A calor d'a cantonada d'os arrastraus
Güe ye un d'ixos diyas que cuesta dos oras salir d'o treballo. He quiesto puyar t'o bico andando, per o Puent d'As Fuens, mirando-me lo río. Y m'he trobau con una enluzernant luna plena deban de l'Azut, chusto denzima d'o Puent de Giménez Abad. Ascuitaba "El Rincón de los Arrastrados" de La Pulquería. He aturau en o meyo d'o puent, m'he enchegau un fumarret. Y, a la fin, no sé cómo, pero he plorau.
¿Cuántas nueitz d'ibierno m'has faltau,
sin contar os diyas largos de berano?
Ya no i yes ta querer-nos,
ya brenca más te puedo demandar.
Sé que nunca no ploras por yo,
y yo empapando güembros allenos.
Salgo t'a carrera y me presto a cayer rodando:
Tot ye lento mientres me pienso
en aquel tot que ya no en tiengo,
nomás que a calor d'a cantonada d'os arrastraus,
an que retormo la balura.
Ya no i yes ta tener-nos,
ta tomar-nos, ta rebolber-nos.
Ya ye igual lo que puedas sentir
si ye de más lo que te tiengo que dizir.
Cada begada más desfeito y colgau d'iste
"te foi de menos".
¿Cuántas nueitz m'asperan encara de fredo infierno?
Y torno t'a carrera a trobar-me condenau
a nomás que a calor d'a cantonada d'os arrastraus,
an que remtomo a balura cuan,
d'as mans ataus,
cantamos o nuestro corrius d'amor.
Cantamos a berdat.
No damos soluzión.
Aprende a respirar,
ye a nuestra canta.
No somos atro amor.
O tuyo baile no ye millor
con os arrastraus d'ista cantonada...
Nomás que a calor d'a cantonada d'os arrastraus.
Buelca la tuya ansiedat,
amarra o tuyo plorar.
Bosa uns tragos y anota
atros tantos más.
Nomás que a calor d'a cantonada d'os arrastraus.

Meneame
del.icio.us
Ayere quedé a zenar con os míos amigos y dos d'éls se'n baixón a mercar o pan. Cuan puyón, redindo-se, me dión un cartel como ixe, dizindo-me "t'emos puyau un presén". A mía reaizión estió, tamién, la de redir-me-ne.
O mundo se'n ba t'abaixo. Toda la resta d'a mesa (maricas totz) ubre a boca. ¡No puede estar! ¿Ya? D'as crisis maricas tres son as piors: conoixer-se y reconoixer-se, salir de l'almario en casa y... ¡as bodas d'os amigos eteros!
Toda marica que se prezie se fa a lo largo d'a suya bida una serie de preguntas, seguntes s'aiga conoixiu, azeptau u biba a suya sexualidat de traza plena. Güe me boi a permitir fer una chanza con iste afer.
Me direz que tiengo bisexfobia u bella cosa parellana, pero soi farto d'ista mena de chen,y talment totalize, pero toda la mía experienzia con bisexuals ha rematau igual. Soi farto de que me digan que quieren conoixer-me ta fornicar y dimpués disaparixcan, que la chen dimpués de fornicar ni te salude por MSN (cuan t'han dito que 'parlaremos per MSN').
Deziban os Ixo Rai! ya fa años aquello de “cómo boi a albandonar-te y a mar tan luen d’aquí”. Suposo que no soi l’unico que s’ha pensau de fuyir d’a garchola zaragozana, pero en o fundo, a aquel letrista nobel no se l’escapón os chenials bersos de Labordeta, “barrernada de carreras barrenadas, madrastra, mai inútil, ibierno d’un estío brutal sin primabera” y remataban con un contundent “la amo, la odio, le tiengo un carinyo anzestral”. Bella cosa asinas me pasa con Zaragoza.


