Almenistra o tuyo Blog

¡Creya tu Blog ya! Fázil y de Baldes

O cado de lo marica

"L'amor ye a poesía d'os sentius, pero bi ha poesías malismas" Antonio Gala
Gravatarmarica. Ombre omosexual. // 2. Faltada emplegada con u sin o sinnificau d'ombre afeminau u omosecsual.

talment seiga zierto...
l'Antonio Gala de l'aragonés

Si quiers escribir-me

Categoría: Pasau

O biernes d'antis de Ramos de milnobazientosnobantaigüeito

lomarica 03/04/2008 @ 00:47

Me poso debant d'una pachina en blanco. Suenan as doze. Ya ye 3 d'abril. Tres d'abril de dosmilgüeito. Güe fa diez anyos d'o biernes antis de Ramos de milnobazientosnobantaigüeito.

CumpleX (clamemos-le asinas) cantaba cantas d'Ixo Rai! con yo. Remeros curtos. O benién ye pillando-nos d'a man dormindo uno a o canto de l'atro y o benién yera achuntando los nuestros labios. Y astí prenzipió tot, fa diez anyos, cuan nomás teneba que catorze.

Si güe me preguntan dende cuan sé que soi marica, a mía rispuesta ye clara: "siempre lo he sabiu". Pero no estió dica aquel diya cuan o mundo s'aturó debán d'os míos güellos y me sintié l'ombre más suzio d'o mundo per fer lo que lebaba anyos asperando fer.

A berdat ye que X y yo no emos parlau guaire dende allora y güe nos trucamos de cabo ta cuan y si nos beyemos en a gay scene nos combidamos a cubatas. Pero él y yo nunca no seremos cosa. Él güe bibe y ye l'ambient. Masiau ta yo que sobrebibié a ixe biernes antis de Ramos de milnobazientosnobantaigüeito d'a pior traza que podeba aber pasau.

O cuatro d'abril de milnobazientosnobantaigüeito yo yera una caixa de dandalos. Parlé con unas "amigas" y un "amigo" de lo que sentiba dimpués de lo que eba pasau. Aquel diya dixón d'estar-ne. O lunes santo l'instituto ya sabeba lo que eba pasau entre X y yo. Y astí prenzipió o bia cruzis adebantau cuatro diyas, pero que s'estendilló más de lo debiu. Cuatro anyos d'eternas chanzas, faltadas y camins pedregosos. O tres d'abril trobé a parola marica en o dizionario. O cuatro, trobé omofobia.

Dende allora han pasau muitas cosas. Parellas, nobietes, polbos, istorias bien rematadas, istorias mal rematadas,... Diez anyos dan ta muito. Os tiempos de l'instituto ya pasón. A omofobia contina estando present, encara que güe no me fa mal. O tiempo teixe denzima napas de zebolla (torno a pillar prestadas as parolas d'Algora, o cantante-marica-de-moda). Talment per ixo, agora cuan un marica desnuda a atro, plora. U cuan una istoria pinta bien, beluno dezide dixar de luitar ta no morir-se en a propia napa de zebolla podrida de puro pudor.

Güe, que ixos tiempos ya pasón, me resisto a o pesimismo, pero a bida tamién m'ha amostrau que me tiengo que resistir a l'optimismo. Y, amás, a begadas, afloran os remeros. Os remeros curtos, como lo d'aquel tres d'abril de milnobazientosnobantaigüeito y os cuatro anyos que le siguión, amando en escuros puestos y prebando de soniar una bida (y un amor) que talment bel diya siga más zerca de trobar.

...Y me mata o mesmo sol que a tú t'alumbra

lomarica 19/02/2008 @ 17:09

ymemata.jpgEn ista semana he remerau bels tiempos d'o pasau, os tiempos en que uno yera, no ya choben, sino nino. M'he alcordau d'os buenos tiempos y sentimientos bibius con un amigo, talment , o primer nino de que me namoré.

Iste berano coinzidié con él, de casolidat, en Madrid. Y charremos muito d'as nuestras bidas, pero no nos miramos ta zaga ta beyer lo que yera él ta yo, u lo que yera yo ta él, u lo que yéranos; una atra istoria d'intereses cruixaus, esferens y no correspondius, como siempre.

