Almenistra o tuyo Blog

¡Creya tu Blog ya! Fázil y de Baldes

O cado de lo marica

Mariconeando en aragonés dende 2007

Categoría: Ibierno d'un estíu brutal sin primabera

A mía adolescencia

lomarica 24/09/2009 @ 15:01

2people.jpg

Bi ha una serie de cosas que podría acotar muito bien, pero no remero con exactitut cuál estió lo primer mozet en que me fixé. Suposo que bel companyer d'escuela, débil, atractivo ta yo, perdedor -como yo- i necesitau de carinyo.

I no me refiero a aquel primer mozet con qui compartié besos trobaus -u trafegaus-, sino a o primer en que me fixé, sin ni siquiera consciencia de lo que sucediba.

Güe, aseguro que salir d'Agustinos supusió ta yo crebar o cascarón, trobar-me con yo mesmo i, encara no conscientement, meter-le nombre a las cosas.

A lo millor en ixa vaga remeranza d'o Campamento, que no le meto cara, pero sí aición. Remero que yera en una d'as bordas, con a sensación -que tamién remero- a la que güe ya le meto nombre: atracción.

Suposo que, como ye natural, d'aquels polvos vinión istos buros i una cosa plegó en l'atra i yo, china chana, encara sin trobar-me solenco, fosco i plen de dudas, estié treballando lo que agora soi.

Quiero plegar a ixa primera remeranza, a ixa primera imachen retenida, pero me cuesta. No sé si ye ixublidada u bloqueyada.

Lo que sí que remero a la perfección estió la primer chanza publica, la primer begada en que me sintié faltau per a mía condición. Yera fendo lo fato con un companyer de clase i le toqué o boforón. Le'n dició a o mayestro i iste comentó en voz altera, t'alboroto de toda la clase, que iba a pensar-se mal de yo. Yera 8eno d'EChB.

Aquello habió de marcar o mío autoconcepto, a mía imachen propia, a mía autoestima. Remero que aquel verano cambié a l'instituto i un companyer a qui le teneba muito aprecio, o mesmo que m'heba acompanyau en o pupitre de dezaga mientres 10 anyos -2 en Salesianas i 8 en Agustinos- decidió no cambiar-se a o mesmo que yo. Me plego en as mías orellas que perque yo era manflorita.

Creigo que ixa estió a primer vegada que me sintié refusau en veras per un igual. O caso ye que mesmo me pensaba que yera disposau a cambiar, una ideya que me fació companyía dica más allá d'os 18, ya en a Universidat.

Talment güe contino estando igual que fuyidizo i asustadizo por aquellas experiencias. Per muito que me cambiase a l'instituto i s'ubriese debant de yo una oportunidat d'empezar de cero, no cambié. I talment per a necesidat de gritar-me i construyir-me en un campo de minas, facié bella cosa de la que encara m'arrepiento, ignorant de yo, pensando-me que quedó en una broma entre dos personas.

I aquello corrió como no la polvora i plenó en cayer-me o sambenito de maricón oficial de l'instituto, sin que un solenco mayestro ni educador estase capable de descubrir lo que yera pasando i ayudar-me. Ye claro: con tot i con ixo rendiba -yo luitaba, ¿án quedó aquello?-, yera ubierto, asertivo, colaborador, activo,... Mesmo en un curso plegué a estar l'unico que aprebó todas.

Preixinar con quí me relacionaba no yera dificil. Estié producto d'un bico, d'una cheneración, d'una lei d'amostranza, d'una presión, de no querer defraudar a mis pais. Con tot i con ixo que me podeba haber feito esclatar -como no a muitos-, yo resistié -como no muitos-.

Pero sentiba que teneba dentro una bomba de relochería. Que, prou que sí, no quereba que esclatase i la ocultaba.

