Almenistra o tuyo Blog

¡Creya tu Blog ya! Fázil y de Baldes

O cado de lo marica

Mariconeando en aragonés dende 2007

Categoría: Pasau

A mía adolescencia

lomarica 24/09/2009 @ 15:01

2people.jpg

Bi ha una serie de cosas que podría acotar muito bien, pero no remero con exactitut cuál estió lo primer mozet en que me fixé. Suposo que bel companyer d'escuela, débil, atractivo ta yo, perdedor -como yo- i necesitau de carinyo.

I no me refiero a aquel primer mozet con qui compartié besos trobaus -u trafegaus-, sino a o primer en que me fixé, sin ni siquiera consciencia de lo que sucediba.

Güe, aseguro que salir d'Agustinos supusió ta yo crebar o cascarón, trobar-me con yo mesmo i, encara no conscientement, meter-le nombre a las cosas.

A lo millor en ixa vaga remeranza d'o Campamento, que no le meto cara, pero sí aición. Remero que yera en una d'as bordas, con a sensación -que tamién remero- a la que güe ya le meto nombre: atracción.

Suposo que, como ye natural, d'aquels polvos vinión istos buros i una cosa plegó en l'atra i yo, china chana, encara sin trobar-me solenco, fosco i plen de dudas, estié treballando lo que agora soi.

Quiero plegar a ixa primera remeranza, a ixa primera imachen retenida, pero me cuesta. No sé si ye ixublidada u bloqueyada.

Lo que sí que remero a la perfección estió la primer chanza publica, la primer begada en que me sintié faltau per a mía condición. Yera fendo lo fato con un companyer de clase i le toqué o boforón. Le'n dició a o mayestro i iste comentó en voz altera, t'alboroto de toda la clase, que iba a pensar-se mal de yo. Yera 8eno d'EChB.

Aquello habió de marcar o mío autoconcepto, a mía imachen propia, a mía autoestima. Remero que aquel verano cambié a l'instituto i un companyer a qui le teneba muito aprecio, o mesmo que m'heba acompanyau en o pupitre de dezaga mientres 10 anyos -2 en Salesianas i 8 en Agustinos- decidió no cambiar-se a o mesmo que yo. Me plego en as mías orellas que perque yo era manflorita.

Creigo que ixa estió a primer vegada que me sintié refusau en veras per un igual. O caso ye que mesmo me pensaba que yera disposau a cambiar, una ideya que me fació companyía dica más allá d'os 18, ya en a Universidat.

Talment güe contino estando igual que fuyidizo i asustadizo por aquellas experiencias. Per muito que me cambiase a l'instituto i s'ubriese debant de yo una oportunidat d'empezar de cero, no cambié. I talment per a necesidat de gritar-me i construyir-me en un campo de minas, facié bella cosa de la que encara m'arrepiento, ignorant de yo, pensando-me que quedó en una broma entre dos personas.

I aquello corrió como no la polvora i plenó en cayer-me o sambenito de maricón oficial de l'instituto, sin que un solenco mayestro ni educador estase capable de descubrir lo que yera pasando i ayudar-me. Ye claro: con tot i con ixo rendiba -yo luitaba, ¿án quedó aquello?-, yera ubierto, asertivo, colaborador, activo,... Mesmo en un curso plegué a estar l'unico que aprebó todas.

Preixinar con quí me relacionaba no yera dificil. Estié producto d'un bico, d'una cheneración, d'una lei d'amostranza, d'una presión, de no querer defraudar a mis pais. Con tot i con ixo que me podeba haber feito esclatar -como no a muitos-, yo resistié -como no muitos-.

Pero sentiba que teneba dentro una bomba de relochería. Que, prou que sí, no quereba que esclatase i la ocultaba.

Me ye duro remerar aquels diyas. Más que más per a desbocada alegría que sintié en chunio de 2001 cuan logré rematar con tot aquello fa ya 8 anyos, pero lo remero perfectament perque talment estió lo principio d'a mía actual vida. La que me fació pasar d'una homofobia manifiesta a una más velada. En todas las endreceras: interna i externa.

Yo m'heba construyiu una coraza. Una vegada, una d'as mías amigas me convidó a o suyo cabo d'anyo i le dició a un amigo que tamién iba a convidar a uno d'ixos muitos que ocultaban a suya medrana fendo-me mal. O mío amigo le dizió que no se'n fese, que heba aprendiu a pasar.

