Toda la nueit

remerando-te.
Tiengo a tuya gollada
clabada en a retina;
a tuya ulor apegada a yo,
o tuyo sabor encara en a boca;
y a tuya sonrisa
clabada en a mia bida,
funda,
fendo reyalidat un suenio
que ha dixau d'estar suenio
ta fer-se reyalidat.
talment seiga zierto...
l'Antonio Gala de l'aragonés

Cosa podrá con a Berdat,
ni a istoria
ni a soziedat.
Cosa podrá con a Reyalidat,
ni o buedo,
ni a soledat.
Yo tamién tiengo medrana, ¿sabes?
Yo tamién tiengo medrana
a la Berdat,
a la Istoria
a la Soziedat,
a o Buedo
y a la Soledat.
Yo tamién...
Yo tamién sé callar, sé ocultar, sé mentir;
yo tamién sé perder a reyalidat,
innorar lo que siento a o remerar.
Pero bi ha bella cosa,
bella cosa que me impide esconder-me,
ocultar-me,
callar-me,
remerar-me,
mentir-me.
¿Lo reconoixes?
Güe he baixau de l'autobou d'un bote, he cruixau o paso de zebra dando saltetz, he abrazau a las mías amigas Isa y Neus y he puyau ta casa ascuitando ista canta:
Güe ye un d'ixos diyas que cuesta dos oras salir d'o treballo. He quiesto puyar t'o bico andando, per o Puent d'As Fuens, mirando-me lo río. Y m'he trobau con una enluzernant luna plena deban de l'Azut, chusto denzima d'o Puent de Giménez Abad. Ascuitaba "El Rincón de los Arrastrados" de La Pulquería. He aturau en o meyo d'o puent, m'he enchegau un fumarret. Y, a la fin, no sé cómo, pero he plorau.
¿Cuántas nueitz d'ibierno m'has faltau,
sin contar os diyas largos de berano?
Ya no i yes ta querer-nos,
ya brenca más te puedo demandar.
Sé que nunca no ploras por yo,
y yo empapando güembros allenos.
Salgo t'a carrera y me presto a cayer rodando:
Tot ye lento mientres me pienso
en aquel tot que ya no en tiengo,
nomás que a calor d'a cantonada d'os arrastraus,
an que retormo la balura.
Ya no i yes ta tener-nos,
ta tomar-nos, ta rebolber-nos.
Ya ye igual lo que puedas sentir
si ye de más lo que te tiengo que dizir.
Cada begada más desfeito y colgau d'iste
"te foi de menos".
¿Cuántas nueitz m'asperan encara de fredo infierno?
Y torno t'a carrera a trobar-me condenau
a nomás que a calor d'a cantonada d'os arrastraus,
an que remtomo a balura cuan,
d'as mans ataus,
cantamos o nuestro corrius d'amor.
Cantamos a berdat.
No damos soluzión.
Aprende a respirar,
ye a nuestra canta.
No somos atro amor.
O tuyo baile no ye millor
con os arrastraus d'ista cantonada...
Nomás que a calor d'a cantonada d'os arrastraus.
Buelca la tuya ansiedat,
amarra o tuyo plorar.
Bosa uns tragos y anota
atros tantos más.
Nomás que a calor d'a cantonada d'os arrastraus.

Güe soi estau beyendo a obra de teyatro El enemigo de la clase (a bels actors los conoixerez d'a zinta Barrio) en o Prenzipal y he parau cuenta d'una reyalidat: cuan totz os adoleszens parlan d'a suya bida, la cuentan sin cortar-se, airean sin problemas que su pai ye un cabrón, que su mai murió, que él porta la bida d'a familia, que a desestructurazión ye una constante en a suya bida.
