Nunca no m'ha cuacau ir de bitima per lo mundo, pero güe ye un d'ixos diyas grisos d'agüerro... O primer diya griso d'agüerro, y quieras que no, ixo se nota. S'ha dixau notar dende primer ora d'o maitín.
Y chusto güe, he leyiu sobre una intresant paradoxa. En berano, son os mayors os que caminan per a montanya ascuitando a radio, mientres que en agüerro, son os mesmos chobens que ban ta la montanya a ascuitar a os muxonez os que s'enchegan os suyos MP3 de zaguer chenerazión a primer ora d'o maitín, asperando a l'autobou, ta ebadir-se y xublidar a rutina.
Ye alto u baixo lo que yo foi cuan ascuito mosica. Tranco a puerta d'a mía cambra, enchego l'iTunes y meto os cascos a tot estrús. Y marcho en un biache d'ista reyalidat enta atra, enta una reyalidat en la que tot ye en equilibrio:
"David es el tipo de chicos que no brillan desde lejos. Hay que acercarse más, hay que acercarse" (...) "David lleva barba de 320 días pero no me espera a mi, pero no me espera" (...) "Su boca empieza a acceder a través de mis sueños. Y sus ojos enormes, y mi lengua entre sus dientes" (...) "David es el tipo de chicos que conoces al revés, primero por la cabeza y luego por los pies" (...) "Mi voz intenta atrapar su silueta en la oscuridad. Nuestras bocas abiertas y su polla entre mis piernas".
Una reyalidat que, en agüerro ya no ye berdadera nian en suenios, perque ya nian te pillan o telefono, nian te nimbian un mensache ta dizir-te "Eh co! Que estoy bien!" (prou que sí, en castellano). Perque ya ha pasau o berano y la chen ya se para ta pasar l'ibierno, enzarrau en casa suya, mirando-se zintas y más zintas, arropau per una manta, en soledat, sin comprometer-se,... Perque ya denguno no se compromete ta cosa.
Dimpués, cuan plegue a primabera y tot torne a estar en equilibrio (as maricas tamién), todas gritarán per telefono u nimbiarán mensaches ta "fer-se un café". Gloriosa exprisión ixa de fer-se un café. Un mayestro de yo d'a unibersidat deziba que ixe auto sozial de "fer-se o café" enzarra más que o mero feito de fer-se-lo, sino que ye una manifestazión d'o rete de refirme sozial que uno tiene. S'entibocaba. U millor dito, no reculliba a expresión marica "fer-se un cafe": charramos un ratet ta que no parixca que imos a lo que imos, y dimpués buquimos,...
Y qué más da, si como lo de la canta d'Algora, se diz David, u se diz Pedro u Lorién u Samuel, si a la fin, dimpués de tot, dimpués d'asegurar-te (prou que sí, antis de buquir) que tot con él sería esferén, ye lo de siempre: ¡buquimos y au!
Y, qué casolidat, mientres escribiba isto, s'ha feito reyalidat tot lo que yera dizindo: "Lo siento, pero no me apetece. Ya hablaremos un día por MSN". Ye agüerro, sí. Ye agüerro. Y a final d'o berano perdida.

Meneame
del.icio.us



Dixar un Comentario