Pasar estió lo mío lema mientres muitos anyos: convertir-me en un miedica de mierda que no sabeba esfender-se, ubrir-se trango,... Una actitut cobarde que se retroalimentaba per sí mesma i que no m'aduyaba a enantar. Per ixo, cuan a hostilidat desaparexiba yo yera más yo; sonrediba, chilaba, disfrutaba, amaba,...

Remero que o diya d'antis de tornar a l'instituto dimpués d'unas vacanzas de nadal me lamentaba en o diyario d'a final d'ixa etapa de luz sin hostilidat i siempre responsabilizaba d'ello a la sociedat, a la resta d'a chen, a l'atro, sin aturar-me a pensar-me que o primer responsable d'aquella situación yera yo mesmo: Lo marica, astí bi ye, atizaz-le, faltaz-le, que no s'esfiende. Talment l'esfienda beluno, pero él no. Él baixará la cabeza i pasará pensativo, sin gollar-te.

Yo en ixe inte sentiba una opresión en o peito, como un calambre que recorriba la mía columna vertebral, se m'aceleraba o pulso, sudaba,... I mientres as dos horas beniens tenía medrana, medrana de tornar a gollar-me asinas. I fastio de yo mesmo. En primeras estió fastio, dimpués autocompasión, dimpués complacencia i, a la fin, rutina, a mía rutina, a mía Cruz. A mía vida,...

Asinas me pegué cuatro anyadas d'a mía vida, a mía adolescencia, la construcción d'o mío yo, lo mío YO. En mayusclas.

Dicen que os maricas vivimos una segunda adolescencia con 22-25 anyos, en la que superamos tot isto. Muitos d'os míos amigos se limitan a comentar-la como un "tú no yeras tan barrenada como agora". I a yo, luen de fer-me reflexionar sobre una normalidat imposada, me plena d'argüello, m'alimenta. Sí, a mía percepción de l'afer ha cambiau muito.

Lo que más me fote agora, a esferencia, ye que me nieguen como lo que tanto m'ha costau construyir-me. Que me comenten que no soi marica, que bel diya me casaré con una muller. Ixa mena d'estupideces perque "no soi como atros gays".

Agora tiengo a sensación d'estar trancando aquella etapa, ixa segunda adolescencia, la que no teneba ni yugo ni flechas, ni vías d'escape, ni fuyidas. Talmente, perque, en cuenta de tener pocos refirmes y muitas pedradas, lo que teneba yeran muitas personas comprensivas, complices, divertidas t'ayudar-te a aceptar con humor,... Una gran esferencia alacetada en atras cosas menos adolescentz, pero más animosas ta ir fotendo saltos de chigant. Encara que continan habendo boirazas, i bien negras...

A historia d'él (una de tantas)

lomarica 19/08/2009 @ 02:02

Le conoixié muito de críos. De feito, encara guardo fotos con él chugando a o futbolín u fendo lo fato. Allora encara no yera él, sin uno más d'o lugar que chugaba con yo. De feito, no remataba de cayer-me bien.

Remero muito bien a mía historia paralela a la vivida en o lugar. Suposo que perque o lugar implicaba una desconexión ta la vida de Zaragoza he perdiu de raso a consciencia d'a edat que teniba cuan prencipió ista historia. Pero, dende luego, no estarían más de 15 anyos.

Y ye que hi heba un zagal d'o lugar d'o canto que puyaba muito per lo de yo. Sus pais y los de yo yeran amigos y, pero lo tanto, coincidíbanos muito asobén, tanto en o lugar como en as cenas de nuestros pais.

Él yera tot lo que no yera yo: atreviu, guapo, seguro d'él mesmo, valurau, chugaba a o fútbol,... Me cuacaba, m'atrayiba,...

Un diya prencipiemos a ir chuntos: os dos fumábanos, os dos nos fébanos bel peta, os dos,... Nos achuntábanos más de lo que no lo fébanos antis. Un diya, como totz en l'adolescencia, prencipiemos a chugar con afers relativos a o sexo. Y o caso ye que a la fin, rematemos chugando masiau.