Me ye duro remerar aquels diyas. Más que más per a desbocada alegría que sintié en chunio de 2001 cuan logré rematar con tot aquello fa ya 8 anyos, pero lo remero perfectament perque talment estió lo principio d'a mía actual vida. La que me fació pasar d'una homofobia manifiesta a una más velada. En todas las endreceras: interna i externa.

Yo m'heba construyiu una coraza. Una vegada, una d'as mías amigas me convidó a o suyo cabo d'anyo i le dició a un amigo que tamién iba a convidar a uno d'ixos muitos que ocultaban a suya medrana fendo-me mal. O mío amigo le dizió que no se'n fese, que heba aprendiu a pasar.

Pasar estió lo mío lema mientres muitos anyos: convertir-me en un miedica de mierda que no sabeba esfender-se, ubrir-se trango,... Una actitut cobarde que se retroalimentaba per sí mesma i que no m'aduyaba a enantar. Per ixo, cuan a hostilidat desaparexiba yo yera más yo; sonrediba, chilaba, disfrutaba, amaba,...

Remero que o diya d'antis de tornar a l'instituto dimpués d'unas vacanzas de nadal me lamentaba en o diyario d'a final d'ixa etapa de luz sin hostilidat i siempre responsabilizaba d'ello a la sociedat, a la resta d'a chen, a l'atro, sin aturar-me a pensar-me que o primer responsable d'aquella situación yera yo mesmo: Lo marica, astí bi ye, atizaz-le, faltaz-le, que no s'esfiende. Talment l'esfienda beluno, pero él no. Él baixará la cabeza i pasará pensativo, sin gollar-te.

Yo en ixe inte sentiba una opresión en o peito, como un calambre que recorriba la mía columna vertebral, se m'aceleraba o pulso, sudaba,... I mientres as dos horas beniens tenía medrana, medrana de tornar a gollar-me asinas. I fastio de yo mesmo. En primeras estió fastio, dimpués autocompasión, dimpués complacencia i, a la fin, rutina, a mía rutina, a mía Cruz. A mía vida,...

Asinas me pegué cuatro anyadas d'a mía vida, a mía adolescencia, la construcción d'o mío yo, lo mío YO. En mayusclas.

Dicen que os maricas vivimos una segunda adolescencia con 22-25 anyos, en la que superamos tot isto. Muitos d'os míos amigos se limitan a comentar-la como un "tú no yeras tan barrenada como agora". I a yo, luen de fer-me reflexionar sobre una normalidat imposada, me plena d'argüello, m'alimenta. Sí, a mía percepción de l'afer ha cambiau muito.

Lo que más me fote agora, a esferencia, ye que me nieguen como lo que tanto m'ha costau construyir-me. Que me comenten que no soi marica, que bel diya me casaré con una muller. Ixa mena d'estupideces perque "no soi como atros gays".

Agora tiengo a sensación d'estar trancando aquella etapa, ixa segunda adolescencia, la que no teneba ni yugo ni flechas, ni vías d'escape, ni fuyidas. Talmente, perque, en cuenta de tener pocos refirmes y muitas pedradas, lo que teneba yeran muitas personas comprensivas, complices, divertidas t'ayudar-te a aceptar con humor,... Una gran esferencia alacetada en atras cosas menos adolescentz, pero más animosas ta ir fotendo saltos de chigant. Encara que continan habendo boirazas, i bien negras...

Sentir-te atrayiu y atras putadas

lomarica 26/07/2009 @ 21:12

flash_gay_hot.jpgLo que en primeras habría d'estar un signo d'alegría per sentirse vivo, a la fin puede convertir-se en una putada de gran calibre.

Sentir-se atrayiu per un colega hetero ye una cosa que a tot gai le pasa. Pero a verdat ye que no pas con 26 anyos. No pas con un zagal más chiquet que tú. No pas prebando desesperadament de tener una trobada. No pas zorro.

