
Güe remata la semana puta 2009. Pero ixo ye un dicir. O mesmo martes, dimpués d'a suya primer nueit, decidié abortar o prochecto Semana Puta 2009, más que más, ta no frustrar-me.
O caso ye que a primer nueit estió un fracaso estrepitoso: tenié que convidar a cenar, me dión pochons, no sabión buquir-me bien y, amás, se quedón a dormir.
Conclusión: a o maitín venient me trobé un cuerpo extranyo abrazau a yo en o mío leito, sudando per a calor y colando-se en a mi duita.
Tot lo menos pareixiu a una nueit puta.
Asinas que decidié meter fin a ista inchiusticia mundial contra la mia persona. Y para no frustrar-me deicidié convertir ista semana en a Semana Santa adebantada. Estié una santa mientres la resto d'a semana y mesmo convidé a cenar a os míos amigos heterosexuals.


A semana venient, o mío companyer de piso se'n va de vacanzas ta Irlanda. Y yo, ye esclatero, me quedo solenco en casa. Ixo significa que meto en marcha la primer edición d'a SEMANA PUTA 2009.
¿A mía vida ye una puta mierda? Puede estar, pero tamién puede estar que no... Tot ye una custión de midas, una custión de preferencias, una custión d'ideyas...
A verdat ye que Zaragoza pude. Pude perque encara ye un pueblo ta istas cosas i, pero muito que digamos que no, totz istos afers, mesmo a os chobens se nos quedan luen. Muito luen. (Fa fredo, soi solenco en casa... i os míos amigos son muito luen).