Istos chuegos cada diya iban en aumento. No sólo que en numero, sino tamien en intensidat y calidat. A yo él me cuacaba. Me cuacaba que me metese canya y me cuacaba tamién que, dimpués, nos ne fuésenos con a bici, u nos fésenos uns petas u salísenos de farra per o suyo lugar.

Le remero atento, pero de vez con ixe tono de masclet que tanto me cuacaba. Cuan le remero depelletau, remero tamién ixas sensacions que me portaban a un atra reyalidat que no teniba con atros hombres.

Paralelament, en Zaragoza, yo yera descubrindo-me como marica. Yera conoixiendo a atros tipos con los que nomás teniba que sexo. Pero ixo, plegar en o lugar y tener un amigo que, amás de dar-me ixo que tanto deseyaba, tamién me daba atras cosas, me cuacaba muito.

As nuestras trobadas continaban puyando de tono. Cualsiquier puesto yera bueno: casa mía, os campos d'o lugar, a bodega de sus pais,...

Plegó un diya en que él prencipió a parar cuenta d'una mesacha d'o lugar. Y yo no sólo que l'aduyé a tener-la, sino que tamién l'ascuité, l'animé, le facié, en parti, a cama.

Dende allora, a suya actitud con yo cambió de tot: ya no teniemos ixas trobadas sexuals, pero tampoco no nos n'íbanos chuntos con as bicis, ni me portaba en moto de farra a o suyo lugar,... Remató.

Y remató esliyindo-lo tot: o sexo; pero tamién os porros, as motos, as trucadas, el venir a escar-me cuan plegaba en o lugar,...

Remató tot.

Istos diyas, en o lugar, he remerau ista historia y m'he preguntau qué habrá estau d'el, con una mica de nostalchia de tiempos pasaus, pero tamién con a nostalchia d'o suyo nombre, d'as suyas caricias, d'as suyas muestras de carinyo, d'o suyo eros,...

Soi seguro de que parti d'a suya güembra encara la puedo veyer bellas nueitz en a mía cama cuan, agazapau baixo l'almohada, preixino lo que aspero en un futuro d'a mía parella, d'ixa persona que quiero que comparta la mía vida con yo.

Forever Young

lomarica 12/02/2009 @ 03:11

Soi estau solenco
   y m'he zorrupau a botella de
                 Torrelongares
que dixemos ubierta a nueit d'antis d'ayere
       y que anueit no queriés benir-te-ie
   a acotolar-la con yo.
        T'acotolar-nos
como s'acotola iste menú ta dos solenco,
   posau en a cozina
       mientres a radio me fa remerar
                          (en distorsión)
que ye de chenero marica querer estar choben ta cutio.
             Mola estar choben
                          (u millor)
   Mola sentir-se choben ta cutio
                          (Forever young)
como qui se siente bibo per enchegar
       a fuen d'a bida
             que da paso a la quietut
d'una satisfaczión plena y deseyada.
Soi estau solenco
                          (y estié solenco
                          per muito tiempo)
   y o Torrelongares s'ha acotolau.
        Y con Baco se'n ye iu
a tuya remeranza
        y a remeranza d'a nueit d'antis d'ayere.
             Y con ella la chobentut
                          (Forever young)
             d'a quietut madura y plena. 

Entalto a Republica!

lomarica 30/10/2008 @ 10:41

"Puedo comprender, azeptar y rispetar que bi aiga personas con atra tendenzia sexual, pero ¿que se sientan argüellosos per estar gais?  ¿Que se puyen a una carroza y salgan en manifestazions?  Si toz os que no estamos gais salísenos en manifestazión... colapsaríanos o trafico.  Si ixas personas quieren bibir chuntas, bestir-se de nobios y casar-se, pueden estar en o suyo dreito, u no, seguntes as leis d'o suyo país: pero que a ixo no lo clamen matrimonio, perque no lo ye.  Bi ha muitos nombres posibles: contrato sozial, contrato d'unión".
Sofía de Grecia,
reina de España.

Dende güe, o 10% d'os ziudadans de l'Estau espanyol, queremos irse sinyal:

(Sin títol)

lomarica 25/09/2008 @ 17:40

Per as berdas praderas d'o trébol.
Astí bi deixé o mío esmo,
que no partió con yo en l'abión
que me tornó en casa.