Manimenos, un d'os personaches, gai, o primero en fer "a suya clase" en ista obra (que tos recomiendo encarezidamén, no solo que per lo bueno que ye Javier Ambrossi, autor que interpreta a o personache gai, d'o que más referenzias he trobau googleyando ye estau en o blog de Lucía Etxebarría), cuenta la suya bida con más medrana que no denguno, tocando lo tema de refilón. Se refiere a os coños con desgana y esconoxedura, debán d'as chanzas y risas d'os suyos companyers. Y, a la fin, en un inte de cuasi shock diz: "A begadas, en o sexo, os ombres follan con atros ombres y as mullers con atras mullers". Y as mías sospeitas sobre a suya sexualidat (amas de l'inte en que amostra os suyos gayumbos ta destensar una situazión) han estadas claras. Y he bista la suya autuazión en a obra parando cuenta d'a suya condizión y tot encaixaba. Bueno, he de dizir que he parau cuenta d'a sexualidat d'iste personache malas que ha entrau per a puerta con os suyos pantalons arremangaus, o canguro sin chambreta y as Converse All Stars, pero no l'he dau importanzia, per ixo d'estar mediau per iste afer.
O caso ye que he pensau... Si totz entre éls se cuentan as suyas cosas, no se chetan as mans a la cabeza per as suyas bidas, comparten y comprenden as dificultaz, ¿per qué isto no pasa con o marica? ¿Talment siga o lumpen dentro d'o lumpen?
En fin, que tos recomendo que iste cabo de semana baigaz a beyer a obra, y que parez cuenta d'o que tos rezento. Y, si no, a lo menos, tos faigaz o morro cló beyendo a Javier Ambrossi.
En ista semana he remerau bels tiempos d'o pasau, os tiempos en que uno yera, no ya choben, sino nino. M'he alcordau d'os buenos tiempos y sentimientos bibius con un amigo, talment , o primer nino de que me namoré.
Iste berano coinzidié con él, de casolidat, en Madrid. Y charremos muito d'as nuestras bidas, pero no nos miramos ta zaga ta beyer lo que yera él ta yo, u lo que yera yo ta él, u lo que yéranos; una atra istoria d'intereses cruixaus, esferens y no correspondius, como siempre.
Con 13 anyos uno ya bibiba las mesmas istorias, en afers claus, que contina bibindo a os 24, onze anyadas dimpués, onze anyadas en las que uno ha continau esboldregando-se contra muros bien duros, prebando de fer reyalidat, nomás que con l'asperanza en a man, un amor que nunca no fue correspondiu.
Agora uno ya ha aprendiu a no nomorar-se, u a no prebar de namorar-se a la primera en tot caso. Ayere, parlaba con un amigo común d'iste zagal y de yo y le deziba, parafraseyando a Lo que Surja, que una begada que me gusta un mesache, tiengo que mirar-me que siga d'o 10% de gais que bi ha, dimpués, eliminar a o 50% que le cuaca tener o mesmo rol que no yo, cuan s'ha feito isto, eliminar a o 80% de chen que no busca que buquir, d'infiels y de malrrollers en cheneral. Y, una begada que s'ha feito isto, tener a suerte de que l'amor siga correspondiu y que alto u baixo se tiengan os mesmos intreses.
Güe, a penar de tot, l'asperanza encara no s'ha perdiu. Pero güe, ye triste, tiene nombres propios, y no son de chen. Bakala ye un d'éls. Y encara que nos aprobeitemos d'un almario zibernetico que siempre emos creticau, encara que caigamos en a benta de cuerpos y d'ideyas como si l'amor naixise en un mercau como quien busca pimientos, a o más puro estilo capitalista, siempre rematamos en as mesmas pachinas, pensando-nos que l'asperanza ye o zaguer que se pierde.

No te i quedés dimpués de buquir-me,
mordiés os míos deseyos y aranyés as mías pasions,
pero no te i quedés.
Me dixés solenco tragando buro,
plorando en l'orgasmo doloroso,
una begada más.
No entiendo per qué prenzipiés
si dimpués ibas a dixar-me.
No me truqués dimpués de buquir-me,
respondiés bel mandau de cabo ta cuan,
pero no me truqués.
Me oblidés como
qui oblida un guante,
una begada más.
No entiendo per qué o buedo plenés
si dimpués ibas a dixar-me.
No me queriés dimpués de buquir-me,
me enganyés ta rendir-me debant de tú,
pero no me queriés.
Biolés o mío deseyo asperanzau
a la libertat más plena,
una begada más.