Con 13 anyos uno ya bibiba las mesmas istorias, en afers claus, que contina bibindo a os 24, onze anyadas dimpués, onze anyadas en las que uno ha continau esboldregando-se contra muros bien duros, prebando de fer reyalidat, nomás que con l'asperanza en a man, un amor que nunca no fue correspondiu.

Agora uno ya ha aprendiu a no nomorar-se, u a no prebar de namorar-se a la primera en tot caso. Ayere, parlaba con un amigo común d'iste zagal y de yo y le deziba, parafraseyando a Lo que Surja, que una begada que me gusta un mesache, tiengo que mirar-me que siga d'o 10% de gais que bi ha, dimpués, eliminar a o 50% que le cuaca tener o mesmo rol que no yo, cuan s'ha feito isto, eliminar a o 80% de chen que no busca que buquir, d'infiels y de malrrollers en cheneral. Y, una begada que s'ha feito isto, tener a suerte de que l'amor siga correspondiu y que alto u baixo se tiengan os mesmos intreses.

Güe, a penar de tot, l'asperanza encara no s'ha perdiu. Pero güe, ye triste, tiene nombres propios, y no son de chen. Bakala ye un d'éls. Y encara que nos aprobeitemos d'un almario zibernetico que siempre emos creticau, encara que caigamos en a benta de cuerpos y d'ideyas como si l'amor naixise en un mercau como quien busca pimientos, a o más puro estilo capitalista, siempre rematamos en as mesmas pachinas, pensando-nos que l'asperanza ye o zaguer que se pierde.

As cosas sin zarrar

lomarica 07/02/2008 @ 02:50

Porto mals diyas, a berdat.  Cuan prenzipié a fer o blog, dizié que, en parti, quereba emplegar-lo como terapia y güe ye d'ixos diyas en los que ye nezesario que escriba sobre yo, más que más ta beyer si asinas puedo ordenar lo que pienso y lo que siento.  Y ye que, güe, fendo-me una bierra dimpués de treballar (si, bi eba partiu d'Espanya y me'n he enterau cuan yera rematando, talment per ixo bi abese más chen en o bar) he charrau con os míos amigos arredol d'un tema que me'n fa a o respeutibe d'a sexualidat y o treballo y, en beras, he comprendiu que a chen que no ye gai no ye capable d'empatizar con qui sí que en ye.  Y ye que bi ha un sentimiento que, se quiera u no se quiera, no se puede esplanicar con parolas.

07319_aida9g.jpgGüe, per casolidaz d'a bida, s'han achuntau barios fautors que m'han feito que toda la gran mierda acumulada de l'adoleszenzia y enterrada dende allora s'aiga desenterrau u aiga saliu enta la superfizie.  Ixo ha feito resuzitar bel sentimiento, talment d'ansiedat, que feba anyadas que no sentiba como marica.  Remerar ixa etapa dolorosa d'a mía bida ha feito que me concarase de nuebas con o mío yo desnudo, desprotechiu, sin as "napas de zebolla" d'a canta d'Algora, y he parau cuenta de que en beras, per dentro, me pudro como un cáncer.

Y he tornau a beyer como reziens ixas faltadas d'a puerta de l'instituto, ixa mala intenzión que teneba la chen cuan me pregunta a o respeutibe d'a mía sexualidat y yo callaba.  Y con o mío silenzio perpetuaba una omofobia ofizial, que no sólo yera que difuera de yo, sino que tamién yera dentro, ixe auto-odio per estar como soi y no poder tener una bida "normal", ixas biellas medranas que creyeba superadas, que han tornau a estar güe tan bibas como fa güeito anyadas.

Y m'he bisto trasportau a l'interior d'a mía adoleszenzia con os míos 25 anyos, a ixe inte en que yera construyindo y madurando a mía identidat, y he parau cuenta de que bi ha una parti d'ixa construzión que no ye rematada.  He parau cuenta que en ixa casa (bien alazetada ixo sí) tiene gotilleras.  Unas gotilleras que talment menazen con destruyir-la.