Son ya diez os meses que han pasau
dende que dixé Albión a un canto
y prebé d'escar-me trafegau
en una redolada de mentiras
de la que encara prebo d'escapar.

En una redolada de mentiras,
de meyas berdatz
u de no dizir cosa.

Güellos que no beyen,
corazón que no siente.

Ixa ye a mía bida que me trayé,
dixando-me oblidada la de beras,
con una ideya chusmesa a la reyalidat,
a no dar trangos t'o frent,
a bibir atau a una mentira,
que os que más zerca tiengo tamién azeptan.

Caldrá tornar-ie ta mirar de cusirar
a mía bida trafegada a o canto de l'Atlantico,
en ixas berdas praderas,
an que fazié un churamento y no me i trayé.

He de tornar-ie!
Trobar-lo!
Mirar-lo, bibir-lo, sentir-lo!
Azeptar-lo!
...y trayer-lo.

nube.jpg

 

¿Nobedatz?

lomarica 23/09/2008 @ 11:30

As mesmas istorias de siempre:

O biernes d'antis de Ramos de milnobazientosnobantaigüeito

lomarica 03/04/2008 @ 00:47

Me poso debant d'una pachina en blanco. Suenan as doze. Ya ye 3 d'abril. Tres d'abril de dosmilgüeito. Güe fa diez anyos d'o biernes antis de Ramos de milnobazientosnobantaigüeito.

CumpleX (clamemos-le asinas) cantaba cantas d'Ixo Rai! con yo. Remeros curtos. O benién ye pillando-nos d'a man dormindo uno a o canto de l'atro y o benién yera achuntando los nuestros labios. Y astí prenzipió tot, fa diez anyos, cuan nomás teneba que catorze.

Si güe me preguntan dende cuan sé que soi marica, a mía rispuesta ye clara: "siempre lo he sabiu". Pero no estió dica aquel diya cuan o mundo s'aturó debán d'os míos güellos y me sintié l'ombre más suzio d'o mundo per fer lo que lebaba anyos asperando fer.

A berdat ye que X y yo no emos parlau guaire dende allora y güe nos trucamos de cabo ta cuan y si nos beyemos en a gay scene nos combidamos a cubatas. Pero él y yo nunca no seremos cosa. Él güe bibe y ye l'ambient. Masiau ta yo que sobrebibié a ixe biernes antis de Ramos de milnobazientosnobantaigüeito d'a pior traza que podeba aber pasau.

O cuatro d'abril de milnobazientosnobantaigüeito yo yera una caixa de dandalos. Parlé con unas "amigas" y un "amigo" de lo que sentiba dimpués de lo que eba pasau. Aquel diya dixón d'estar-ne. O lunes santo l'instituto ya sabeba lo que eba pasau entre X y yo. Y astí prenzipió o bia cruzis adebantau cuatro diyas, pero que s'estendilló más de lo debiu. Cuatro anyos d'eternas chanzas, faltadas y camins pedregosos. O tres d'abril trobé a parola marica en o dizionario. O cuatro, trobé omofobia.

Dende allora han pasau muitas cosas. Parellas, nobietes, polbos, istorias bien rematadas, istorias mal rematadas,... Diez anyos dan ta muito. Os tiempos de l'instituto ya pasón. A omofobia contina estando present, encara que güe no me fa mal. O tiempo teixe denzima napas de zebolla (torno a pillar prestadas as parolas d'Algora, o cantante-marica-de-moda). Talment per ixo, agora cuan un marica desnuda a atro, plora. U cuan una istoria pinta bien, beluno dezide dixar de luitar ta no morir-se en a propia napa de zebolla podrida de puro pudor.

Güe, que ixos tiempos ya pasón, me resisto a o pesimismo, pero a bida tamién m'ha amostrau que me tiengo que resistir a l'optimismo. Y, amás, a begadas, afloran os remeros. Os remeros curtos, como lo d'aquel tres d'abril de milnobazientosnobantaigüeito y os cuatro anyos que le siguión, amando en escuros puestos y prebando de soniar una bida (y un amor) que talment bel diya siga más zerca de trobar.

...Y me mata o mesmo sol que a tú t'alumbra

lomarica 19/02/2008 @ 17:09

ymemata.jpgEn ista semana he remerau bels tiempos d'o pasau, os tiempos en que uno yera, no ya choben, sino nino. M'he alcordau d'os buenos tiempos y sentimientos bibius con un amigo, talment , o primer nino de que me namoré.

