Sí, lo sé. Fa muito que no escribo, y abría de fer-lo más a sobén, pero ye que no adubo ta cosa en zagueras,...
No adubo ta cosa con o treballo, con a mía casa -m'he independizau-, con os rollos d'as mías asoziazions,... Me baga ta tot fueras de ta follar, como siempre. Pero ye que tampoco no bi ha motibos -ni personas- ta follar. Iste estiu mortal sin primabera -Labordeta dixit- me ye dixando ta l'arrastre. Más que más per ixo d'as ganas de buquir con que me debanto toz os diyas.
No bi ha garra cosa nueba ta charrar-ne. A mía bida contina igual: eteronormatibidat, pallas, omofobia, pallas, medrana, pallas, sordidez informatica, pallas, manca de responsabilidat d'a chen, pallas, bisexuals, pallas,...
Ye a istoria de nunca no rematar, y ta contar toz os diyas as mesmas mierdas con esferens parolas, pues millor no escribo,...
Fa dos lunas que nos conoixiemos, una que lo dixemos. Lo remero perque en as tres zagueras lunas m'he aturau a pensar en tú debant d'a luna plena, perque he ascuitau as mesmas cantas que me fan remerar-te.
Y perque dende que te conoixié ya no siento lo mesmo que sentiba antis cuan me cuaca un ombre. Soi un egoísta, lo sé. Paré cuenta antisdayere cuan borré o tuyo numero d'a memoria d'o mío móbil; pero ye que diziés que quererbas estar o mío amigo. Y no lo contimostrés, encara que a bida ya m'eba amostrau que ixo no podeba estar. Pero con tú fazié un poder. Sí, per l'egoísmo de pensar-me que encara yera fesable compartir a mía bida con tú.
No te culpo. Soi tan ababol que no te culpo de que me mentises cuan me diés os motibos de per qué no quererbas estar con yo. Perque en o fundo me mintiés ta no fer-me sofrir, pero enchegués a maquina d'un futurible que güe, dos lunas dimpués, encara aspero beyer plegar.
Y me tiro en cualsiquier leito a remerar-te, a plenar-me d'asperanzass que no plegarán en garra puesto, aferrando-me a la remota posibilidat de que bel diya cambeyes d'opinión y que a crazy nuei que chuntos asperamos fer machica y espezial siga más amán.
Tot perque me diziés que no te sentibas parau ta prenzipiar garra relazión en cuenta de dizir-me que no te cuacaba.
I´m not a perfect person There´s many things I wish I didn´tdo But I continue learning I never meant to do those things to you And so I have to say before I go That I just want you to know
I´ve found a reason for me To change who I used to be A reason to start over new and the reason is you
I´m sorry that Ihurt you It´s something I must live with everyday And all the pain I put you through I wish that I could take it all away And be the one who catches all your tears Thats why i need you to hear
I´ve found a reason for me To change who I used to be A reasonto start over new and the reason is You [x4]
I´m not a perfect person I never meant to do those things to you And so I have to say before I go That I just want you to know
I´ve found a reason for me To change who I used to be A reason to start over new and the reason is you
I´ve found a reason to show A side of me you didn´t know A reason for all that I do And the reason is you
En ista semana he remerau bels tiempos d'o pasau, os tiempos en que uno yera, no ya choben, sino nino. M'he alcordau d'os buenos tiempos y sentimientos bibius con un amigo, talment , o primer nino de que me namoré.
Iste berano coinzidié con él, de casolidat, en Madrid. Y charremos muito d'as nuestras bidas, pero no nos miramos ta zaga ta beyer lo que yera él ta yo, u lo que yera yo ta él, u lo que yéranos; una atra istoria d'intereses cruixaus, esferens y no correspondius, como siempre.
Con 13 anyos uno ya bibiba las mesmas istorias, en afers claus, que contina bibindo a os 24, onze anyadas dimpués, onze anyadas en las que uno ha continau esboldregando-se contra muros bien duros, prebando de fer reyalidat, nomás que con l'asperanza en a man, un amor que nunca no fue correspondiu.
Agora uno ya ha aprendiu a no nomorar-se, u a no prebar de namorar-se a la primera en tot caso. Ayere, parlaba con un amigo común d'iste zagal y de yo y le deziba, parafraseyando a Lo que Surja, que una begada que me gusta un mesache, tiengo que mirar-me que siga d'o 10% de gais que bi ha, dimpués, eliminar a o 50% que le cuaca tener o mesmo rol que no yo, cuan s'ha feito isto, eliminar a o 80% de chen que no busca que buquir, d'infiels y de malrrollers en cheneral. Y, una begada que s'ha feito isto, tener a suerte de que l'amor siga correspondiu y que alto u baixo se tiengan os mesmos intreses.