Talment seiga iste l'inte d'apanyar o teito, meter-le una gruesa capa de zimento, pero ixo talment no faiga muito bien a la mía situazión personal en atros ambitos.  ¿He de renunziar a cosas que siempre he quiesto per apanyar ixe teito?  ¿U ye millor dixar-lo ubierto y enantar en as atras cosas que siempre he quiesto ta poder apanyar-lo dimpués?  ¿Será tardi cuan pueda fer-lo con a seguridat de que no me ferá renunziar a ixas atras cosas?

Biellos pantasmas d'o pasau...  A bida ye una religada de mentiras, de meyas berdatz t'amagar-las y de berdatz dolorosas que no fan que tornar a ubrir as construczions personals mal concluyidas.  A lo menos, l'ansiedat se reduze cada begada más, pero, ¿tornará de nuebas maitín?

Cantas ta una nueit d'agüerro -u carta seriada ta la mía amiga Nieus- (dos)

lomarica 07/11/2007 @ 19:21

(dos) que se'n entere tot lo mundo...

“Si dica Dios sabe lo de tú
que se'n entere tot lo mundo,
¿cuánto tiempo ha de pasar?
¿a quien creyes que puez enganyar.
Si a la fin tot se sabe
y cada garchola tien a suya clau,
¿qué secreto quiers ocultar?
¿En qué garchola lo bas a enzarrar?

Fangoria “Si lo sabe Dios que se entere todo el mundo”

8022.jpgSí, dibidir a existenzia en dos mundos, o mundo marica y o mundo etero.  Y no lo foi per goyo.  Soi de los que encara me pienso que ye posible una combibenzia entre os dos mundos.  Y, de feito, yo la foi diya a diya.  Pero ye que ye difízil.  Belunos dirán que ye tan difízil como que combiban cualsiquier atros dos mundos, pero no cuan, como yo, meto a sexualidat como primer rasgo definitorio d'a mía bida, u cuan no me siento entendiu per os míos amigos.

Lo dezibas ayere, Nieus: "Si t'ha dito que pasa de tú, ye que pasa de tú, y punto.  No te metas en a suya bida, si no s'ha azeptau, no ye o tuyo problema".  Claro, pero tú no comprendes cómo ye posible que yo sí que quiera continar aduyando-le a superar a suya medrana.  Él amenista un amigo marica, a l'igual que yo cuan teneba 16 anyos amenistaba un amigo marica con qui charrar y que me comprendise, ya no que me entendise, sino que me comprendise, "com-", que compartirse con yo.  Y, en parti, me siento responsable d'ixo. 

No le quiero de parella, no le quiero ta buquir.  Le quiero ta que nos comprendamos chuntos.  Perque no sólo quiero que él s'azepte, tamién quiero azeptar que, si dica Dios sabe lo de yo, que se'n entere tot lo mundo, perque, como sabes, soy gai, pero no bibo de tot como si lo estase, contino plegando en casa a las 3 d'o maitín en martes, dizindo que "yéranos de bieras y nos emos embolicau".  Y me meto en a cama pensando-me que si mis pais sabesen a berdat, entenderían qué mena de bieras soi estau prenendo.

Sí, tamién se puede fuyir -metamos que ta l'atro puesto d'a Segre-, sin dandalo, pero ye que fuyir, amás d'estar cobarde, no soluziona os problemas. Ya lo diz Lucía Etxebarría, o qui quiera que copiase: "¿Ta qué prebar de fuyir y dixar a ziudat an que cayés?  ¿Per a bana asperanza de que en atro puesto, en un clima más bueno, ya no te ferán mal as nafras y beberás un augua más limpia?  A o tuyo redol s'alzarán as mesmas enrunas d'a tuya bida, perque allá ta do baigas, portarás a la ziudat con tú".

Per ixo, si quiero ir t'atro puesto, antis he de soluzionar atras cosas, he de dixar te tener una dupla bida, y cantar en beras ixo que diz: "Si hasta Dios sabe lo de tú, que se'n entere tot lo mundo".

Cantas ta una nueit d'agüerro -u carta seriada ta la mía amiga Nieus- (uno)

lomarica 07/11/2007 @ 02:33

(uno) entre dos tierras bi yes...

