Almenistra o tuyo Blog

¡Creya tu Blog ya! Fázil y de Baldes

O cado de lo marica

Mariconeando en aragonés dende 2007

Categoría: Pasau

Cantas ta una nueit d'agüerro -u carta seriada ta la mía amiga Nieus- (uno)

lomarica 07/11/2007 @ 02:33

(uno) entre dos tierras bi yes...

“Entre dos tierras bi yes
y no dixas aire que respirar”

Héroes del Silencio “Entre dos tierras”

Zaragoza, ayere; Zaragoza, güe; Zaragoza, maitín. Bi ha cosas que no ban a cambiar nunca, a penar de que a uno le cuacaría dar o salto, dar o trango y dixar d’estar entre dos tierras. Entre dos tierras en toz os ambitos, sin dixar aire que respirar, pero ta denguno, nian ta yo.

Lo fázil sería pensar-se que as dos tierras son Aragón y Catalunya, que en as tranquilas auguas d’a Segre ye a muga entre lo deseyable y lo deseyau, entre estar feliz en Zaragoza y buscar a felizidat difuera. Ixo sería lo fázil, pero ixo tamién sería fuyir, dica la polida mar, tan dulza a penar d’estar salada, pero tamién tan lexana.

gay_flag_250x400.jpgDeziban os Ixo Rai! ya fa años aquello de “cómo boi a albandonar-te y a mar tan luen d’aquí”. Suposo que no soi l’unico que s’ha pensau de fuyir d’a garchola zaragozana, pero en o fundo, a aquel letrista nobel no se l’escapón os chenials bersos de Labordeta, “barrernada de carreras barrenadas, madrastra, mai inútil, ibierno d’un estío brutal sin primabera” y remataban con un contundent “la amo, la odio, le tiengo un carinyo anzestral”. Bella cosa asinas me pasa con Zaragoza.

Pero ye que ye Zaragoza lo que me fa estar entre dos tierras. Ista no ye a zinquena ziudat de l’Estau, sino que más bien ye o lugar más gran d’Aragón. Con as suyas cosas buenas, con razón nos tildan difuera d’ospitalarios, pero tamién con as suyas cosas malas. Zaragoza nunca no será una ziudat moderna y, a penar de lo que me pensaba fa anyos, yo soi más urbanita que a ringlera 23. A tierra urbana, a tierra rural; ixas dos tierras sobre as que a ziudat no se quiere prenunziar. Y astí se queda, madrastra, mai inútil, dixando-nos sin aire que respirar.

Claro que tamíen sería fázil pensar-se que ixas son as dos tierras que deseparan lo deseyable de lo deseau, pero no. Cada begada totalizo más a mía persona y, cuan reflexiono a o suyo respeutibe, me pienso que ta yo, estar marica no ye que una carauteristica d’a mía bida. Son, allora, as dos tierras, o mundo marica y lo de difuera. A incomprensión d’o mundo eteronormatibo y a perfida mentira de l'omonormatibo. Ixas, talment, son as dos tierras finitibas. Y, a o bibir en o meyo, sí que no queda absolutament ni una chisla d’aire que respirar.

O mío lolo y a gara

lomarica 04/11/2007 @ 23:35

miraflores.jpgGüe yera o cabo d'anyo d'o mío lolo. Y digo que yera perque ya no lo ye. O mío lolo nos dixó fa tres anyos, en a nueit de Reis, que tanto le cuacaba.

O mío lolo se'n fue sin saber que o suyo nieto yera marica. Se'n fue pensando-se que o suyo nieto estaría un tipo normal. Yo me sentiba muito apegau a él, perque, en beras, ha estau una persona important ta yo. Important perque me amostró tot lo que un nino eba de saber, y perque me portaba a dar esprisions a os maquiners de Renfe ta la estazión de Miraflors, ixa mesma que en breu será gara de Redoladas. Estoi que a él le ese cuacau beyer-la feita, tanto como le cuacará a toz os míos primos, que tamién han saludau, a begadas chunto con yo y o lolo, a os maquiners,...

Muitas begadas me pregunto si a o mío lolo l'ese cuacau saber que o suyo nieto ye marica, que le cuaca buquir con atros ombres, asinas, sin paliatibos,...

Güe, ixa gara de Miraflors encara existe y se ba a modernizar. A l'igual que a soziedat se moderniza. O mío lolo ya no i ye, pero a gara ba a estar astí siempre, enrestindo a o tiempo y adaptando-se a la modernidat. Como ese feito lo mío lolo.