Iste berano coinzidié con él, de casolidat, en Madrid. Y charremos muito d'as nuestras bidas, pero no nos miramos ta zaga ta beyer lo que yera él ta yo, u lo que yera yo ta él, u lo que yéranos; una atra istoria d'intereses cruixaus, esferens y no correspondius, como siempre.

Con 13 anyos uno ya bibiba las mesmas istorias, en afers claus, que contina bibindo a os 24, onze anyadas dimpués, onze anyadas en las que uno ha continau esboldregando-se contra muros bien duros, prebando de fer reyalidat, nomás que con l'asperanza en a man, un amor que nunca no fue correspondiu.

Agora uno ya ha aprendiu a no nomorar-se, u a no prebar de namorar-se a la primera en tot caso. Ayere, parlaba con un amigo común d'iste zagal y de yo y le deziba, parafraseyando a Lo que Surja, que una begada que me gusta un mesache, tiengo que mirar-me que siga d'o 10% de gais que bi ha, dimpués, eliminar a o 50% que le cuaca tener o mesmo rol que no yo, cuan s'ha feito isto, eliminar a o 80% de chen que no busca que buquir, d'infiels y de malrrollers en cheneral. Y, una begada que s'ha feito isto, tener a suerte de que l'amor siga correspondiu y que alto u baixo se tiengan os mesmos intreses.

Güe, a penar de tot, l'asperanza encara no s'ha perdiu. Pero güe, ye triste, tiene nombres propios, y no son de chen. Bakala ye un d'éls. Y encara que nos aprobeitemos d'un almario zibernetico que siempre emos creticau, encara que caigamos en a benta de cuerpos y d'ideyas como si l'amor naixise en un mercau como quien busca pimientos, a o más puro estilo capitalista, siempre rematamos en as mesmas pachinas, pensando-nos que l'asperanza ye o zaguer que se pierde.

As cosas sin zarrar

lomarica 07/02/2008 @ 02:50

Porto mals diyas, a berdat.  Cuan prenzipié a fer o blog, dizié que, en parti, quereba emplegar-lo como terapia y güe ye d'ixos diyas en los que ye nezesario que escriba sobre yo, más que más ta beyer si asinas puedo ordenar lo que pienso y lo que siento.  Y ye que, güe, fendo-me una bierra dimpués de treballar (si, bi eba partiu d'Espanya y me'n he enterau cuan yera rematando, talment per ixo bi abese más chen en o bar) he charrau con os míos amigos arredol d'un tema que me'n fa a o respeutibe d'a sexualidat y o treballo y, en beras, he comprendiu que a chen que no ye gai no ye capable d'empatizar con qui sí que en ye.  Y ye que bi ha un sentimiento que, se quiera u no se quiera, no se puede esplanicar con parolas.

07319_aida9g.jpgGüe, per casolidaz d'a bida, s'han achuntau barios fautors que m'han feito que toda la gran mierda acumulada de l'adoleszenzia y enterrada dende allora s'aiga desenterrau u aiga saliu enta la superfizie.  Ixo ha feito resuzitar bel sentimiento, talment d'ansiedat, que feba anyadas que no sentiba como marica.  Remerar ixa etapa dolorosa d'a mía bida ha feito que me concarase de nuebas con o mío yo desnudo, desprotechiu, sin as "napas de zebolla" d'a canta d'Algora, y he parau cuenta de que en beras, per dentro, me pudro como un cáncer.

Y he tornau a beyer como reziens ixas faltadas d'a puerta de l'instituto, ixa mala intenzión que teneba la chen cuan me pregunta a o respeutibe d'a mía sexualidat y yo callaba.  Y con o mío silenzio perpetuaba una omofobia ofizial, que no sólo yera que difuera de yo, sino que tamién yera dentro, ixe auto-odio per estar como soi y no poder tener una bida "normal", ixas biellas medranas que creyeba superadas, que han tornau a estar güe tan bibas como fa güeito anyadas.