“Entre dos tierras bi yes
y no dixas aire que respirar”

Héroes del Silencio “Entre dos tierras”

Zaragoza, ayere; Zaragoza, güe; Zaragoza, maitín. Bi ha cosas que no ban a cambiar nunca, a penar de que a uno le cuacaría dar o salto, dar o trango y dixar d’estar entre dos tierras. Entre dos tierras en toz os ambitos, sin dixar aire que respirar, pero ta denguno, nian ta yo.

Lo fázil sería pensar-se que as dos tierras son Aragón y Catalunya, que en as tranquilas auguas d’a Segre ye a muga entre lo deseyable y lo deseyau, entre estar feliz en Zaragoza y buscar a felizidat difuera. Ixo sería lo fázil, pero ixo tamién sería fuyir, dica la polida mar, tan dulza a penar d’estar salada, pero tamién tan lexana.

gay_flag_250x400.jpgDeziban os Ixo Rai! ya fa años aquello de “cómo boi a albandonar-te y a mar tan luen d’aquí”. Suposo que no soi l’unico que s’ha pensau de fuyir d’a garchola zaragozana, pero en o fundo, a aquel letrista nobel no se l’escapón os chenials bersos de Labordeta, “barrernada de carreras barrenadas, madrastra, mai inútil, ibierno d’un estío brutal sin primabera” y remataban con un contundent “la amo, la odio, le tiengo un carinyo anzestral”. Bella cosa asinas me pasa con Zaragoza.

Pero ye que ye Zaragoza lo que me fa estar entre dos tierras. Ista no ye a zinquena ziudat de l’Estau, sino que más bien ye o lugar más gran d’Aragón. Con as suyas cosas buenas, con razón nos tildan difuera d’ospitalarios, pero tamién con as suyas cosas malas. Zaragoza nunca no será una ziudat moderna y, a penar de lo que me pensaba fa anyos, yo soi más urbanita que a ringlera 23. A tierra urbana, a tierra rural; ixas dos tierras sobre as que a ziudat no se quiere prenunziar. Y astí se queda, madrastra, mai inútil, dixando-nos sin aire que respirar.

Claro que tamíen sería fázil pensar-se que ixas son as dos tierras que deseparan lo deseyable de lo deseau, pero no. Cada begada totalizo más a mía persona y, cuan reflexiono a o suyo respeutibe, me pienso que ta yo, estar marica no ye que una carauteristica d’a mía bida. Son, allora, as dos tierras, o mundo marica y lo de difuera. A incomprensión d’o mundo eteronormatibo y a perfida mentira de l'omonormatibo. Ixas, talment, son as dos tierras finitibas. Y, a o bibir en o meyo, sí que no queda absolutament ni una chisla d’aire que respirar.

O mío lolo y a gara

lomarica 04/11/2007 @ 23:35

miraflores.jpgGüe yera o cabo d'anyo d'o mío lolo. Y digo que yera perque ya no lo ye. O mío lolo nos dixó fa tres anyos, en a nueit de Reis, que tanto le cuacaba.

O mío lolo se'n fue sin saber que o suyo nieto yera marica. Se'n fue pensando-se que o suyo nieto estaría un tipo normal. Yo me sentiba muito apegau a él, perque, en beras, ha estau una persona important ta yo. Important perque me amostró tot lo que un nino eba de saber, y perque me portaba a dar esprisions a os maquiners de Renfe ta la estazión de Miraflors, ixa mesma que en breu será gara de Redoladas. Estoi que a él le ese cuacau beyer-la feita, tanto como le cuacará a toz os míos primos, que tamién han saludau, a begadas chunto con yo y o lolo, a os maquiners,...

Muitas begadas me pregunto si a o mío lolo l'ese cuacau saber que o suyo nieto ye marica, que le cuaca buquir con atros ombres, asinas, sin paliatibos,...

Güe, ixa gara de Miraflors encara existe y se ba a modernizar. A l'igual que a soziedat se moderniza. O mío lolo ya no i ye, pero a gara ba a estar astí siempre, enrestindo a o tiempo y adaptando-se a la modernidat. Como ese feito lo mío lolo.