Me miro per a finestra mientres mullo Chesitas en o Cola-Cao. He rematau de cenar, ye estau un diya duro i soi solenco en casa. No fa fredo ni os míos amigos son muito luen. No ye como a canta de Mallacán.
Paro cuenta de que, talment, ixa moderna enmascarada que he quiesto estar mientres tantos anyos ye nomás que ixo: una enmascarada que no soi yo, que m'ha feito ixublidar as mías desgracias, ixas desgracias d'un marica enzarrau en provincias, que ye más intresau per os ibons d'o Pirineu que per as carreras comercials d'as capitals, más en a cultura popular que en as Girls Aloud y atras gilipolleces capitolinas.
Oh Duquesa, a Ti, mi más mejor Musa
A Tí y sólo a Ti, desde la más desesperada de las desesperaciones
teEXPONGO
Que los Gabachos me han jodido la vida
Que se merecen ser quemados en el Infierno
Que a falta de Infierno buenas son tortasSOLICITO
Un lanzallamas para que arda París en condicionesOs versos son de "Epilírica", d'o mío amigo Guillermo Molina Morales. XI Premio de Poesía Choven "Antonio Carvajal".