Y m'he bisto trasportau a l'interior d'a mía adoleszenzia con os míos 25 anyos, a ixe inte en que yera construyindo y madurando a mía identidat, y he parau cuenta de que bi ha una parti d'ixa construzión que no ye rematada.  He parau cuenta que en ixa casa (bien alazetada ixo sí) tiene gotilleras.  Unas gotilleras que talment menazen con destruyir-la.

Talment seiga iste l'inte d'apanyar o teito, meter-le una gruesa capa de zimento, pero ixo talment no faiga muito bien a la mía situazión personal en atros ambitos.  ¿He de renunziar a cosas que siempre he quiesto per apanyar ixe teito?  ¿U ye millor dixar-lo ubierto y enantar en as atras cosas que siempre he quiesto ta poder apanyar-lo dimpués?  ¿Será tardi cuan pueda fer-lo con a seguridat de que no me ferá renunziar a ixas atras cosas?

Biellos pantasmas d'o pasau...  A bida ye una religada de mentiras, de meyas berdatz t'amagar-las y de berdatz dolorosas que no fan que tornar a ubrir as construczions personals mal concluyidas.  A lo menos, l'ansiedat se reduze cada begada más, pero, ¿tornará de nuebas maitín?

Cantas ta una nueit d'agüerro -u carta seriada ta la mía amiga Nieus- (dos)

lomarica 07/11/2007 @ 19:21

(dos) que se'n entere tot lo mundo...

“Si dica Dios sabe lo de tú
que se'n entere tot lo mundo,
¿cuánto tiempo ha de pasar?
¿a quien creyes que puez enganyar.
Si a la fin tot se sabe
y cada garchola tien a suya clau,
¿qué secreto quiers ocultar?
¿En qué garchola lo bas a enzarrar?

Fangoria “Si lo sabe Dios que se entere todo el mundo”

8022.jpgSí, dibidir a existenzia en dos mundos, o mundo marica y o mundo etero.  Y no lo foi per goyo.  Soi de los que encara me pienso que ye posible una combibenzia entre os dos mundos.  Y, de feito, yo la foi diya a diya.  Pero ye que ye difízil.  Belunos dirán que ye tan difízil como que combiban cualsiquier atros dos mundos, pero no cuan, como yo, meto a sexualidat como primer rasgo definitorio d'a mía bida, u cuan no me siento entendiu per os míos amigos.

Lo dezibas ayere, Nieus: "Si t'ha dito que pasa de tú, ye que pasa de tú, y punto.  No te metas en a suya bida, si no s'ha azeptau, no ye o tuyo problema".  Claro, pero tú no comprendes cómo ye posible que yo sí que quiera continar aduyando-le a superar a suya medrana.  Él amenista un amigo marica, a l'igual que yo cuan teneba 16 anyos amenistaba un amigo marica con qui charrar y que me comprendise, ya no que me entendise, sino que me comprendise, "com-", que compartirse con yo.  Y, en parti, me siento responsable d'ixo. 

No le quiero de parella, no le quiero ta buquir.  Le quiero ta que nos comprendamos chuntos.  Perque no sólo quiero que él s'azepte, tamién quiero azeptar que, si dica Dios sabe lo de yo, que se'n entere tot lo mundo, perque, como sabes, soy gai, pero no bibo de tot como si lo estase, contino plegando en casa a las 3 d'o maitín en martes, dizindo que "yéranos de bieras y nos emos embolicau".  Y me meto en a cama pensando-me que si mis pais sabesen a berdat, entenderían qué mena de bieras soi estau prenendo.

Sí, tamién se puede fuyir -metamos que ta l'atro puesto d'a Segre-, sin dandalo, pero ye que fuyir, amás d'estar cobarde, no soluziona os problemas. Ya lo diz Lucía Etxebarría, o qui quiera que copiase: "¿Ta qué prebar de fuyir y dixar a ziudat an que cayés?  ¿Per a bana asperanza de que en atro puesto, en un clima más bueno, ya no te ferán mal as nafras y beberás un augua más limpia?  A o tuyo redol s'alzarán as mesmas enrunas d'a tuya bida, perque allá ta do baigas, portarás a la ziudat con tú".

Per ixo, si quiero ir t'atro puesto, antis he de soluzionar atras cosas, he de dixar te tener una dupla bida, y cantar en beras ixo que diz: "Si hasta Dios sabe lo de tú, que se'n entere tot lo mundo".