Fa dos lunas que nos conoixiemos, una que lo dixemos. Lo remero perque en as tres zagueras lunas m'he aturau a pensar en tú debant d'a luna plena, perque he ascuitau as mesmas cantas que me fan remerar-te.
Y perque dende que te conoixié ya no siento lo mesmo que sentiba antis cuan me cuaca un ombre. Soi un egoísta, lo sé. Paré cuenta antisdayere cuan borré o tuyo numero d'a memoria d'o mío móbil; pero ye que diziés que quererbas estar o mío amigo. Y no lo contimostrés, encara que a bida ya m'eba amostrau que ixo no podeba estar. Pero con tú fazié un poder. Sí, per l'egoísmo de pensar-me que encara yera fesable compartir a mía bida con tú.
No te culpo. Soi tan ababol que no te culpo de que me mentises cuan me diés os motibos de per qué no quererbas estar con yo. Perque en o fundo me mintiés ta no fer-me sofrir, pero enchegués a maquina d'un futurible que güe, dos lunas dimpués, encara aspero beyer plegar.
Y me tiro en cualsiquier leito a remerar-te, a plenar-me d'asperanzass que no plegarán en garra puesto, aferrando-me a la remota posibilidat de que bel diya cambeyes d'opinión y que a crazy nuei que chuntos asperamos fer machica y espezial siga más amán.
Tot perque me diziés que no te sentibas parau ta prenzipiar garra relazión en cuenta de dizir-me que no te cuacaba.
Podrías aber dito a berdat.
No costaba cosa.
U a lo menos, no guaire.
Ese estau millor.
Y más maduro.

Meneame
del.icio.us



Dixar un Comentario