Ya ye nadal. I habríanos d'estar contentos, ¿no? Chentas familiars, gastar totz os diners en presents, o sobrino cantando villancicos dica las seis d'o maitín...
Con tot i con ixo, a yo lo nadal me fa buen prebo. Os amigos gais fugaus luen se'n tornan, como l'almendro, en Aragón ta pasar os diyas con a familia, con os amigos,... A vegadas me pienso si sólo que ta dar envidia.
Más que más perque prencipian a recentar-te cosas arredol de cómo ye l'afer marica difuera d'Aragón. I bi surten cosas intresants. No sé si han estau éls os cobardes marchando-ie, u soi estau yo per quedar-me
A verdat ye que Zaragoza pude. Pude perque encara ye un pueblo ta istas cosas i, pero muito que digamos que no, totz istos afers, mesmo a os chobens se nos quedan luen. Muito luen. (Fa fredo, soi solenco en casa... i os míos amigos son muito luen).
Talment a solución siga marchar-ie. Talment asinas s'aconsiga la felicidat en beras.
Y si no, siempre queda chentar con a parentalla, aguantar a o sobrino u mesmo cantar villancicos. Éls, a la fin de tot, tamién lo fan.