Güe, a penar de tot, l'asperanza encara no s'ha perdiu. Pero güe, ye triste, tiene nombres propios, y no son de chen. Bakala ye un d'éls. Y encara que nos aprobeitemos d'un almario zibernetico que siempre emos creticau, encara que caigamos en a benta de cuerpos y d'ideyas como si l'amor naixise en un mercau como quien busca pimientos, a o más puro estilo capitalista, siempre rematamos en as mesmas pachinas, pensando-nos que l'asperanza ye o zaguer que se pierde.
“Entre dos tierras bi yes y no dixas aire que respirar” Héroes del Silencio “Entre dos tierras”
Zaragoza, ayere; Zaragoza, güe; Zaragoza, maitín. Bi ha cosas que no ban a cambiar nunca, a penar de que a uno le cuacaría dar o salto, dar o trango y dixar d’estar entre dos tierras. Entre dos tierras en toz os ambitos, sin dixar aire que respirar, pero ta denguno, nian ta yo.
Lo fázil sería pensar-se que as dos tierras son Aragón y Catalunya, que en as tranquilas auguas d’a Segre ye a muga entre lo deseyable y lo deseyau, entre estar feliz en Zaragoza y buscar a felizidat difuera. Ixo sería lo fázil, pero ixo tamién sería fuyir, dica la polida mar, tan dulza a penar d’estar salada, pero tamién tan lexana.
Deziban os Ixo Rai! ya fa años aquello de “cómo boi a albandonar-te y a mar tan luen d’aquí”. Suposo que no soi l’unico que s’ha pensau de fuyir d’a garchola zaragozana, pero en o fundo, a aquel letrista nobel no se l’escapón os chenials bersos de Labordeta, “barrernada de carreras barrenadas, madrastra, mai inútil, ibierno d’un estío brutal sin primabera” y remataban con un contundent “la amo, la odio, le tiengo un carinyo anzestral”. Bella cosa asinas me pasa con Zaragoza.
Pero ye que ye Zaragoza lo que me fa estar entre dos tierras. Ista no ye a zinquena ziudat de l’Estau, sino que más bien ye o lugar más gran d’Aragón. Con as suyas cosas buenas, con razón nos tildan difuera d’ospitalarios, pero tamién con as suyas cosas malas. Zaragoza nunca no será una ziudat moderna y, a penar de lo que me pensaba fa anyos, yo soi más urbanita que a ringlera 23. A tierra urbana, a tierra rural; ixas dos tierras sobre as que a ziudat no se quiere prenunziar. Y astí se queda, madrastra, mai inútil, dixando-nos sin aire que respirar.
Claro que tamíen sería fázil pensar-se que ixas son as dos tierras que deseparan lo deseyable de lo deseau, pero no. Cada begada totalizo más a mía persona y, cuan reflexiono a o suyo respeutibe, me pienso que ta yo, estar marica no ye que una carauteristica d’a mía bida. Son, allora, as dos tierras, o mundo marica y lo de difuera. A incomprensión d’o mundo eteronormatibo y a perfida mentira de l'omonormatibo. Ixas, talment, son as dos tierras finitibas. Y, a o bibir en o meyo, sí que no queda absolutament ni una chisla d’aire que respirar.
Nunca no m'ha cuacau ir de bitima per lo mundo, pero güe ye un d'ixos diyas grisos d'agüerro... O primer diya griso d'agüerro, y quieras que no, ixo se nota. S'ha dixau notar dende primer ora d'o maitín.
Y chusto güe, he leyiu sobre una intresant paradoxa. En berano, son os mayors os que caminan per a montanya ascuitando a radio, mientres que en agüerro, son os mesmos chobens que ban ta la montanya a ascuitar a os muxonez os que s'enchegan os suyos MP3 de zaguer chenerazión a primer ora d'o maitín, asperando a l'autobou, ta ebadir-se y xublidar a rutina.
Ye alto u baixo lo que yo foi cuan ascuito mosica. Tranco a puerta d'a mía cambra, enchego l'iTunes y meto os cascos a tot estrús. Y marcho en un biache d'ista reyalidat enta atra, enta una reyalidat en la que tot ye en equilibrio:
"David es el tipo de chicos que no brillan desde lejos. Hay que acercarse más, hay que acercarse" (...) "David lleva barba de 320 días pero no me espera a mi, pero no me espera" (...) "Su boca empieza a acceder a través de mis sueños. Y sus ojos enormes, y mi lengua entre sus dientes" (...) "David es el tipo de chicos que conoces al revés, primero por la cabeza y luego por los pies" (...) "Mi voz intenta atrapar su silueta en la oscuridad. Nuestras bocas abiertas y su polla entre mis piernas".
Una reyalidat que, en agüerro ya no ye berdadera nian en suenios, perque ya nian te pillan o telefono, nian te nimbian un mensache ta dizir-te "Eh co! Que estoy bien!" (prou que sí, en castellano). Perque ya ha pasau o berano y la chen ya se para ta pasar l'ibierno, enzarrau en casa suya, mirando-se zintas y más zintas, arropau per una manta, en soledat, sin comprometer-se,... Perque ya denguno no se compromete ta cosa.