No entiendo per qué me tornés en a bida
si dimpués ibas a dixar-me.
Soi a mai a la que no se le permite besitar a os fillos a os que dio a luz, cuidó y crió. As Cortes dizen que no cumplo los requisitos d'una mai perque agora bibo con atra muller.O 7 d'otubre de 1998, Aaron McKinney y Russell Henderson portón a Matthew Shepard a un aria remota a l'este de Laramie, an que reyalizón autos d'odio inimachinables. Matthew estió amarrau a una balla, an que estió golpeau y albandonau a o clima inmisericorde d'una nueit frega d'agüerro. Cuasi dezigüeito oras más tardi estió trobau per un ziclista, que inizialment lo confundió con un monyaco. Matthew morió lo 12 d'otubre a las 0:53 en un espital de Fort Collins, Colorado.
ASASINAU PER ESTAR GAI.
STOP OMOFOBIA!
Nadal ye d'ixas calendatas que fan fastio. No per lo que sinnifica, sino per lo que fa remerar que estamos maricas y que, per muita lei de matrimonio que bi aiga estar marica no ye tan azeptau como parixe.
As nueitz de nadal, continan estando como siempre. Primos con nobia, primas con nobio, primos ninos chugando, preguntas tocagüegos d'os familiars a o respeutibe de mozetas,... Y siempre ye a mesma rispuesta: "no en tiengo, si en tenese te lo diría". Berdatz a meyas. Mentiras a meyas. En tot caso, no ye sólo que una mentira ta la parentalla, tamién lo ye ta uno mesmo.
Más que mas, nadal fa fastio si en ixe diya ye o 6eno abo d'anyo con un ex (¡hostia que gran que me foi!). En o mío caso, no le beyeba dende Pilars y agora bibe en Londra, pero ye beniu ta casa, como El Almendro, per Nadal. He quedau con él y atros amigos y a nuestra combersa sobre o cabo d'anyo ye estada curta. Prou corta. En seis anyos cambian muitas cosas...
Parentalla, amigos que fa muito que no beigo, biaches en o bus pleno,... Y plega un inte en que ¡s'atura o mundo! Combersa fata: propositos d'anyo nuebo... y... ¡confesión! "Asperar a que iste me demande bella cosa important!" Oh no! Matrimonio. ¡Alarma! A primera parella d'amigos se casa... U ye fendo plans. Y lo sueltan asinas, de sopetón.
O mundo se'n ba t'abaixo. Toda la resta d'a mesa (maricas totz) ubre a boca. ¡No puede estar! ¿Ya? D'as crisis maricas tres son as piors: conoixer-se y reconoixer-se, salir de l'almario en casa y... ¡as bodas d'os amigos eteros!
Eterorormatibos, claro. Perque per muito matrimonio marica que bi aiga en o nuestro país, iste inte contina estando trachico. L'etero troba parella antis que no lo marica y se casa tamién antis. Mientres os maricas biben en ixe perfeuta adoleszenzia contina, en la que denguno no quiere comprometer-se (pero totz cretican a totz per no querer comprometer-se), de pronto, s'atura lo mundo y a primer parella d'amigos heteros ¡se casan! Y uno prenzipia a pensar...
¿Cómo será la mía boda?
¿L'azeptarán mis pais?
¿Bendrá toda la parentalla? ¿Qué pensará 'la tía de Burgos'?
¿Qué pensarán mis pais de lo que piensa 'la tía de Burgos'?
¿Seré feliz?
¿Seré un infeliz toda la mía vida perque bi abrá chen que no reconoixerá o mío matrimonio? ¿Y si no lo reconoixen os mios amigos? ¿Y si no lo reconoixen mis pais? ¿Y si no lo reconoixe 'a tía de Burgos'?
¿Mi boda será como la d'os míos amigos?
En fin, bodas... Cuasi prefiero la parella de feito.
Pregunta retorica: ¿Cómo sabes cuan una persona amenista buquir?
Resupesta retorica: Cuan sale d'un bar un sabado de nueis y chila: "Joder, soi farto ya, ¿beluno de busatros no querrez buquir-me?