¿Se puede estar tan adolescent con 26 anyos? ¿Tan difícil ye trobar a una persona que te faiga sentir bien? ¿Entre os míos amigos? ¿En o mío rolde? ¿La busco fuera? ¿Me'n voi de Zaragoza? ¿T'án? ¿Ta qué?...

Putadas...

Saturday doubts

lomarica 01/03/2009 @ 02:55

No sabeba si colgar ista nunilada...

...u ista salvachada: 

Asinas que a la fin m'he quedau con as dos cosas.

Prou que a segunda ye más divertida... (y excitant) 

De putas mierdas

lomarica 28/02/2009 @ 03:02

xogpdc.jpg¿A mía vida ye una puta mierda? Puede estar, pero tamién puede estar que no... Tot ye una custión de midas, una custión de preferencias, una custión d'ideyas...

A vida puede estar una puta mierda tan fácil como no puede estar-lo. Puede estar tan buena como mala, tan intresant como aburrida, tan blanca como negra.

A vida, a la fin, no ye que un camín enta la muerte. Y nomás bi ha que una, como ta desperdiciar-la.

Uno ya no sabe lo que ye, ni ye lo que sabe. Uno ye un cuerpo errante enta la muerte y enta la finitiva paz. Enta l'orgasmo final que ye o bienestar que puede dar no estar, no sentir, no sofrir, nomás estar que un esmo trafegau dimpués d'una baralla enta la demba final.

Y, tanimientres, per o camín, uno puede tirar a suya vida per l'escusau u fer-la d'a traza suya, prebando d'estar feliz en un mundo d'infelices, u prebando d'estar infeliz en un mundo de felices.

(Y, amás, lo sabes,...)

A lo millor ye una mierda estar gai, a lo millor ye una mierda desperdiciar a vida prebando d'estar feliz cuan prevoca más felicidat estar 'normal', estar integrau, estar una familia feliz servida en un plato bullindo.

¿Qué ye estar feliz? ¿Qué ye estar infeliz? ¿Quí lo mide?

Si nomás bi ha que una reyalidat ta cadagún, ¿cómo se sabe si l'atra reyalidat no ye la más feliz? No se podrá prebar un atra reyalidat... ¿u si? ¿Ye ta cutio?

¿Qué ye cutio?

...

Barucas. De nueit. No me faigaz caso. Soi canso, solenco en casa, y os míos amigos son muito luen. (Y fa fredo).

O patxaran fa pensar... 

Forever Young

lomarica 12/02/2009 @ 03:11

Soi estau solenco
   y m'he zorrupau a botella de
                 Torrelongares
que dixemos ubierta a nueit d'antis d'ayere
       y que anueit no queriés benir-te-ie
   a acotolar-la con yo.
        T'acotolar-nos
como s'acotola iste menú ta dos solenco,
   posau en a cozina
       mientres a radio me fa remerar
                          (en distorsión)
que ye de chenero marica querer estar choben ta cutio.
             Mola estar choben
                          (u millor)
   Mola sentir-se choben ta cutio
                          (Forever young)
como qui se siente bibo per enchegar
       a fuen d'a bida
             que da paso a la quietut
d'una satisfaczión plena y deseyada.
Soi estau solenco
                          (y estié solenco
                          per muito tiempo)
   y o Torrelongares s'ha acotolau.
        Y con Baco se'n ye iu
a tuya remeranza
        y a remeranza d'a nueit d'antis d'ayere.
             Y con ella la chobentut
                          (Forever young)
             d'a quietut madura y plena. 

¿Nobedatz?

lomarica 23/09/2008 @ 11:30

As mesmas istorias de siempre:

Sin bida

lomarica 21/06/2008 @ 12:20

figura58.jpgSí, lo sé.  Fa muito que no escribo, y abría de fer-lo más a sobén, pero ye que no adubo ta cosa en zagueras,...