Dimpués, cuan plegue a primabera y tot torne a estar en equilibrio (as maricas tamién), todas gritarán per telefono u nimbiarán mensaches ta "fer-se un café". Gloriosa exprisión ixa de fer-se un café. Un mayestro de yo d'a unibersidat deziba que ixe auto sozial de "fer-se o café" enzarra más que o mero feito de fer-se-lo, sino que ye una manifestazión d'o rete de refirme sozial que uno tiene. S'entibocaba. U millor dito, no reculliba a expresión marica "fer-se un cafe": charramos un ratet ta que no parixca que imos a lo que imos, y dimpués buquimos,...
Y qué más da, si como lo de la canta d'Algora, se diz David, u se diz Pedro u Lorién u Samuel, si a la fin, dimpués de tot, dimpués d'asegurar-te (prou que sí, antis de buquir) que tot con él sería esferén, ye lo de siempre: ¡buquimos y au!
Y, qué casolidat, mientres escribiba isto, s'ha feito reyalidat tot lo que yera dizindo: "Lo siento, pero no me apetece. Ya hablaremos un día por MSN". Ye agüerro, sí. Ye agüerro. Y a final d'o berano perdida.
Uno puede mirar-se a tele y beyer-se reflexau en muitas reyalidaz y en muitas istorias d'a telebisión. Güe, m'he trobau con dos parellas, dos personaches en os que a istoria remata bien. Una parella d'orichen yanqui y un atra d'orichen catalán.
A yanqui: Brian Keany y Justin Taylor, de Queer As Folk. Asinas prenzipia la istoria:
Podría familiarizar-me perfeutament con ixa situazión, tantas begadas m'he pillau d'uno que no quereba comprometer-se que ya he perdiu a cuenta. Pero en a ficzión tot remata bien:
Y amás con ixa canta d'a Matthew Good Band que parla d'os anchels y d'os demonios que bi ha en una mesma persona... Tan reyal como a bida mesma, pero tan falso como a tele.
A custión ye que bi ha un atra istorieta que encara me ye más familiar, la que biben Enric y Max, d'a serie El Cor de la Ciutat, sitcom d'a Televisió de Catalunya que tiene reyalment exito en o suyo país. Resulta que Enric tien medrana de prenzipiar bella cosa, de reconoixer-se como marica, y o suyo amigo Max, namorau d'él como ye, sufre muito d'a indezisión de Enric:
L'afer ye que, de nuebas, a la fin, en a ficzión todo remata bien, y mesmo se'n ban a bibir chuntos:
Un atra istoria que ye mentira, un atra mentira que me fa remerar que yo encara tiengo muito que fer en ista bida, y que, encara que bi aiga chen que se sosprenda d'a "cantidat de gais que bi'n ha", uno no ha trobau encara qui le faiga sentir-se de tot él mesmo, y que, probablement, ixa persona nomás exista que en a ficzión, en as series de prime time.
Ixa gran mentira que os guionistas de telebisión nos quieren fer creyer que ye berdat, perque qui tiene medrana de reconoixer-se como marica, la tiene siempre, fueras de cuan quiere buquir. Perque qui se'n ba d'a suya propia bida, nunca en torna, u, as rarizas begadas que lo fa, ya no ye él mesmo.
Ixa ye a reyalidat. Dixemos a ficzión con a ficzión y a reyalidat con a reyalidat, pero no las faigamos ir de conchuntas, perque perderemos o tiempo... y a razón.
Puede estar que a begadas yo mesmo siga una mica puta, pero ye berdat tamién que bi ha chen suelta per o mundo que no abría de tener dreito a estar-ie. Y lo digo perque anueit, cuan a nueit remataba ya, trobé a un mesache que le tiré os teitos y dimpués se'n fue sin dizir cosa. Cosa de cosa. Y ixo que le ascuité a una amiga d'él preguntando-le per qué l'eba demandau que "le salbase". Cómo me rebientan as autituz tan infantils.
A iste tío le boi a adedicar una canta d'un cantautor que se dize Paul y que ye qui ha feito a banda sonora de Lo Que Surja:
¿Dónde irás cuando cierre el local y despiertes Dentro de la puta realidad que nos hiere? ¿Dónde van tus besos sin rozar? Don de gentes ¿A quién crees que puedes engañar fuera del ambiente?
En fin, que ye o zaguer diya de fiestas y bi ha quedada, que no me boi a rayar como l'añada pasada.
Iste blog tien una lizenzia Creative Commons. Bustet ye libre de copiar, distribuyir y comunicar publicament a obra, baixo as condizions d'atribuzión, no comerzial y compartir baixo a mesma lizenzia. Más informazión aquí.