que le cuaca tener o mesmo rol que no yo, cuan s'ha feito isto, eliminar a o 80% de chen que no busca que buquir, d'infiels y de malrrollers en cheneral. Y, una begada que s'ha feito isto, tener a suerte de que l'amor siga correspondiu y que alto u baixo se tiengan os mesmos intreses.

Güe, a penar de tot, l'asperanza encara no s'ha perdiu. Pero güe, ye triste, tiene nombres propios, y no son de chen. Bakala ye un d'éls. Y encara que nos aprobeitemos d'un almario zibernetico que siempre emos creticau, encara que caigamos en a benta de cuerpos y d'ideyas como si l'amor naixise en un mercau como quien busca pimientos, a o más puro estilo capitalista, siempre rematamos en as mesmas pachinas, pensando-nos que l'asperanza ye o zaguer que se pierde.

Naixe un nuebo blog

lomarica 29/11/2007 @ 02:09

asturianu.jpgFa tres u cuatro anyos que tenié lo goyo de conoixer a Metabolic a trabiés d'o suyo Fotolog, pero no estió dica la fin d'o pasau berano cuan nos adibiemos a la lista de contautos d'o MSN y prenzipiemos a charrar. Él estió -si no lo primer- una d'as primeras personas que conoixión a existenzia d'iste blog.

A o poco tiempo, una ideya, d'ixas que meten furo a cualsiquiera, nos rondó a cabeza dimpués de que Meta s'ubrise o suyo suyizo blog. A ideya estió chirmanar-los. Tenébanos un prezedén: www.arast.net. Pero nusatros no compartíbanos una ideya politica (u a lo menos no sólo que ixo), sino que compartíbanos dos cosas más traszendentals ta nusatros: emplegábanos como luenga beiclar una luenga minoritaria y charrábanos en os nuestros blogs d'afers relazionaus con o mal clamau "mundo gay".

A ideya permanezió en as nuestras cabezas dica que le diemos forma y dezidiemos fer un terzer blog, iste compartiu, trigando ta ixo a luenga anglesa.

Per ixo, güe tiengo lo goyo de presentar-tos:

http://thefags.nireblog.com

¡Aspero que tos cuaque a todas y toz!

Cantas ta una nueit d'agüerro -u carta seriada ta la mía amiga Nieus- (dos)

lomarica 07/11/2007 @ 19:21

(dos) que se'n entere tot lo mundo...

“Si dica Dios sabe lo de tú
que se'n entere tot lo mundo,
¿cuánto tiempo ha de pasar?
¿a quien creyes que puez enganyar.
Si a la fin tot se sabe
y cada garchola tien a suya clau,
¿qué secreto quiers ocultar?
¿En qué garchola lo bas a enzarrar?

Fangoria “Si lo sabe Dios que se entere todo el mundo”

8022.jpgSí, dibidir a existenzia en dos mundos, o mundo marica y o mundo etero.  Y no lo foi per goyo.  Soi de los que encara me pienso que ye posible una combibenzia entre os dos mundos.  Y, de feito, yo la foi diya a diya.  Pero ye que ye difízil.  Belunos dirán que ye tan difízil como que combiban cualsiquier atros dos mundos, pero no cuan, como yo, meto a sexualidat como primer rasgo definitorio d'a mía bida, u cuan no me siento entendiu per os míos amigos.

Lo dezibas ayere, Nieus: "Si t'ha dito que pasa de tú, ye que pasa de tú, y punto.  No te metas en a suya bida, si no s'ha azeptau, no ye o tuyo problema".  Claro, pero tú no comprendes cómo ye posible que yo sí que quiera continar aduyando-le a superar a suya medrana.  Él amenista un amigo marica, a l'igual que yo cuan teneba 16 anyos amenistaba un amigo marica con qui charrar y que me comprendise, ya no que me entendise, sino que me comprendise, "com-", que compartirse con yo.  Y, en parti, me siento responsable d'ixo. 

No le quiero de parella, no le quiero ta buquir.  Le quiero ta que nos comprendamos chuntos.  Perque no sólo quiero que él s'azepte, tamién quiero azeptar que, si dica Dios sabe lo de yo, que se'n entere tot lo mundo, perque, como sabes, soy gai, pero no bibo de tot como si lo estase, contino plegando en casa a las 3 d'o maitín en martes, dizindo que "yéranos de bieras y nos emos embolicau".  Y me meto en a cama pensando-me que si mis pais sabesen a berdat, entenderían qué mena de bieras soi estau prenendo.

Sí, tamién se puede fuyir -metamos que ta l'atro puesto d'a Segre-, sin dandalo, pero ye que fuyir, amás d'estar cobarde, no soluziona os problemas. Ya lo diz Lucía Etxebarría, o qui quiera que copiase: "¿Ta qué prebar de fuyir y dixar a ziudat an que cayés?  ¿Per a bana asperanza de que en atro puesto, en un clima más bueno, ya no te ferán mal as nafras y beberás un augua más limpia?  A o tuyo redol s'alzarán as mesmas enrunas d'a tuya bida, perque allá ta do baigas, portarás a la ziudat con tú".

Per ixo, si quiero ir t'atro puesto, antis he de soluzionar atras cosas, he de dixar te tener una dupla bida, y cantar en beras ixo que diz: "Si hasta Dios sabe lo de tú, que se'n entere tot lo mundo".