No adubo ta cosa con o treballo, con a mía casa -m'he independizau-, con os rollos d'as mías asoziazions,... Me baga ta tot fueras de ta follar, como siempre.  Pero ye que tampoco no bi ha motibos -ni personas- ta follar.  Iste estiu mortal sin primabera -Labordeta dixit- me ye dixando ta l'arrastre.  Más que más per ixo d'as ganas de buquir con que me debanto toz os diyas.

No bi ha garra cosa nueba ta charrar-ne.  A mía bida contina igual: eteronormatibidat, pallas, omofobia, pallas, medrana, pallas, sordidez informatica, pallas, manca de responsabilidat d'a chen, pallas, bisexuals, pallas,...

Ye a istoria de nunca no rematar, y ta contar toz os diyas as mesmas mierdas con esferens parolas, pues millor no escribo,...

Ya lo feré cuan tienga cosas que contar...

...Y tiempo ta contar-las.

Word Mobile, 20/04/2008 01.23

lomarica 21/04/2008 @ 01:18

1luna.jpgFa dos lunas que nos conoixiemos, una que lo dixemos. Lo remero perque en as tres zagueras lunas m'he aturau a pensar en tú debant d'a luna plena, perque he ascuitau as mesmas cantas que me fan remerar-te.

Y perque dende que te conoixié ya no siento lo mesmo que sentiba antis cuan me cuaca un ombre. Soi un egoísta, lo sé. Paré cuenta antisdayere cuan borré o tuyo numero d'a memoria d'o mío móbil; pero  ye que diziés que quererbas estar o mío amigo. Y no lo contimostrés, encara que a bida ya m'eba amostrau que ixo no podeba estar. Pero con tú fazié un poder. Sí, per l'egoísmo de pensar-me que encara yera fesable compartir a mía bida con tú.

No te culpo. Soi tan ababol que no te culpo de que me mentises cuan me diés os motibos de per qué no quererbas estar con yo. Perque en o fundo me mintiés ta no fer-me sofrir, pero enchegués a maquina d'un futurible que güe, dos lunas dimpués, encara aspero beyer plegar.

Y me tiro en cualsiquier leito a remerar-te, a plenar-me d'asperanzass que no plegarán en garra puesto, aferrando-me a la remota posibilidat de que bel diya cambeyes d'opinión y que a crazy nuei que chuntos asperamos fer machica y espezial siga más amán.

Tot perque me diziés que no te sentibas parau ta prenzipiar garra relazión en cuenta de dizir-me que no te cuacaba.

Podrías aber dito a berdat.

No costaba cosa.

U a lo menos, no guaire.

Ese estau millor.

Y más maduro.

The reason

lomarica 19/03/2008 @ 17:43
I dream

I´m not a perfect person
There´s many things I wish I didn´tdo
But I continue learning
I never meant to do those things to you
And so I have to say before I go
That I just want you to know

I´ve found a reason for me
To change who I used to be
A reason to start over new
and the reason is you

I´m sorry that Ihurt you
It´s something I must live with everyday
And all the pain I put you through
I wish that I could take it all away
And be the one who catches all your tears
Thats why i need you to hear

I´ve found a reason for me
To change who I used to be
A reasonto start over new
and the reason is You [x4]

I´m not a perfect person
I never meant to do those things to you
And so I have to say before I go
That I just want you to know

I´ve found a reason for me
To change who I used to be
A reason to start over new
and the reason is you

I´ve found a reason to show
A side of me you didn´t know
A reason for all that I do
And the reason is you

http://www.goear.com/listen.php?v=8207e47

Tres segundos

lomarica 19/03/2008 @ 04:16

Da-me tres segundos
Imachinaus
Con a luz d'a luna nueba
Abrazando a mía asperanza.

No te demando más, nian
Un zaguer beso que tranque istas
Nafras que m'has ubierto
Cantando a más trista canta
Agora conoixida.

Podría
Ostentar a tuya sonrisa
Laminando as mías entranyas, pero
Irremediablement fuyiés
Under the rainbow.